We hebben hier super kunnen trainen in Toscane. Het weer was eigenlijk elke dag goed: droog en zonnig! Naast een aantal mooie duurtrainingen, zijn we ook vier keer naar de "Palestra" (=fitness) geweest om krachttraining te doen. Elk plaatsnaambordje hier in de omgeving heeft het moeten ontgelden als finishlijn van een tussensprint en daarmee hebben we elkaar goed scherp gehouden tijdens de duurtrainingen :-).

Vandaag hebben we nog een bloktraining gedaan op de bekende klim naar het bergdorpje "Sassa". Aangezien ik met bondscoach Johan Lammerts al vanaf 2009 intervaltrainingen doe op deze klim, heb ik inmiddels heel veel data verzameld (tijden, gemiddelde hartslagen en wattages, uitkomsten lactaattesten, etc). Ik zag in mijn logboek dat ik vandaag voor de 32e keer omhoog gereden ben. Het is mooi om te zien hoeveel je kan verbeteren in een paar jaar tijd, of in een seizoen, als je de tijden vergelijkt van het voorjaar en nu. Ook dat motiveert weer!

Zondag rijden we met de nationale selectie (Marianne, Loes, Adrie, Anna, Sabrina, Iris en ik) een 1.2 koers vlakbij Milaan. Het is een vlakke koers van 11 ronden van 11 kilometer. Het wordt een Nederlands-Italiaanse onderonsje, want er staan naast ons vooral Italiaanse teams aan de start.

De voorjaarswedstrijden zitten erop! Het was super om deze periode met een goed gevoel te kunnen afsluiten met drie overwinningen in acht dagen! Na Luxemburg heb ik even een weekje wat rust genomen en was er wat tijd voor afspreken met vrienden en wat ontspanning. De koersfiets ging die week ook even aan de kant voor een mooie tocht op de mountainbike. Leuk om even wat anders te doen tijdens een mini break na het voorjaar.

Vervolgens ben ik naar Toscane gevlogen samen met Anna van der Breggen (van de onder 23 selectie), Loes Gunnewijk, Iris Slappendel en Marianne Vos. Later deze week komen ook nog Martine Bras, Adrie Visser, Chantal Blaak en Sabriena Stultiens (ook onder 23 selectie) deze kant op.

Dit trainingskamp met de nationale selectie in mei is voor het eerst. Met het wegvallen van de Tour de l'Aude en het annuleren van wat de opvolger van de l'Aude had moeten worden (de Tour du Languedoc-Roussillion) is er een behoorlijk gat ontstaan op onze wedstrijdkalender in mei en zo is er opeens ruimte voor een trainingskamp in deze periode. We zitten wel weer in het bekende hotel Zi Martino in Castagneto Carducci, waar we de afgelopen jaren altijd in maart zaten met de nationale selectie.

Een deel van mijn ploeg rijdt nu de etappekoers (8, 9 en 10 mei) en de wereldbekerwedstrijd in China (13 mei). Vorig jaar heb ik deze wedstrijden ook gereden en dat vond ik een geweldige ervaring. Ik heb er toen veel geleerd van Jeroen Blijlevens m.b.t. de sprint. Ik was daar toen kopvrouw en reed daar vooral om punten te pakken voor het wereldbekerklassement. Aangezien mijn doelen dit jaar niet liggen bij het wereldbekerklassement, maar gericht zijn op een optimale voorbereiding richting de olympische spelen en het WK Valkenburg, heb ik er voor gekozen om deze wedstrijden in China niet te gaan rijden. In plaats van het maken van zo'n verre reis is het beter om hier in Toscane weer te werken aan de basis met duurtrainingen en zo weer een fundament te leggen en op te bouwen naar het tweede deel van het seizoen! Het is bovendien ook heerlijk om hier weer even volledig te kunnen focussen op de trainingen en lekker tot rust te komen. 

De wedstrijd van zondag was lastig controleren, met 35 rensters binnen een minuut van Mariann die in het geel reed. We reden als ploeg echter heel sterk en reageerden steeds direct, zodat geen enkele aanval echt een kans kreeg. De finale vond plaats op plaatselijke rondes rond Mamer, waarbij de laatste bocht op 500 meter voor de finish echt lastig was (teruglopende bocht in een afdaling). Van te voren hadden we die nog goed verkend en afgesproken dat ik daar zo proberen weg te rijden om zo nog mogelijk seconden te pakken en te stijgen in het klassement. Ik stond zesde op 20 seconden van Marianne, maar slechts 3 seconden verwijderd van het podium. Dat was ook de reden dat ik onderweg mee had gedaan in de bonificatiesprints voor 3, 2 en 1 seconde en had zo al vier seconden al bij elkaar gesprokkeld.

Liesbet de Vocht leverde me perfect af en ik ging als eerste door de laatste bocht. Marianne liet achter mij het gat vallen, maar doordat ze achter ons vielen in deze bocht, reden we allebei onbedreigd op de finish af. Ik pakte nog eens 10 seconden bonificatie op de streep en steeg zo naar de tweede plek in het algemeen klassement en mocht samen met Marianne het podium op! Adrie Visser werd derde in het eindklassement.

In 2 minuut 11 seconden legde ik de 1,7 kilometer lange proloog af in het centrum van Luxemburg. Ik zat in het eerste blok en mocht daarom lang wachten in de 'hotseat' tot er iemand sneller zou zijn. Het werd een lange zit :-)! Uiteindelijk was ik de snelste, Judith Arndt werd 2e, op 1 seconde van mij, Hanka Kupfernagel 3e en Marianne 4e. Vandaag (zaterdag) rijden we een etappe die ik nog ken van vorig jaar. Het is een zware etappe met klimwerk in de plaatselijke rondes. Ik mag van start in de gele trui, dus dat geeft natuurlijk moraal!

De uitslag.

28 april

Er werd veel aangevallen tijdens de 1e etappe en het was behoorlijk lastig om het peloton te controleren. De finale begon toen de plaatselijke rondes begonnen. Daarin zaten per rondje twee klimmetjes, waar veel werd aangevallen. Uiteindelijk reed een groep weg met Marianne en Pauline van ons erbij. Ik was net meegesprongen en hield daarom de benen stil, mede omdat de uitgangssituatie voor onze ploeg op dat moment goed was. In de laatste ronde probeerde Arndt te springen naar de kopgroep op de laatste klim en ik ging met haar mee. Uiteindelijk kwamen we bijna terug. Marianne won de sprint in de groep, Pauline werd derde en ik werd 13e op 9 seconden en sta daarmee nu 6e in het klassement. Vandaag een iets minder lastige etappe schijnt (jammer!), maar we gaan er wat van maken vandaag!

Video

De winst in Roeselare was een fijne opsteker en een bevestiging echt weer op de weg terug te zijn naar mijn niveau van afgelopen jaar. Ik ben er nog niet, maar het gaat wel snel weer vooruit!

In Roeselare was een heuvelzone opgenomen met klimmen die o.a. ook in het parcours van Gent-Wevelgem zijn opgenomen uit het West Vlaamse 'Heuvelland' gebied. Na 30 kilometer begon het met de Kemmelberg (kasseiklim). Daar reed direct een groep weg met Marianne en mij erbij namens Rabobank. Vervolgens werd er aangevallen op de volgende klim (Rode berg) en dunde de groep nog wat verder uit. Met nog 80 kilometer koers te gaan ging ik mee met een aanval van Ferrier-Breneau nadat Marianne net was teruggepakt. Linda Villumsen van Green Edge sprong ook mee en zij reed hard door, zodat onze voorsprong snel opliep. Bovendien werd er achter ons niet direct gereageerd door ploegen die niemand mee hadden zitten. De samenwerking tussen ons Villumsen en mij was goed, Ferrier-Breneau had niet veel over om mee te rijden. Met het ingaan van de drie plaatselijke rondes hadden we een voorsprong van ruim vier minuten. In de laatste ronde begon Villumsen met aanvallen, maar ik zat steeds direct op haar wiel. Villumsen ging als eerste door de laatste bocht met mij in haar wiel. Vanaf daar was het nog 250 meter tot de finish. Ik durfde over de finish niet mijn handen in de lucht te steken, maar als ik zo de foto terugzie, had dat wel gekund. ;-)

Een super opsteker, nu weer een weekje thuis en dan weer met moraal vrijdag naar Luxemburg voor drie dagen koersen daar!

Twee dagen na de Waalse Pijl stond ik aan de start van de eerste tijdrit van de KNWU tijdritcompetitie die dit jaar nieuw is opgezet. Een mooie gelegenheid om het tijdrijden de trainen, nog eens flink diep te gaan en te wennen aan de houding op de fiets.

Bij de start begon het te stortregenen, maar 'gelukkig' reed iedereen in de regen, dus dat was wel eerlijk voor de uitslag. Ellen van Dijk won de tijdrit en legde de 19,5 kilometer 1 minuut en 21 seconden sneller af dan ik. Mijn benen waren nog niet volledig hersteld van de inspanningen van de Waalse Pijl. Bovendien heb ik in de bochten voor mijn doen te veel tijd laten liggen. Ik reed technisch 'rommelig'. We hadden vooraf wel het parcours verkend, maar ik had moeite om met de regen en zonder motor voor me de bochten juist in te schatten.

Ik had overigens deze avond wel hele goede support achter me aan in de auto. Met Gerard, Remco en Bart (familie van mijn moederszijde) kreeg ik een mooi ploegleiderstrio mee in de volgauto. Zij hielpen me wel goed door via de communicatie aanwijzingen te geven m.b.t. bochten in het parcours. Door de houding op de tijdritfiets kan ik namelijk minder goed vooruit kijken. Dan is het wel fijn als er vanuit de auto met je meegekeken wordt.

De Waalse Pijl liep wat anders dan ik had gehoopt. Na de eerste keer Muur van Huy werd er bovenop vol doorgetrokken. Bovenop het plateau van de Muurd had ik het niet makkelijk toen daar gelijk werd aangevallen. Pauline had pech gehad voor de Muur en Liesbet had haar wiel afgestaan en zo zat ik alleen met Marianne in de voorste groep.

Het was onmogelijk voor mij om continu mee te springen met de aanvallen en zo reden Clara Hughes (Specialized), Lucinda Brand (AAdrink) en Linda Villumsen (Green Edge) weg. Marianne deed eerst nog een poging er heen te springen, maar dat lukte niet en dat was voor mij aanleiding om direct op kop te gaan rijden om het gat zo klein mogelijk te houden. Later kreeg ik daarbij gelukkig hulp van Pauline die wat later was aangesloten bij onze groep. Tot de voorlaatste klim (8 kilometer voor de finish) zijn we samen blijven rijden om de voorsprong van de koplopers zo klein mogelijk te maken, zodat Marianne daar op die steile klim de sprong zou kunnen maken naar de kopgroep. Behalve Evelyn Stevens (Specialized) kon niemand haar demarrage volgen en zij sloten voor de Muur aan bij de drie koplopers. Op 150 meter voor de meet ging Marianne aan, maar Evelyn Stevens liet zien ook in uitstekende vorm te verkeren en wist Marianne te passeren.

Bij mij was het beste er wel af om nog vol gas te kunnen geven op de Muur. Ik probeerde het nog wel en werd uiteindelijk 13e. Het was jammer dat we de koers wat uit handen hadden gegeven door niemand mee te hebben en daardoor moesten gaan rijden. Aan de andere kant is de Waalse Pijl niet de koers waar ik grote kansen voor mezelf zie voor de overwinning, dus dan kan het ook een voldaan gevoel geven om bij te kunnen dragen aan een teamprestatie. Deze keer pakte het voor Marianne helaas niet helemaal goed uit, maar deze uitslag laat zeker ook wel weer zien dat er meer sterke vrouwen zijn in het peloton!

[De uitzendingen van de Energiewachttour zijn hier terug te kijken]

7 april Winsum en Ploegentijdrit Veendam-Pekela
In de ochtendetappe ging het gelijk na 3 kilometer op de kant. We waren er allemaal op voorbereid door Jeroen en goed op scherp gezet voor deze korte maar wel gevaarlijke etappe. Ook ik zat wel goed van voren toen het op de kant ging, maar kon toch niet mee in de waaier. Ik moest gelijk al een paar keer diep in het rood gaan om aansluiting te houden, waaide vervolgens nog twee keer de berm in wat ook niet meehielp en toen was het gedaan. Ondertussen reed de eerste groep van elf rensters weg met (bijna) alle toppers en waaierspecialisten erbij. Van ons team waren Marianne en Iris mee. Ik viel terug in het peloton, dat vervolgens rustig naar de finish reed en op 8 minuten binnenkwam. Kirsten Wild (AA drink) wist weg te rijden uit de kopgroep van elf en won de etappe. Zelf baalde ik enorm dat ik niet mee kon. Het is vrij frustrerend als je niet mee kan en ze zo ziet wegrijden. Maar ik moet -met wat de beperkte intensieve trainingen en wedstrijden die ik tot nu toe heb gedaan- ook wel realistisch zijn. Ik verwacht door deze Energiewachttour wel weer een stap omhoog te zetten.

We hadden een vol programma vandaag, want na de finish van de ochtendetappe was het gelijk door naar Veendam, lunchen en al weer het parcours verkennen van de ploegentijdrit. Daarna warmingup en om 17.20 uur reden we weg van het startpodium in Veendam. We hadden 30 seconden voorsprong op Lululemon, maar uiteindelijk moesten we 1.13 op hen toegeven. We reden een degelijke ploegentijdrit, maar reden gewoon weg niet hard genoeg ten op zichte van Lululemon, die hier een heel sterk team aan het vertrek hebben staan. Ina Yoko Teutenberg nam de gele trui van Marianne over. Morgen hebben we nog een etappe van 134 kilometer te gaan om die te gaan aanvallen.

6 april Midwolda
Met de ploegentijdrit in het vooruitzicht kan het een belangrijk secondenspel worden voor het eindklassement en dus gingen we vandaag ook rijden om Marianne bonificatieseconden te laten pakken bij de tussensprints. Dit lukte twee keer perfect. Verder was het opletten en hectisch vandaag en het ging wederom een paar keer op de kant. Iris en ik zaten nog een keer mooi mee met een mooie groep, maar werden teruggepakt. In de een na laatste ronde reed er een groep weg waar Sarah helaas uit wegviel en zo hadden we niemand meer mee en moesten we volle bak in de achtervolging. Zeker ook omdat Loes Gunnewijk, de nummer vier van het klassement ook mee zat. Gelukkig pakten we ze met nog 1 ronde te gaan terug, maar deze inspanning had bij ons team wel kracht gekost. In de finale werd er aangevallen door o.a. GreenEdge (die geen sprinter hier hebben) en ook Clara Hughes. Ik reed wel lekker en kon in de finale wel goed met de aanvallen meespringen. Uiteindelijk werd het toch een massasprint en het doel was om Marianne nog zo goed mogelijk af te zetten in de sprint. De finish lag op een brede weg met op 2,5 kilometer voor de finish de laatste bocht, waardoor iedereen nog naar voren kon schuiven en het nogal chaotisch was. De leadout voor Marianne ging dan ook niet perfect, maar ze wist nog wel knap 2e te worden en pakte daarmee ook weer bonificatieseconden op de streep. Ik rolde als 22e over de finish.

Morgenochtend om 11 uur rijden we eerst een etappe van 70 kilometer in Winsum en om half 6 's avonds rijden we dan de ploegentijdrit van Veendam naar Pekela. Dat zal wel eens een cruciale etappe kunnen worden met het oog op het algemeen klassement. Marianne staat nu respectievelijk 32 en 33 seconden voor op Ina Yoko Teutenberg en Ellen van Dijk, de nummers 2 en 3 van het klassement. Beiden rijden zij voor Specialized-Lululemon. Dit team had in de tijdrit 4 rijders bij de top 8 en kunnen allemaal een goede ploegentijdrit rijden. Daarnaast heeft GreenEdge met Loes Gunnewijk ook nog kansen, zeker aangezien zij ook een sterk team voor de ploegentijdrit hebben. Wij zullen er morgen dus volle bak tegen aan moeten. Ik vewacht een hele mooie spannende ploegentijdrit morgen! Ik voel me zelf nog best goed en heb er zeker zin in morgen! Het is voor ons team ook een mooi testmoment voor het WK team time trial dit jaar in Valkenburg, om te kijken waar we staan en waar we nog op technisch vlak aan moeten werken.

Zie hier de uitslag.

5 april Bad Nieuweschans
Het was koud vandaag (4 graden!) het leek wel februari... Met windjack, armstukken en handschoenen aan de start. Normaal gesproken ben ik de laatste die veel aantrekt, maar vandaag was het wel nodig. In de neutralisatie was ik zelfs blij met de warmte van de uitlaat van de auto, om nog beetje warm te blijven. Ik was dan ook blij dat er vandaag volop gekoerst werd. Vanaf de eerste ronde werden er meerdere pogingen gedaan om het op de kant te zetten door o.a. Skil-Argos en Rabobank. Uiteindelijk reden we 35 kilometer voor de finish weg met een groep van 22 rensters met 4 rensters van Rabobank erbij, maar zonder de nummer 1 en 2 van het klassement. Kristin Armstrong (USA) en Clara Hughes (Specialized-Lululemon) hadden de slag gemist en verloren uiteindelijk 3 minuut 44.
Vijf kilometer voor de finish begonnen we met aanvallen, maar kwamen niet weg. Ik was tot de laatste kilometer nog even weg met Amy Pieters, maar werden in de laatste kilometer teruggepakt. Omdat we daarvoor hadden aangevallen zat Marianne deze keer alleen in de laatste kilometer en moest zichzelf positioneren. Ina Yoko Teutenberg won de etappe voor Kirsten Wild (2e) en Marianne werd 3e. Klik hier voor de uitslag.

Marianne deed deze dag goede zaken voor het klassement en staat nu aan de leiding. Sarah, Iris en ik schoven ook op in het klassement en staan nu respectievelijk 14e, 9e en 7e. Klik hier voor het algemeen klassement.

4 april 2012 Tijdrit Appingedam
De tijdrit zit er op! Een mooie test vandaag om te kijken hoe ik er nu voor sta en een goed moment om te kijken hoe het echt aanvoelt op mijn Gianttijdritfiets, in de nieuwe positie tijdens een wedstrijd. Na afloop was ik tevreden, het voelde goed op de fiets en ook wel redelijk qua power in de benen. Alleen mis ik natuurlijk nog wel de wedstrijdhardheid en dat is juist waarom ik hier graag wilde rijden. Het leverde me uiteindelijk een 13e plek op en dat viel me niet tegen voor dit moment. De afstand tot de eersten was wel groot: ik finishte op 1 minuut 14 van de winnares Kristin Armstrong (olympisch- en wereldkampioen tijdrijden). Klik hier voor de uitslag.
Morgen windkracht 4/5 tijdens de etappe in Bad Nieuweschans.

De Ronde van Vlaanderen kwam voor mij helaas vroegtijdig ten einde. Na 40 kilometer reed ik lek op de Paddestraat: het eerste 'obstakel' in de wedstrijd. De koers was net begonnen en we zaten met Rabobank goed van voren op deze twee kilometer lange kasseistrook. Er werd van voren doorgetrokken en het peloton werd daardoor uiteengereden. Aan het einde van de Paddestraat reed ik lek, maar helaas zat onze auto achter groepen geloste rensters en er was ook niet een neutrale materiaalwagen in de buurt. Uiteindelijk kreeg ik daarvan wel een wiel, maar toen was het peloton al te ver weg. Ik deed nog wel een poging om nog te springen op de eerst volgende klim, maar die was net te kort om de jump te maken en zo eindigde mijn Ronde van Vlaanderen al voordat de koers écht begonnen was...

Zonde dat dat net gebeurd in de mooiste wereldbeker van het jaar! Bovendien had ik mijn huidige vorm graag willen testen op de Oude Kwaremont en Patersberg, die later in het parcours waren opgenomen, zeker met al het aanwezige publiek daar!

Gelukkig staat de volgende koers al weer voor de deur: woensdag begint de Energiewachttour. Deze wedstrijd in het noorden van Nederland stond vorig jaar voor het eerst op de kalender. Er wordt wind voorspeld, dus het zal wel een mooie zware koers gaan worden, net als vorig jaar hopelijk!

Zie ook mijn reactie op rabosport.nl en het verslag van de wedstrijd.

We beginnen met een tijdrit op woensdag en op zaterdag is er een dubbele etappe met 's middags een ploegentijdrit van 25 kilometer. Ik wil daar graag bij zijn, omdat het een goede voorbereiding en training is voor het WK dit jaar, waar ook een ploegentijdrit voor merkenteams verreden zal worden. De individuele tijdrit in het etappeschema is ook nieuw t.o.v. vorig jaar. Ook dat is weer een mooi moment om de nieuwe tijdritfiets inclusief houding te testen en te trainen.

Mijn doel van deze etappekoers is in elk geval om wedstrijdhardheid op te doen en met de wind die voorspeld is en de tijdritten die op het programma staan, zal dat doel vast wel gehaald gaan worden! Verder ben ik wel benieuwd hoe mijn benen zullen herstellen gedurende deze etappekoers. Dit wordt weer een nieuw testmoment!

Overzicht van de etappes en TV-uitzendingen op RTL7:

Zondag sta ik aan de start van de Ronde van Vlaanderen. De gehele top drie van vorig jaar staat voor Rabobank aan het vertrek! (zie foto). Naast Tatiana Antoshina (tweede vorig jaar) en Marianne Vos (derde vorig jaar) rijd ik samen met Pauline Ferrand Prevot, Iris Slappendel en Liesbet de Vocht. Doordat ik zondag in Binda al weer goed reed, besloot mijn ploegleider Jeroen Blijlevens dat ik mocht starten in Vlaanderen. Een paar weken terug had ik dat nog niet durven dromen! Ik kijk er dan ook naar uit om zondag met nummer 1 van start te gaan.

Net als bij de mannen is ook voor ons het parcours gewijzigd. In de vorige edities van RvV voor vrouwen startten we altijd al in Oudenaarde, maar we finishen daar nu ook, net als de mannen. Dat betekent dus ook voor ons geen Muur van Gerardsbergen en geen Bosberg, maar een nieuwe finale met de Oude Kwaremont, Paterberg en Hoogberg/Hotond.
Opvallend vind ik verder dat er voor ons veel minder kasseien in het parcours zijn opgenomen in vergelijking met onze vorige edities. Dit jaar zijn alleen de Paddestraat en Haaghoek en twee kasseiklimmen (Oude Kwaremont en Paterberg) in het parcours opgenomen. De Paterberg is voor ons bekend van Omloop het Nieuwsblad en de Oude Kwaremont was vorig jaar ook al in ons parcours opgenomen, maar die kwamen we toen al veel eerder in de wedstrijd tegen. Deze twee zijn lastig dus het zal vast een nieuwe, maar mooie finale gaan opleveren zondag.
Voor meer informatie over het parcours, zie de website van de Ronde van Vlaanderen.

Video

Tevreden kijk ik terug op mijn seizoensstart in Trofeo Binda. Ik zat gelijk lekker in de wedstrijd en het voelde goed om weer terug te zijn in de koers. Het is toch wel speciaal als je noodgedwongen je seizoen later begint dan de rest van het peloton: dan ben je wel extra gretig om weer te mogen koersen.

Het eerste uur ging het super hard. Na 36 kilometer kwam de eerste klim en werd het peloton uit elkaar gereden. Ik kon me goed handhaven, mede omdat er niet continu vol werd doorgetrokken op de klim. Wel werd er veel aangevallen op het vlakke dit jaar, vooral door GreenEdge. Voor ons was het zaak om steeds met de aanvallen mee te zitten. Er ontstonden wel wat kopgroepen waar ik ook een paar keer mee mee zat, maar die bleven niet vooruit. Loes Gunnewijk reed vervolgens lang in de aanval en in de laatste ronde reden Kristin Armstrong, Emma Johannsson en ploeggenoot Pauline weg uit het uitgedunde peloton.

Toen het aankwam op de laatste klim wist ik dat ik daar op dit moment nog even wat wedstrijdhardheid voor tekort kom om echt mee te doen. Ik kon nog wel helpen door het gat naar de kopgroep klein te maken, zodat Marianne in de klim naar de kopgroep kon springen. Op de klim ontstond een groep van elkf rensters en Marianne wist het weer mooi af te ronden door uit de kopgroep weg te rijden en solo aan te komen. Bij mij was het beste er toen wel af. Ik kon niet mee en kwam op de klim terecht in een groep achter de kopgroep. Daar werd nog gesprint om de 12e plek. Bronzini werd 12e en ik 13e.

Het resultaat was voor mij deze dag niet zo erg van belang. Het gevoel was goed en dat was voor mij het belangrijkste. In de trainingen ging het al even goed, maar een wedstrijd is toch net even wat anders. Het pakte goed uit en ik kijk al weer uit naar de volgende wedstrijd: De Ronde van Vlaanderen!

Voor het vierde jaar verblijf ik nu hier in het hotel Zi Martino in Castagneto Carducci. Goed om weer terug te zijn en te merken dat er helemaal niets veranderd is :-). Nog steeds het zelfde lekkere eten, de koffie en de mensen van het hotel die je inmiddels herkennen en je hartelijk welkom heten.

Daarnaast is de trainingsomgeving hier prima, zeker met het goede weer dat we momenteel hebben. Morgen hebben we een intervaltraining op 'Sassa' op het programma staan. Elk jaar nog heb ik op die klim een aantal intervaltrainingen gedaan. Vandaag (vrijdag 16 maart) hebben we een mooie duurtraining gedaan naar 'Volterra'. We zijn daar nog even door het oude centrum gereden waar de finish ligt van een etappe van de Giro della Toscana. Zie ook de foto's!

Video Abonneer via RSS Inschrijven

Mijn seizoen gaat beginnen! Ik ben erg blij dat ik mag starten in de tweede wereldbekerwedstrijd van dit seizoen: Trofeo Binda. De laatste tijd heb ik voor het eerst weer een aantal intensieve trainingen kunnen doen en het lijkt alsof dit mijn herstel goed heeft gedaan. Wellicht dat ik nu profijt heb van de goede basis die ik de afgelopen winter heb gelegd met de vele ruistige duurtrainingen die ik heb gedaan en daardoor nu snel grote stappen vooruit zet. 

Vanaf het trainingskamp Mallorca merkte ik opeens snel vooruitgang en naar aanleiding van deze progressie die zich ook hier in Italië heeft voortgezet, hebben we in overleg met mijn trainer, ploegleiding en de ploegarts besloten dat ik toch mag starten in Trofeo Binda. We rijden deze dag een dubbel programma met de ploeg (Gent-Wevelgem is op dezelfde dag) en daardoor was er een plek over in de wereldbekerwedstrijd. Dit is voor mij een mooie gelegenheid om gewoon te gaan rijden en te kijken waar ik momenteel sta. Na zondag zullen we verder kijken naar mijn programma voor de komende tijd. Als ik meer weet, zal ik mijn kalender op deze site weer updaten!

Nu eerst nog een paar dagen goed trainen hier in Toscane en dan vertrekken we vrijdag richting het noorden van Italië voor de wereldbekerwedstrijd. Ik zal daar rijden met Marianne, Roxane, Thalita, Tatiana en Pauline.

Voordat we naar Toscane vertrokken hebben we op dinsdag en woensdag testen gedaan op onze nieuwe Giant tijdritfietsen op de baan in Büttgen. Het doel van deze dag was om een ideale positie op de fiets te vinden waar je een zo laag mogelijk wattage hoeft te leveren bij een bepaalde snelheid. Daarvoor hebben we een aantal houdingen uitgeprobeerd, vervolgens gekeken hoeveel wattage je moet leveren bij die houding en dan bepalen of het zinvol is om die aanpassing door te voeren.

De eerste 'run'  zag er volgens de specialisten  gelijk al goed uit, maar er viel zeker nog wel wat te optimaliseren. Daarnaast is het ook nuttig om te weten dat sommige aanpassingen niet zinvol zijn, omdat ze geen winst in een lager wattage opleveren. De komende tijd wordt het dus trainen op de tijdritfiets om mijn spieren aan die optimale houding te laten wennen.

Het wegseizoen is nu echt van start gegaan, maar ik werk nog even verder aan mijn herstel en volg een aangepast trainingsprogramma (zie ook het persbericht op Rabosport).
Om lekker te kunnen trainen had ik daarom een paar weken terug zelf een extra trainingskamp geboekt bij Odwin fietsreizen. Ik heb hier 12 dagen in super omstandigheden kunnen trainen. Het is nu het vierde jaar dat ik hier kom, maar ik heb nog nooit zulk mooi weer gehad, want op de laatste dag na kon je hier elke dag wel in korte broek en shirt trainen. Andere jaren wilde ik vaak wel de bergen in, maar was dat door het weer niet altijd mogelijk. Afgelopen dagen ben ik genoeg die kant van het eiland op geweest! Ik was hier eerst een paar dagen alleen en daarna samen met Marianne, die hier op 'vakantie' is om bij te komen van haar crossseizoen. :-) Dinsdag 6 maart gaan we weer terug.

Video

Het tweede Rabo trainingskamp zit erop. De timing om weg te zijn op stage was perfect met het winterse weer van de afgelopen tijd. Terwijl heel Nederland in de ban was van een eventuele Elfstedentocht, konden wij ondertussen goed trainen in de zon in het zuiden van Spanje (Andalusië). Al moet ik wel zeggen dat als de tocht door was gegaan, ik die dag niet relaxed in Spanje had gezeten!

Er is rond Mojácar weinig verkeer, de wegen zijn prima en het landschap is glooiend met af en toe een klim. Het was naast een trainingskamp ook een (nadere) kennismakingsweek met zowel de renners en rensters als vrijwel de gehele begeleiding van de Rabo wielerploegen. De eerste twee dagen was mijn eigen ploeg nog niet gearriveerd en heb ik meegetraind met het opleidingsteam van de Rabobank. Dat was vooral tussen de wielen blijven, zeker toen ze de tweede dag tempoduurblokken gingen doen (zie ook het filmpje hiernaast dat gemaakt is vanuit de volgwagen, in de witte kleding achteraan ben ik).

Naast duurtrainingen hebben we ook intervaltrainingen met lactaattesten gedaan (zie ook: "Vrouwen en Conti's in Mojácar" Rabosportvideo), krachttraining (zie ook: "Hoezo Rustdag" Rabosportvideo) en techniek- en afdaaltraining gehad van downhiller Oscar Saiz.  Al met al hebben we leuke dagen gehad, goed getraind, nu even thuis bijkomen en dan donderdag al weer weg naar...Mallorca!

...in Nederland!

Met dit weer van afgelopen weekend (27/28/29 januari) was het prachtig weer om te trainen hier. Op zaterdag een mooie ronde gemaakt op de crossfiets, onder andere over de Ginkelse heide en naar de Goudsberg in Lunteren, zie de foto's! Nu wordt het dan wel wat kouder en je bent een kwartier langer bezig met aankleden, maar verder is het goed te doen op een paar koude tenen na dan...

Dit weekend was het ook nog eens genieten van alle sport op de tv en helemaal met de wereldtitels van Mathieu, Lars en Marianne in het veldrijden en van Stefan Groothuis op het WK sprint. Ondertussen start het wegseizoen ook al weer voor een aantal van mijn ploeggenoten met de ronde van Qatar deze week. Mijn wegseizoen zal wat later van start gaan. Ik doe het nog steeds rustig aan qua intensiteit van de trainingen en ben nog bezig met opbouwen. Ik kon al iets eerder naar Mojàcar door tegelijkertijd te vertrekken met de mannen van het Rabo continental team. Vanaf 7 februari krijg ik versterking, want dan arriveert de rest van mijn ploeg.

We zijn hier op Gran Canaria met (een gedeelte van) de nationale selectie: Chantal Blaak, Kirsten Wild, Lucinda Brand, Irene van den Broek, Martine Bras, Iris Slappendel en Marianne Vos (maar zij gaat zaterdag 14 januari al weer naar huis om zondag de wereldbeker cross te rijden in Lievin) en daarnaast verzorger Ruud Zijlmans en onze bondscoach Johan Lammerts.

Ik kom hier nu al voor het derde jaar, dus het trainingsgebied is inmiddels wel bekend, maar het blijft super mooi om hier te trainen. Het gaat vooral veel omhoog, maar dat is met de basis van Zuid Afrika in de benen en met het juiste verzet (een compact of 39x28 is geen overbodige luxe als je nog een beetje wil blijven draaien!) geen probleem in deze tijd van het jaar. Ik vind het juist wel lekker om een trainingskamp te hebben waar je veel kan klimmen. De duurtrainingen vliegen zo voorbij voor mijn gevoel. We zitten net als de voorgaande twee jaar in een huisje met z'n allen en dat bevalt ook altijd wel prima. De rest van het jaar kunnen we nog wel genoeg in hotelkamers zitten... Dit is lekker relaxed, om de dag kookt er iemand en de andere dagen gaan we ergens eten.

Vrijdag 13 januari hadden we een rustdag en dus ook tijd om mijn website weer een beetje bij te werken. Ik heb zojuist 'Vrienden' geupdate met links naar de twitterpagina's en webpagina's van mijn nieuwe ploeggenoten. Webdesigner Rob van Eck heeft recent mijn website onder handen genomen en klaargestoomd voor een nieuw wielerseizoen in de Rabo kleuren. Ik zal ook dit jaar weer proberen om mijn website up to date te houden met alles waar ik als wielrenster van het Rabobankteam en lid van de nationale selectie mee bezig ben.

Maandagavond 16 januari werd het jaarlijks terugkerende 'sportcafé' van de gemeente Wageningen georganiseerd, waarbij o.a. de sporttalenten, sportvrouw, sportman en sportploeg van het jaar bekend worden gemaakt. Dit jaar waren Anna Jochemsen (student en skiester met 1-been) en een rugbyster uit het Nederlandse team samen met mij genomineerd. Jammer genoeg liet de techniek het wat afweten, zodat er geen 'live' telefoonverbinding ontstond, maar het applaus dat klonk vanuit de zaal in het universitair sportcentrum heb ik hier op Gran Canaria wel kunnen horen! Maria Heida die ik ken van TCW'79 had ik gevraagd of zij namens mij aanwezig wilde zijn. Zie de foto's!

Vandaag hadden we een rustdag en morgen gaan we beginnen aan het laatste trainingsblok hier van vier dagen. Zondag komen we al weer terug naar Nederland.

Voorafgaand aan dit trainingskamp in Zuid Afrika had ik eerst nog een kennismakingsweek met mijn nieuwe team in Valkenburg. Dat was een leuke afwisselende week met allerlei nuttige activiteiten: o.a. parcoursverkenning van het WK in Valkenburg, opmeten van de Giant fietsen, Craft kleding passen, medische keuring in Veldhoven, en uiteraard ook nog trainen! Daarnaast was er ook tijd genoeg voor allerelei ontspannende activiteiten waarbij we elkaar wat  beter hebben leren kennen. Zo zijn we o.a. op stap geweest in Maastricht, hebben we gerelaxed in de Thermen, ontaardde een avondwandeling in een spontane karaokeavond in Valkenburg, hebben we samen gekookt (o.a. onze buitenlandse ploeggenoten 'stamppot' leren koken en eten!), zijn we gezellig uit eten geweest en nog veel meer!

De week werd afgesloten met de ploegpresentatie op het hoofdkantoor van Rabobank in Utrecht met alle vier de Raboploegen samen (proteam, opleidingsteam, offroadteam en vrouwenteam). Het was een mooi moment toen alle renners waren voorgesteld en we op de foto werden gezet met alle Raborenners samen: 71 in totaal!

Na de Rabo ploegpresentatie vlogen Marianne, Iris en ik gelijk door naar Kaapstad en een dag later zaten we al weer op de fiets in onze korte broek en shirt in de zon. Wat een heerlijke overgang! De rest van de selectie was 29 november al naar Zuid Afrika gevlogen, maar wij sloten wat later aan door de ploegpresentatie. We trainen hier in blokken van drie dagen, waarbij het accent op de duurtrainingen ligt. Daarnaast doen we ook steeds een specifieke krachttraining in de fitness per blokje van drie dagen. Voor mij is het qua herstel perfect dat hier het accent op rustige duurtrainingen ligt, want dat zijn precies de trainingen die ik nu moet doen volgens mijn opbouwschema. De andere rensters hebben uiteraard al meer uren gemaakt dan ik, maar ik kon toch al weer vrij makkelijk de trainingen van 4 en 4,5 uur volbrengen. Je merkt wel dat je hier in de zon en warmte makkelijker die uren kan maken dan in Nederland.

Gisteren (11 december) hadden we een (speciale) rustdag waarbij we naar Kaapstad zijn gegaan. We hebben geluncht bij 'The Waterfront' waar we ook toevallig de zes zeilboten van de Volvo Oceans Race zagen vertrekken! Daarna zijn we per kabelbaan (niet voor mensen met hoogtevrees! ;-)) omhoog gegaan de Tafelberg op. Het uitzicht vanaf daar op Kaapstad was indrukwekkend. 's Avonds waren we uitgenodigd voor het eten in het hotel in Stellenbosch waar de baanselectie momenteel verblijft. In de bijlage wat foto's van deze dag!

De tweede krachttraining zit er al weer op en de komende twee dagen gaan we weer voor twee lange duurritten. Daarna gaat vrijwel iedereen terug naar Nederland. Loes, Martine en Iris blijven samen met mij en een verzorger hier om nog wat langer te trainen. Voor Iris en mij is het super dat we wat langer mochten en konden blijven, zodat we hier mooi vier blokken van drie trainingsdagen kunnen maken. We komen de 23e weer terug, maar eerst nog even genieten van het trainen hier!

Op 8 december aanstaande houdt Olympisch Netwerk Gelderland het 'Gelders Sportgala 2011' in Arnhem. Deze week werden alle genomineerden bekend gemaakt. Samen met Adelinde Cornelissen (paardensport) en Li Jiao (tafeltennis) ben ik genomineerd in de categorie "Gelderse Sportvrouw". Het is de eerste keer dat ik genomineerd ben voor deze verkiezing. Blijkbaar zijn mijn prestaties van afgelopen seizoen ook buiten het wielrennen niet onopgemerkt gebleven! Het is wel ontzettend jammer dat ik op het gala zelf niet aanwezig kan zijn i.v.m. het trainingskamp in Zuid Afrika.

Stem vanaf vandaag op wie wielrenster van het jaar wordt op wielerland. Op maandag 28 november worden in Den Bosch traditiegetrouw de Renners van het Jaar bekend gemaakt door de Club 48, een gezelschap van ex-kampioenen onder voorzitterschap van Theo de Rooij. Samen met Marianne Vos en Kirsten Wild behoor ik tot de genomineerden bij de vrouwen. Bij de mannen zijn Wout Poels, Steven Kruijswijk en Bauke Mollema genomineerd en bij de beloften Lars van der Haar, Wilco Kelderman en Ramon Sinkeldam.

De verkiezing wordt in samenwerking met Wielerland georganiseerd. Met de uitslag van de publieksverkiezing op Wielerland wordt rekening gehouden door de leden van de Club 48 als die zich eind november uitspreken in hun verkiezing van de renners van het jaar.

Vanaf zaterdag 22 oktober kan er een week lang gestemd worden op één van de genomineerden bij de vrouwen tot 29 oktober. Vanaf die datum is er de mogelijkheid om een stem uit te brengen op de mannen.

Het herstel van mijn operatie gaat goed! Ik voel uiteraard wel de buikwond en dat is eigenlijk maar goed ook, want daardoor ben ik mij goed bewust dat ik geopereerd ben. Verder heb ik namelijk weinig last of pijn van de operatie. Ik moet vooral oppassen met het overstrekken van mijn been, waardoor er rek zou kunnen komen op de slagader. Dat houdt vooral in dat ik bijvoorbeeld niet de trap met meerdere treden tegelijk op moet lopen. Daarnaast mag de bloeddruk in het vat ook niet stijgen, dat is de voornaamste redeon waarom het voorlopig niet aan te raden is om intensief te gaan sporten. Gisteren heb ik nog even telefonisch contact gehad met de chirurg die mij geopereerd heeft. Pas over een half jaar heb ik weer een controle (met echo van de liesslagader, inspanningstest met pedaalkrachtmeting en bloeddrukmeting in de enkels en MRI/MRA onderzoek) bij de sportarts dr. Schep. Dit heeft pas zin, nadat je weer helemaal goed getraind bent. Volgens dokter Schep duurt het ongeveer weer een half jaar om weer op niveau te komen.

In de tussentijd... ben ik lekker aan het genieten van de verplichte vier weken zonder fiets! Op 1 november zou ik weer voor het eerst heel rustig mogen gaan beginnen met een half uurtje per dag fietsen. Maar eerst ga ik volgende week nog een week op vakantie naar Sicilië. Eerder dit jaar was ik daar op 'trainingsvakantie' heen gegaan en 'la dolce vita' in Italië en helemaal op Sicilië was zo goed bevallen dat ik graag nog eens terug wilde. Alleen nu dus zonder fiets en bovendien ook helemaal aan de andere kant van het eiland, vlakbij de Etna en de oude Griekse kolonie in Taormina met o.a. een oud Grieks-Romeins theater. In deze rustperiode kan ik zo mooi gebruik maken van de mogelijkheid om eens wat meer te zien, dan alleen het uitzicht vanaf de fiets! :-)

Afgelopen dinsdag werd officieel bekend dat ik een overeenstemming heb bereikt met de Rabo Wielerploeg. Zoals ik al eerder meldde op deze website ben ik hier heel blij mee. Ik heb de afgelopen twee jaar veel kansen gekregen en het bovendien erg naar mijn zin gehad bij de ploeg. Ik ijk er naar uit om volgend jaar voor het vrouwenteam van de Rabo Wielerploeg  uit te komen. Nu eerst rustig herstellen!

Zie hieronder voor het persbericht van rabosport.nl:

Afgelopen jaar was echt een droomseizoen voor mij. Vorig jaar was ik nog bang dat het moeilijk zou worden om het seizoen van 2010 te overtreffen... Maar dit seizoen met drie wereldbekeroverwinningen was boven ál mijn verwachtingen. Met de winst in de Ronde van Vlaanderen kon mijn seizoen eigenlijk al niet meer stuk. Dat was misschien wel de mooiste overwinning. Niet zozeer door de wijze waarop, maar meer door de historie van de wedstrijd, het parcours met de kasseien en de hellingen en natuurlijk al het publiek...

Mijn doel voor dit jaar was om een wereldbekerwedstrijd te winnen. Mijn ploegleider Jeroen Blijlevens en Marianne Vos kwamen vorig jaar in november al met het idee dat ik dit jaar voor het eindklassement van de wereldbeker moest gaan. Mij leek alleen het gaan voor een wereldbekeroverwinning al een hele uitdaging. In 2010 had ik wel een aantal wedstrijden gewonnnen, maar nog geen wereldbeker. Na de overwinning in Vlaanderen kreeg ik echter de leiderstrui om de schouders en daardoor mocht ik ook in die trui van start in de Ronde van Drenthe (8e) en daarna ook nog in de Waalse Pijl (6e). Daar 'verloor' ik de trui weer aan Marianne, die de Waalse Pijl wist te winnen. Na de wereldbekerwedstrijd in China (4e) stond ik weer aan de leiding in het klassement. Marianne won daarna in Valladolid en daar nam Marianne weer de leiding van mij over. In Valladolid had ik geen gelukkige dag, door een valpartij in de finale en werd ik 13e.

Daarna kwam de tijd van de etappekoersen en daarmee brak ook een wat mindere periode voor mij aan. In de etappekoers in Spanje (Emakumeen Bira) merkte ik dat mijn benen helemaal niet goed herstelden en dat ik elke dag heel veel slechter werd. Vooral bij het bergop rijden had ik veel last. Tijdens deze Bira moest ik bergop veel in het 'rood' rijden, en daar herstelden mijn benen totaal niet van. Zelfs zo erg dat ik de laatste lastige dag niet meer het peloton bij kon houden. En dat was nog wel in de etappe die ik het jaar daarvoor nog wist te winnen. Je benen 'verzuren' altijd wel, maar bij mij was het heel typisch in mijn linkerbeen veel erger. Daar was de bloedtoevoer naar mijn been beperkt door de vernauwing. Eigenlijk klaagde ik al veel langer over dit gevoel, maar zeker na het winnen van Vlaanderen kon ik eigenlijk niet geloven dat er iets met dat been aan de hand zou zijn

De klachten tijdens de etappekoers kwamen mij echter wel heel bekend voor door de ervaringen van het koersen in 2009 met de liesslagadervernauwing aan mijn rechterbeen. Eenmaal thuis heb ik me weer laten onderzoeken in Veldhoven door dokter Schep. Voor het NK weg en NK tijdrijden kreeg ik te horen dat ik inderdaad weer een vernauwing had en nu aan mijn linkerbeen. Ik kreeg de bevestiging van wat ik al wist en dacht eigenlijk dat mijn seizoen als een nachtkaars uit zou gaan. Ik zag het fysiek en mentaal even niet meer zo zitten om het seizoen nog af te maken. Het NK tijdrijden moest ik helaas afzeggen doordat ik nog niet hersteld was van de Bira. Ik wist me met behulp van mijn trainer Tjeerd de Vries en motiverende woorden van een ervaringsdeskundige m.b.t. deze blessure, gelukkig nog wel weer op te laden voor het NK. Mentaal gezien is het niet eenvoudig om niet tijdens de wedstrijd aan je been te denken, aangezien je het probleem wel heel goed voelt tijdens de koers als je even 'in het rood' moet rijden.
Vervolgens heb ik de tiendaagse Giro d'Italia bewust heel gedoseerd gereden. Ik deed mijn werk tot aan de klimmen voor de ploeg, liet me gelijk lossen en zocht vervolgens 'de bus' op in de hoop dat ik met deze strategie de Giro wel uit zou kunnen fietsen en toch mijn bijdrage kon leveren aan het team. Wat overigens bijna elke dag lukte en in de vlakke etappes kon ik zelfs nog gewoon echt mee koersen in de finale.

Blijkbaar had deze Giro mij wel goed gedaan, want daarna ging ik weer steeds beter rijden. In Zweden kwam dit super tot uiting. In de ploegentijdrit reed ik al lekker en in de wegwedstrijd in Zweden was ik de hele wedstrijd super gefocust omdat ik persé in de beslissende ontsnapping wilde zitten. Ook omdat ik wist dat er dan nog kansen waren voor mij om de wereldbeker te winnen. Op 600 meter voor de meet verrasste ik de anderen uit de kopgroep van acht en zo kwam ik als eerste over de streep. Waanzinning! Een super mooie overwinning, mede ook doordat ik eerst nog dacht dat ik mijn seizoen vroegtijdig zou moeten beëindigen...! Ik nam de WB trui weer over van Marianne. Plouay was vervolgens de laatste wedstrijd van de wereldbekercyclus. Marianne en ik reden allebei een geweldige wedstrijd. Marianne zou me helpen in de wedstrijd, maar ik had vooraf totaal niet verwacht dat ik het in die wedstrijd ook daadwerkelijk af zou kunnen maken. Het parcours was best lastig en ik was zeker niet de beste klimmer. Stevens ging op de laatste klim en ik aarzelde niet en moest alle zeilen bij zetten om haar bij te houden, maar ik kon mee. De overwinning in Plouay was echt een super mooie teamprestatie. De wereldbeker winnen door ook nog de laatste wereldbeker te winnen gaf wel echt een waanzinning gevoel! De week na Plouay heb ik nog wel vaak bij het wakker worden mezelf in de arm moeten knijpen of ik het niet had gedroomd... Lekker wakker worden elke morgen! :-)

Tijdens een jaar zijn er super veel mensen die me hebben geholpen en waar ik niet zonder had kunnen presteren. Allereerst natuurlijk iedereen in mijn ploeg, inclusief de begeleiding en alle sponsoren van de Nederland Bloeit ploeg. De sfeer bij de rensters onderling was ook dit jaar weer top. De sfeer was vrijwel altijd heel relaxed voor en na de koers, maar was er ook altijd de focus in de wedstrijden. Ploegleiders Jeroen Blijlevens en Eric van den Boom hadden zeker ook een aandeel in de sfeer door geen druk op te te leggen en iedereen gedurende het seizoen kansen te geven. Jeroen geloofde er echt in dat ik de wereldbeker zou kunnen gaan winnen en heeft mij daar heel goed in begeleid afgelopen jaar. Onder andere is me bij gebleven hoe hij mij coachte in China. Elke dag opnieuw dacht hij mee over de tactiek van het sprinten samen met Sarah als lead-out voor mij. Dat vond ik heel leerzaam en leuk.

Daarnaast heb ik sinds dit jaar voor het eerst samengewerkt met Tjeerd de Vries. Ik kende hem al langer als sportsarts en van het mountainbiken op woensdagochtend. Hij heeft mij dit jaar getraind en stond altijd klaar voor advies en ondersteuning. Ook toen het in juni even wat minder leek te gaan. Hij heeft zeker ook een grote bijdrage geleverd in de stap die ik dit jaar heb gezet. Ook qua trainen heb ik dit jaar weer grenzen verlegd.

Wie daar ook een bijdrage aan heeft geleverd is Berrie Ruijling die voor mij heel wat keren op de brommer is gesprongen om met mij te gaan trainen. De credits voor alle snelheid die in mijn benen zat dit jaar en het vermogen op de 30 seconden sprints zijn voor hem. Top dat hij altijd klaar stond, ook al was het soms best koud volgens mij en ging het soms ten koste van zijn eigen fietstijd!

Daarnaast zijn er natuurlijk nog veel meer mensen om te bedanken!

Mijn sportpsycholoog van dit jaar Pepijn Lochtenberg die me o.a. heeft geleerd om negatieve gedachten onder controle te krijgen. Dat was onder andere heel goed toepasbaar in de wedstrijden toen ik wist van de vernauwing in mijn liesslagader!

Mijn webmaster Rob van Eck die deze website zo mooi heeft gemaakt, zodat ik iedereen op de hoogte kan houden van mijn (wieler)belevenissen en me af en toe helpt om de site werkend te houden en actueel aanpaste in de wereldbekerkleuren! 

Nick Iedema voor het sportvoedingsadvies en de sportmaaltijden.

En natuurlijk vrienden en familie bedankt voor de support en eigenlijk iedereen waar ik zo af en toe hele leuke berichtjes en felicitaties van heb mogen ontvangen!

Deze week werd het persbericht naar buiten gebracht "Rabobank start vrouwenploeg". Voor de ontwikkeling, publiciteit en professionalisering van het vrouwenwielrennen vind ik het heel goed nieuws dat zo'n sponsor als Rabobank die al jaren in het mannenwielrennen zit ook een vrouwenploeg wil sponsoren.

Voor mij persoonlijk maakt deze ontwikkeling het ook interessant om bij deze ploeg te blijven. Ik heb het afgelopen jaar bij 'Nederland Bloeit' goed naar mijn zin gehad  en goede resultaten geboekt. Deze ontwikkeling van de ploeg met Rabobank als hoofdsponsor zou een mooie nieuwe impuls kunnen betekenen voor het komende wielerseizoen.

Afgelopen donderdag heb ik een goed gesprek gehad met het management van de ploeg. Ik heb er wel vertrouwen in dat we eruit gaan komen. Mocht het definitief zijn dan zal dat uiteraard via een persbericht naar buiten worden gebracht.

Video Video Video

Het WK is voorbij en daarmee is ook gelijk het seizoen afgelopen. Natuurlijk was er bij Marianne teleurstelling over de zilveren medaille. Het WK is een momentopname en geen prijs voor hoe goed je rijdt gedurende het hele seizoen, maar misschien is dat juist ook wel de charme van het wereldkampioenschap.

De grootte van de groep waar we uiteindelijk mee naar de streep reden, zei eigenlijk al genoeg over hoe zwaar de wedstrijd was geweest. Ik hou veel meer van de selectieve wedstrijden, waarbij het peloton door het parcours, de weersomstandigheden of de manier van koersen vanzelf wel uitdunt. Ik heb dit jaar wel mooiere wedstrijden gereden en vond het dan ook jammer dat we dat tijdens het WK ook niet konden laten zien.

De wedstrijd werd niet hard gemaakt door teams die geen sprinter hadden. Met Marianne als kopvrouw was het niet aan ons om de wedstrijd te gaan maken, maar van andere landen hadden we wel wat meer aanvallen verwacht. Het parcours werkte ook niet echt uitnodigend om aan te gaan vallen.

In de finaleronde werden daarna nog wel een aantal aanvallen gedaan door Italië en Duitsland om onze 'oranje trein' te verstoren. Maar die aanvallen werden door Loes, Kirsten en mijzelf geneutraliseerd. In de laatste bocht kwam Martine Bras nog perfect onderdoor, zodat we met drie rensters de sprint voor Marianne aantrokken aan de rechterkant van de weg. Kirsten bracht mij tot 300 meter en vanaf 150 meter was het aan Marianne. Trixi Worrack zorgde nog voor verwarring door vanaf links heel vroeg aan te gaan. Een sprint met zo'n groot peloton nog over is lastig... Ga je te vroeg aan, dan kan je stilvallen en ga je te laat...dan kan je ingesloten raken. Ik zag Marianne langs mij heen komen op 150 meter voor de streep en zag dat zij niet in een ideale positie zat. Het verbaasde mij dan ook dat zij nog zo dichtbij Bronzini kwam op de streep. Deze zilveren medaille was haar zesde medaille in de zes opvolgende WK's die ze heeft gereden. Bizar knap!

Ondanks dat het parcours misschien niet helemaal op mijn lijf geschreven was, heb ik natuurlijk ook genoten van dit WK. Het was super om deel uit te maken van zo'n sterk oranje team en daarbij maakte het aanwezige publiek het helemaal compleet. Ik reed met kippenvel naar het podium toe toen we gingen tekenen met ons team: wat een enorm lawaai maakten al die meegereisde fans bij elkaar daar in de finishstraat!

Volgend jaar is het WK in eigen land, in Valkenburg, op een veel selectiever parcours. Ik kijk er al naar uit!

Maar nu eerst gaat de fiets even aan de kant. Drie oktober word ik geopereerd aan de vernauwing in mijn liesslagader. Het littekenweefsel dat in mijn slagader is ontstaan wordt verwijderd en daarnaast wordt de slagader ook een stuk ingekort. Ik moet naar verwachting vijf dagen blijven in het ziekenhuis in Veldhoven. Daarna zal ik vier weken totaal niet mogen fietsen en vanaf week vijf mag ik weer heel rustig beginnen met fietsen volgens een schema van dokter Schep. Dat schema heb ik bij de vorige operatie aan mijn andere been ook gevolgd en die opbouw is mij toen ook prima bevallen. De verwachting is dat ik na acht weken gewoon weer de duurtrainingen op kan pakken en na twaalf weken ook weer intensieve trainingen zou mogen doen. 

Afgelopen zaterdag reed ik nog een koers in Breendonk in België. Het was lekker voor het wedstrijdritme om daar te rijden. Loes en ik zaten in de kopgroep van vijftien. Grace Verbeke reed in de laatste kilometers weg en er werd naar elkaar gekeken, zodat zij alleen vooruit bleef. Achter haar werd het een sprint voor plek twee. Loes trok de sprint voor mij aan en ik keek om, maar zag niemand komen en zo maakten wij met 2 Nederland Bloeit renners het podium compleet.

Verder heb ik nog een paar goede trainingen gedaan in Wageningen. Zo heb ik o.a. nog een paar keer achter de brommer getraind. Ik voelde me nog fris en de moraal om nog een paar keer goed te trainen voor het WK was nog goed. Ik heb dit jaar wat minder dagen gekoerst dan vorig jaar, wellicht dat dat ook scheelt in hoe fris je nog bent aan het eind van een seizoen.

Marianne en Ellen waren zaterdag al vertrokken naar Kopenhagen, omdat zij dinsdag al de tijdrit moesten rijden. Samen met de rest van de wegselectie ben ik hier woensdagavond aangekomen. We zitten in een hotel met de selecties van de beloften mannen en junioren mannen en vrouwen. Het kleurt hier goed oranje, zie ook de foto!

Vanochtend begonnen we gelijk om half 9 met een 'mediaontbijt'. De pers kon aanschuiven voor vragen en er was belangstelling van tv (NOS, omroep Brabant) en een aantal kranten. De vragen die aan mij werden gesteld gingen o.a. over het parcours, over mijn eigen ambities en uiteraard ook hoe ik mijn kansen zie voor dit WK in combinatie met Marianne als kopvrouw (zie daarvoor ook de twee bijgevoegde krantenartikelen). Er zal veel naar ons team en Marianne gekeken gaan worden, dat is duidelijk, maar deze situatie is natuurlijk totaal niet nieuw voor ons. We hebben op dit parcours dit jaar echt een super sterk team en ik heb er heel veel zin in. Het hoofddoel is dat we de wereldkampioen mee naar huis nemen! Ikzelf ga er voor om in de finale van de wedstrijd een belangrijke rol te spelen.

Na het ontbijt hebben we het parcours verkend. Het is een rondje van 14 kilometer, met 105 hoogtemeters. Onze koers bestaat uit 10 ronden. Ik had het parcours al wel bekeken op youtube en het parcours verkennen zorgde dan ook niet voor verrassingen. Het is een glooiend parcours, vrij beschut, maar toch kan de wind die er staat het wel zwaar gaan maken. Na de laatste bocht naar rechts is het nog 900 meter tot de finish, waarvan de laatste 500 meter met een stijgingspercentage van 4%. Een mooie, brede aankomst! Mocht het een massasprint worden, dan is het zeker een aankomst die Marianne goed ligt.  Hoe zwaar het parcours uiteindelijk zal zijn, zal afhankelijk zijn van hoe er gekoerst gaat geworden. De weersvoorspellingen zijn voor zaterdag goed, al zou regen en wind voor ons Nederlandse team niet nadelig zijn.

Deze week zijn ook twee interviews met mij verschenen in de Volkskrant en het NRC. Deze gaan o.a. over mijn rol op het WK en zijn hier ook terug te lezen.

Video

Afgelopen zondag heeft Marianne de Ladies Tour op haar naam geschreven. Haar leidende positie kwam in de laatste etappes niet meer in gevaar.

De vierde etappe in Papendrecht verliep rustig, doordat er drie rensters vooruit waren die alledrie ongevaarlijk waren voor het klassement (Trixi Worrack van AA drink, Maaike Polspoel van Topsport Vlaanderen en Linda van Rijen van Skil-Koga). Polspoel won deze etappe. Met ons team maakten we nog mooi van de gelegenheid gebruik om het aantrekken van de sprint nog even te oefenen voor het WK. Marianne won deze pelotonsprint, ikzelf werd zesde.

De vijfde etappe kenden we nog van vorig jaar: Nuenen - Gerwen. De NOS maakte van deze etappe een samenvatting , inclusief interviews vooraf, o.a. met Marianne, Ellen van Dijk en mijzelf (zie ook de video op deze pagina). Niemand kreeg deze dag echt de ruimte, zodat de etappe eindigde in een massasprint. Loes en ik reden wederom de sprint voor Marianne en zij wist dit mooi af te maken voor Kirsten Wild en Ina Yoko Teutenberg.

De zesde en laatste etappe op zondag werd verreden in Limburg. De start was in Bunde en de finish lag halverwege de Geulhemmerberg in Berg en Terblijt. De wedstrijd verliep volgens plan. Loes trok al vroeg ten aanval, zodat er voor haar mogelijkheden lagen om nog te klimmen naar de derde plek in het eindklassement en met haar vooruit hadden wij het makkelijk in het peloton. In de finale, bij de eerste beklimming van de Geulhemmerberg trok Marianne door om zo samen met mij de sprong te maken naar de kopgroep. We sloten zo met zes rensters aan bij de koplopers, maar later kwamen er van achteruit nog meer rensters terug bij deze groep. Bij de volgende beklimming van de Geulhemmerberg trok ik vol door en Marianne sprong net voor de top weg uit mijn wiel. Niemand kon blijkbaar mee, zodat ik in de achtervolgende groep achter Marianne terechtkwam. In deze groep kwam de samenwerking niet echt op gang, zodat Marianne vooruit bleef. In de sprint voor plek twee liet wereldkampioene Bronzini nogmaals zien dat haar dit soort sprints bergop haar wel liggen. Een concurrent dus om rekening mee te houden voor het WK in Kopenhagen, waar het in de laatste 500 meter ook omhoog gaat (4%). Bronzini werd tweede voor Emma Johansson. Ik eindigde daarachter als vierde.

Ook deze etappe is terug te zien via een samenvatting van de NOS.

In het eindklassement werd ik uiteindelijk negende. Natuurlijk was het balen dat ik de eerste dag bijna 8 minuten verloor door pech (o.a. een lekke band) en daardoor geen kans meer had voor een korte eindklassering, maar niettemin kijk ik terug op een mooie ladies tour, die nog mooier werd gemaakt door de wind! Het was een goede voorbereiding op het WK van volgende week zaterdag 24 september.

De tijdrit in Gemert ging goed. Ik begon gelukkig droog, maar kreeg in de laatste 5 kilometer regen. Toen ik na 20,5 kilometer over de finish kwam was ik tevreden. Ellen van Dijk won de tijdrit met een gemiddelde snelheid van 45 km/uur en was 26 seconden sneller dan ik. Marianne werd tweede en behield de leiding in het klassement.

Vandaag werd de etappe in Breda verreden. Vandaag was er wederom wind, regen en een kasseistrook in de ronde van 36 kilometer opgenomen, die we drie keer moesten afleggen. Het was vanaf de start glad en nerveus en ik was dan ook blij dat we al na 10 kilometer met onze ploeg doortrokken, net voor de kasseistrook bij "Den Hout". Op de kasseien brak het peloton en zo reden we met een groep van 25 rensters weg. Namens Nederland Bloeit zaten we met 5 rensters mee. In de laatste ronde zetten we het nog een keer op de kant en daardoor dunde de kopgroep uit tot 14 rensters. Ons plan was om in de finale te gaan aanvallen en Loes deed als eerste een aanval. In de kopgroep werd naar elkaar gekeken en kwam geen samenwerking op gang, zodat zij de ruimte kreeg en alleen weg wist te rijden. Later werd wel aangevallen door AA en HTC maar Marianne, Sarah en ik sprongen steeds goed met die aanvallen mee. Loes bleef vooruit en won de etappe! Marianne won de sprint voor de tweede plek en ik werd zesde.

Morgen gaan we weer de dijken op, deze keer bij Papendrecht. Als het zo blijft waaien, dan kan het wel weer een mooie etappe worden!

Of was de koers eigenlijk al gestart voor de start…? Want vanuit vertrek reed de kopgroep al weg. Ons team mocht als laatste tekenen en wij stonden daardoor achteraan. We zouden na 1 kilometer neutralisatie al de dijk opdraaien waar de wind gelijk ‘op de kant’ stond, dus ik had al niet zo’n goed voorgevoel toen ik achteraan stond bij de start…

AA drink was met vijf vooraan gaan staan en zij trokken gelijk door vanaf de start en zaten daardoor met overtal mee in de kopgroep. De nationale kampioenen mochten bij de start ook vooraan staan, zodat wij Marianne ook mee hadden in de kopgroep, samen met Sarah.

Loes en ik deden nog een poging om gelijk naar voren te sprinten op de dijk, maar na 1 kilometer koers was de kopgroep al vertrokken. We wisten nog wel samen met nog wat rensters die ook achteraan moesten starten van waaier naar waaier te rijden en belandden zo in de tweede waaier. Helaas reed ik in deze groep lek en ondanks dat ik nog mooi een wiel kreeg van Marieke, kon ik niet terugkomen en reed ik de wedstrijd uit in de derde groep die binnenkwam op ruim zeven minuten van de kopgroep.

Marianne en Sarah deden het ondertussen gelukkig goed in de kopgroep. Het werd uiteindelijk een sprint die Marianne wist te winnen en zij staat daarmee ook aan de leiding in het klassement. Ina-Yoko Teutenberg werd 2^e en Kirsten Wild 3^e.

Vanavond is de tijdrit in Gemert. Ik moet vroeg starten (18.10 uur). Hopelijk gaat de wind al vroeg in de avond liggen, want momenteel waait het nog flink! De laatste renster komt om half 9 binnen. Als Marianne na de tijdrit aan de leiding blijft staan, zullen we de komende dagen natuurlijk haar klassement gaan verdedigen. Helaas zijn mijn kansen voor het algemeen klassement nu verkeken. Maar niettemin ben ik natuurlijk nog gemotiveerd om te gaan voor een mooie daguitslag. Als het zo blijft waaien, komen er zeker nog mooie etappes aan!

Vanavond (maandag 5 september) ben ik te gast bij TV Gelderland in het sportprogramma 'Sparren'. Maandag 18 april dit jaar was ik ook al te zien in dit tv programma. Deze keer zit ik in de uitzending met een 'oude bekende' die tegenwoordig verblijft in Groningen, maar voor de gelegenheid speciaal naar Arnhem is gekomen.
De uitzending is te zien om 18. 20 uur en wordt daarna elk uur herhaald.

De uitzending staat inmiddels ook al online: bekijk hier de uitzending via uitzending gemist.

Video Video Video Video

Ongelooflijk gaaf om vandaag zo de wereldbeker te winnen met nog een wereldbekeroverwinning erbij! Dit jaar hebben we zes wereldbekeroverwinningen (van de negen) behaald met de ploeg!

Halverwege de koers viel Emma Pooley (Cervélo) aan. Ik sprong mee en zo ontstond een kopgroep met Stevens (HTC), Willock (Tibco) en Blaak (AA drink). De samenwerking was goed tot de één na laatste ronde toen Pooley ging aanvallen. Ik kon een aantal keer goed mee, maar de derde keer dat ze ging was te veel en op een klim reed ze bij onze groep weg.

Ondertussen was Marianne alleen weggesprongen uit het peloton en zij kwam een ronde voor het einde aansluiten bij onze groep. Pooley had toen een voorsprong van 40 seconden. Marianne reed gelijk naar voren en zette vervolgens de achtervolging in op Pooley. Ik mocht mij rustig houden in het wiel, zodat het een spannend Pooley tegen Vos gevecht werd...

Precies onderaan de laatste klim in de laatste ronde (5 kilometer voor de finish) pakte Marianne Emma Pooley terug en op dat moment sprong Stevens weg. Ik reageerde en met Blaak in mijn wiel reed ik naar haar toe. Blaak moest lossen, maar Stevens kreeg mij er niet af en reed met mij in haar wiel richting de finish. Ik heb in de laatste kilometers nog teruggedacht aan Vlaanderen toen ik ook zo op de finish afreed. Stevens is geen sprintster en doordat zij maar bleef rijden...kon ik al ruim voor ik de eindstreep passeerde mijn handen de lucht in steken. Genieten...

Het was super om op deze manier, winnend de wereldbekercyclus af te sluiten. Mede dankzij super teamwerk van Marianne vandaag! We hebben allebei drie wereldbekerwedstrijden gewonnen dit jaar. Marianne werd ook nog tweede in de wereldbekerstand en bovendien wonnen we ook nog het ploegenklassement van de wereldbeker. Ook dat is een mooie beloning voor het teamwerk dat we met z'n allen hebben verricht dit jaar!

Eindstand Coupe du Monde:

1. Annemiek van Vleuten   362 punten
2. Marianne Vos               315 punten
3. Emma Johansson         232 punten

Zie voor meer foto's o.a. :

www.womenscycling.net

www.cyclingnews.com

Woensdag was de laatste dag van de vijfdaagse etappekoers Trophée d'Or. Deze laatste dag ging ik in met een achterstand van 1 minuut en 3 seconden op de leidster in het algemeen klassement: de Russische Antoshina (de nummer 2 van de Ronde van Vlaanderen dit jaar).

Antoshina rijdt voor Gauss en gisteren werd al wel duidelijk dat zij met haar ploeg de koers niet volledig onder controle had. Voor aanvang van de laatste etappe was ik daarom vol moraal om er vandaag nog een spannende wedstrijd van te maken. Ik zag nog wel een mogelijkheid om het geel over te nemen. De etappe van vandaag was niet lastig, maar vanuit vertrek werd er gelijk vol doorgetrokken en veel aangevallen. Na 10 kilometer koers reed ik weg met een groep van zeven rensters zonder de gele trui en ook zonder de nummer twee van het klassement, Becker erbij.

De kopgroep bestond uit: Blaak en van den Broek (beide AA), Visser (HTC), Zabelinskaya en Olds (beide Pasta Zara) en Johansson (Hitec). In het begin was de samenwerking goed en liepen we uit tot 1 minuut 20 seconden. Daarmee kwam ik virtueel aan de leiding te staan. Achter ons in het peloton werden ondertussen pogingen gedaan om naar onze groep te springen en dat was niet in mijn voordeel, want daardoor bleef het tempo ook hoog in het peloton. Gauss ging in de achtervolging en kreeg na een tijd hulp van de Russische selectie met het dichtrijden van het gat.

Ondertussen stopte bij ons de samenwerking en daardoor werd de voorsprong steeds kleiner. Op de plaatselijke ronde was het wel duidelijk dat de voorsprong niet meer groot genoeg kon worden om het algemeen klassement te winnen. In de finale werd aangevallen door Johansson, Visser, Olds en mijzelf. Zabelinskaya en van den Broek losten hierdoor uit de kopgroep en Becker van HTC, (de nummer twee van het klassement) kwam van achteruit nog aansluiten op het moment dat het peloton heel kort achter ons zat. Door het aanvallen bleven we net uit de greep van het peloton, zodat we gingen sprinten voor de etappezege. Blaak ging vroeg aan op 300 meter voor de finish en ik ging mee, maar Emma Johansson kwam over ons heen en won de etappe. Chantal Blaak werd tweede en ik derde. Het eindklassement bleef daardoor zoals het was: Antoshina wint, voor Becker en ik werd mooi derde in het eindklassement.

Deze etappekoers ging qua herstel voor mij veel beter dan de Bira en Giro. Er hoefde deze wedstrijd lang niet zo veel geklommen te worden en bovendien waren de klimmen maar kort en steil. En dat ligt mij beter en bovendien minder lang in het rood rijden betekent voor mij dat ik de volgende dag gewoon weer goed hersteld ben. Donderdag reizen we naar Bretagne om daar zaterdag de laatste wereldbekerwedstrijd van het seizoen te rijden: GP Plouay!
Dat is een mooie en zware wedstrijd op het oude WK parcours met per ronde drie korte, steile klimmetjes erin.

Info over de wedstrijd:
Van zaterdag 20 augustus tot en met 24 augustus rijd ik met mijn ploeg een etappekoers in Frankrijk: de Trophé d'Or. Wij zitten in een hotel in Saint Amand Montrond. De wedstrijd wordt gehouden in een gebied dat zo'n 300 kilometer ten zuiden van Parijs ligt. Het parcours is glooiend en de etappes zouden niet heel lastig zijn, (1 dag uitgezonderd), is wat ik van rensters heb gehoord die hier eerder hebben gereden. Voor mij is deze wedstrijd nieuw. Zie ook het bijgevoegde routeboek.

We rijden deze wedstrijd als voorbereiding op het naseizoen. Mijn doel is om deze wedstrijd goed door te komen en zo te rijden dat ik zaterdag 27 augustus tijdens de laatste wereldbekerwedstrijd in Plouay weer helemaal fit aan de start verschijn. Er zitten slechts 2 rustdagen tussen Trophé d'Or en de wereldbeker in Plouay, dus we reizen vanuit Trophé d'Or door naar Plouay.

De etappes:
20 augustus Saint Amand Montrond - Mehun sur Yevre 87,9 km
21 augustus Orval-Orval TTT 7,6 km
21 augustus Vierzon-Vierzon 101 km
22 augustus Cosne-sur-Loire - Cosne-sur-Loire 101 km
23 augustus Baugy-Baugy 96,1 km
24 augustus Sancoins - Saint Amand Montrond 84,8 km

Opstelling Team Nederland Bloeit:
Sarah Duester, Loes Gunnewijk, Janneke Kanis, Noortje Tabak, Annemiek van Vleuten en Marianne Vos

Fotograaf Lizette van der Kamp benaderde mij even geleden of ik tijd had om een paar foto's te maken tijdens een training. Haar doel is om zoveel mogelijk sporters op weg naar de olympische spelen vast te leggen: 'London calling - 2012'. Aangezien de foto's die ze tot nu toe had gemaakt super mooi waren en ze beloofde dat het niet zo lang zou duren, wilde ik wel meewerken. Gisteren is ze bij mij langs gekomen en zie hier het resultaat van een klein uurtje foto's maken!

Video

Samen met Chantal Blaak, Lucinda Brand, Kirsten Wild (alledrie AA Drink), Iris Slappendel (Cervélo), Martine Bras (Dolmans), Regina Bruins (Skil-Koga) en van onze ploeg Marianne en Loes ben ik gisteren naar Londen gevlogen. Vandaag hebben we de tijdrit en (het grootste gedeelte) van het parcours van de wegwedstrijd verkend. Van de wegwedstrijd was het onder andere interessant om "Box hill" op te rijden. Het bleek een goedlopende klim te zijn van ongeveer 3 kilometer, met ongeveer 120 meter hoogteverschil. Na de klim is het nog minimaal 30 kilometer naar de finish in Londen centrum. De mannen rijden deze klim negen keer op, dat maakt de wedstrijd wel selectiever. Helaas is dit bij ons maar twee keer, omdat onze wedstrijd anders te lang zou worden.

Het olympische testevenement is morgen, maar wordt alleen georganiseerd voor de mannen. Vandaag was al wel goed te merken dat ze alle voorbereidingen aan het treffen zijn voor de wedstrijd. Wij gaan morgen om 6.30 uur op de fiets om het gedeelte van het wegparcours te bekijken dat midden door de stad gaat (zo vroeg omdat het dan hopelijk nog wat rustig is in het centrum) en gaan daarna nog naar het Olympic park en kunnen misschien daarna nog de finish van de mannen bekijken.

Er waren vandaag ook een aantal journalisten aanwezig. Het was vandaag een training gevolgd door een serieuze karavaan met cameraploegen en fotograven! De NOS laat zondagavond een item zien van onze verkenning, dit zal te zien zijn op studio sport tussen 18.00 en 19.00 uur.

De etappekoers "Route de France" werd dit jaar helaas geannuleerd en daardoor stonden er begin augustus vrijwel geen wedstrijden voor ons op de kalender. Een mooie gelegenheid om op trainingskamp te gaan en een mooi duurblokje te maken voor de tweede helft van het seizoen! Met Loes, Marianne en Reinier Honig zijn we naar Sicilië gegaan en we hebben daar super kunnen trainen. We zaten aan de westkant van het eiland, bij Trapani in de buurt. Alleen als je hoogzomer naar Sicilië gaat, moet je wel tegen de warmte kunnen. Wij vertrokken daarom vroeg (ook om de lunch nog te kunnen halen, want die was te goed om te missen :-)), maar evengoed was het om 9 uur al 30 graden. Gelukkig waaide het er wel elke dag en door steeds goed te blijven drinken, was het eigenlijk geen probleem. Marianne was onze 'gids'/'wegkapitein' deze week en zocht elke dag een mooie route uit. We konden alleen niet helemaal op de kaart vertrouwen, want soms zater er toch wat stukjes onverharde weg tussen (zie foto!), maar meestal was dat maar honderd meter en konden we daarna gewoon onze weg vervolgen.

Het hotel 'Torre Xiare' was heel goed en we hebben een week lang kunnen genieten van allerlei Siciliaanse vis- en pastaspecialiteiten. Ik ben normaal niet zo'n liefhebber van pasta en al helemaal niet twee keer per dag, maar nu terug in Nederland mis ik het eten van daar al weer... :-)

Van het lekkere Siciliaanse eten en de zon...nu snel de switch maken naar de regen en het Engelse ontbijt... Want vandaag vlieg ik naar Londen met een deel van de nationale selectie om het parcours (weg en tijdrit) in Londen te gaan verkennen van de olympische spelen.

Video

Afgelopen zondag heb ik mijn tweede wereldbekeroverwinning van dit seizoen behaald! Ik voelde me zondag heel goed en zat vanaf het begin van de koers goed in de wedstrijd. Op de foto's van de wedstrijd is dat ook wel terug te zien. O.a. Emma Pooley en rensters van HTC waren actief de wedstrijd. Alleen liep dit steeds op niets uit, maar samen met andere aanvallen van o.a. HTC werd hierdoor de wedstrijd wel hard gemaakt, wat vaak wel in mijn voordeel is. In de bespreking voor de wedstrijd had Jeroen Blijlevens (onze ploegleider) aangegeven dat we allemaal de kans kregen vandaag om met een ontsnapping mee te gaan. Mocht het echter een sprint worden, dan zouden we voor Marianne rijden. Drie ronden voor het einde viel Iris Slappendel aan en daar sprong ik mee mee, samen met Nicole Cooke (Cipollini), Regina Bruins (Nederlandse selectie), Irene van den Broek (AA Drink), Ellen van Dijk (HTC) en Oxana Kozonchuk (Russische selectie). De voorsprong werd maximaal 45 seconden, dus het bleef spannend of we vooruit zouden blijven, vooral omdat niet iedereen van de kopgroep meereed. In de laatste ronde ben ik gaan aanvallen, op de momenten dat het peloton heel dichtbij kwam. Achter mij werd goed afstopwerk door mijn ploeggenoten verricht. Op ongeveer 600 meter, in de een na laatste bocht zat het peloton op 100 meter. Ik kreeg dat te horen van Loes in mijn oortje. Op dat moment zaten Ellen van Dijk en Nicole Cooke voor mij en ben ik direct aangegaan, vervolgens ging ik volle bak door de laatste bocht in de hoop dat ze er niet meer overheen zouden komen. Ik ben doorblijven sprinten tot de streep. Ellen van Dijk en Cooke werden twee en drie. Het peloton pakte de andere rensters van de kopgroep uiteindelijk nog terug.

Een super mooie overwinning en een hele mooie opsteker nadat ik het de afgelopen tijd wat moeilijker had. Dit geeft het vertrouwen dat ik in eendagskoersen nog steeds goed kan zijn als ik uitgerust ben! Nu nagenieten en op naar de volgende koersen!

Door de overwinning neem ik de leiderstrui over van Marianne, zodat ik deze weer aan mag trekken tijdens de laatste wereldbekerwedstrijd van het seizoen in Plouay (in Bretagne). Voor meer foto's en de stand in de wereldbeker zie : womenscycling.net .

Vorig jaar was Cervélo nog de favoriete ploeg, dit jaar was dat HTC met veel tijdrijderskwaliteiten in het team. Zij wonnen dan ook de ploegentijdrit over 43 kilometer met een gemiddelde snelheid van 48,6 km/uur. Wij deden er 2 minuten langer over (47 km/uur gemiddeld) en eindigden daarmee op de vijfde plaats. We waren 3 minuten sneller dan vorig jaar, maar toen waren de weersomstandigheden wel wat anders. HTC won ruim, maar daarna zat het wel dicht op elkaar, want tussen de nummer drie en ons zat 12 seconden verschil. Ze hadden het hier wel groots aangepakt, want er hing zelfs een helicopter in de lucht tijdens de wedstrijd voor de Zweedse tv.

Vandaag (zondag) staat de wegwedstrijd op het programma. We rijden 13 ronden van 11 kilometer. In elke ronde zit een korte klim die de wedstrijd altijd wel slopend maakt, helemaal in combinatie met de vele bochten en smalle gedeelten die in het parcours zitten. Vorig jaar werd Marianne in de laatste 500 meter teruggepakt en werd het toch nog een massasprint.
Morgen vliegen we weer terug naar Nederland, want dan gaan we van start in Roosendaal in het natourcriterium daar, samen met Loes en Marianne.

Vordenaar Arjan Mombarg (reed tot 2010 voor de Nefit schaats- en skeelerploeg) benaderde mij een aantal weken terug of ik niet rondemiss wilde zijn bij de Powerplay-skeelermarathon die hij, samen met het skeelercomite Vorden, al tien jaar organiseert in Vorden. Ik moest wel lachen toen hij me vroeg... maar vond ook dat ik als oud-Vordenaar dit niet kon weigeren... Vrijdag ga ik dus naar Vorden om daar te kijken naar het skeeleren, ben benieuwd om zo'n wedstrijd eens te volgen! Als ik de startlijst zo bekijk, staan er volgens mij wel een paar goede skeeleraars aan het vertrek.

Ondertussen gaat het trainen natuurlijk door. Na een goede rustweek met een leuk bezoek aan de Tour de France, ben ik inmiddels wel weer goed hersteld van de geleverde inspanningen tijdens de Giro. Deze week wil ik gebruiken om vooral te trainen op snelheid. Na het klimwerk van de Giro en met de ploegentijdrit en wegwedstrijd in Zweden van 29 en 31 juli in het vooruitzicht is dit wel belangrijk. Daar wil ik er weer staan!

Dinsdag 12 juli ben ik te gast bij de NOS voor het tv programma 'De avondetappe' met Mart Smeets. Overdag gaan we kijken bij de Tour en 's avonds zit ik in de uitzending, die te zien is om 23 uur, op Nederland 1. (De uitzending wordt herhaald om 00:20 uur en de volgende dag om 13:10 uur.)

(Zie ook het interview van de NOS met Marianne voorafgaand aan de laatste etappe van de Giro.)

In de afsluitende tijdrit van 16 kilometer kon Marianne het in principe rustig aan doen. Ze reed op 5 km van de finish nog lek, maar kon gelukkig snel verder na een fietswissel en werd 3e in de tijdrit. Ina Yoko Teutenberg won de tijdrit. Ik zelf had me voorgenomen om toch de tijdrit zo goed mogelijk te rijden en het te zien als training: zo vaak rijden we geen tijdrit. Ik werd zestiende en dat viel me nog alles mee, want ik had het moeilijk de laatste dagen.

Tijdens de drie vlakke etappes verdedigden we met succes de roze trui van Marianne. In de eindsprint van de vijfde en zesde etappe reden we voor Marianne. Zij wist daardoor boniseconden bij elkaar te sprokkelen en de zesde etappe op haar naam te schrijven. Aangezien ik steeds de laatste was in de leadout eindigde ik daardoor ook nog kort (5e, en twee keer 6e). Na deze vlakke etappes, stonden er drie bergetappes op het programma met als warmingup de etappe met de Mortirolo en daarna nog twee etappes die eigenlijk nog zwaarder én steiler! waren dan de Mortirolo etapppe. De bergen kwamen steeds vrij laat in de wedstrijd, zodat het aan ons de taak was daarvoor het peloton te controleren: de tactiek was om een groepje zonder klassementsrenners weg te laten rijden en daarna op kop rijden om de afstand niet te groot te laten worden en Marianne zo fris mogelijk houden tot de bergen begonnen. Deze tactiek pakte steeds goed uit. Marianne won de Mortirolo etappe en pakte daar tijdwinst, werd tweede in de etappe in de dag erna en won ook de negende etappe. En kon zo met een voorsprong van bijna 3 minuten beginnen aan de afsluitende tijderit. Ik zelf was blij dat ik mijn bijdrage kon leveren aan het team totdat de bergen kwamen. Het was gaaf om met de ploeg op kop te rijden met Marianne als sluitpost van de groene trein en overal "maglia rosa"  te horen en bovendien een leerzame ervaring!

Vanavond blijven we nog met de ploeg in Italie en gaan we het binnenhalen van de roze trui natuurlijk even vieren! Morgen vlieg ik door naar Frankrijk, want a.s. dinsdag 12 juli zit ik bij Mart Smeets in het programma °De avondetappe°.

Mijn volgende wedstrijden zullen de twee wereldbekerwedstrijden (ploegentijdrit en eendagskoers) in Zweden zijn. In overleg heb ik besloten om niet te gaan rijden in de Thüringen rundfahrt. Ook tijdens deze Giro bleek dat ik veel last heb van mijn linker been en ik daardoor heel snel 'verzuur' doordat de spieren eigenlijk steeds te weinig bloed (en dus te weinig zuurstof) krijgen. Dat is ook de reden dat mijn benen meer tijd nodig hebben om te herstellen van een intensieve inspanning. Het rijden van een meerdaagse is voor mij daardoor geen ideale voorbereiding om weer goed (en uitgerust!) te zijn in Zweden. Komende week heb ik MRI/MRA onderzoeken in Veldhoven en de verwachting is daarna op de wachtlijst voor een operatie gezet te worden. Tot die tijd blijf ik gewoon heel gemotiveerd koersen!

De vierde etappe zit er al weer op! In de bergetappes (etappe 2 en 3) heb ik geprobeerd te werken voor de ploeg waar dat kon en daarna de etappes uitgereden in de 'Grupetto'. Gisteren (etappe 3) hadden we een spectaculaire start met gelijk een afdaling en vervolgens een stuk vlak. We gingen me onze ploeg gelijk vanuit vertrek in de aanval en achter ons brak het in stukken, zodat de andere ploegen aan het werk moesten. Daarna was het aan Marianne, op een steile klim (één van de velen...) ging zij aan en kreeg Pooley met haar mee. Uiteindelijk wist ze Pooley te lossen en pakte zo 20 seconden voorsprong op de streep en weer de roze trui! Gisteren kregen we behoorlijk steile stukken Italië voorgeschoteld. In de grupetto was het bijna zigzag rijden om boven te komen. Op de 25 kwam ik nog net harkend boven. De Muur van Huy was er (bijna) niets bij... ;-)
De etappe van vandaag, de vierde etappe was vrij makkelijk, op de start na dan, want we kregen gelijk uit vertrek een toch best wel vervelende klim. Vervolgens was het vlak, werd er veel aangevallen, waar wij steeds mee probeerden te sluipen, maar uiteindelijk werd het toch een massasprint. Teutenberg won deze etappe. Ik werd vijfde.

Morgen een etappe van ruim 125 kilometer met de finish in Verona! Deze etappe is ook vrijwel vlak. Wederom controleren voor de maglia rosa en proberen mee te zitten met een eventuele ontsnapping!

Vandaag, een dag voor de start van de Giro, hebben we rond Rome losgefietst. Aan het einde van deze ronde zijn we midden door het centrum van Rome gecruised! Onder leiding van gids Marieke hebben we al fietsend een snelle sightseeing Rome gedaan. Wij vonden het beter dan per bus of te voet. :-) Het was wel even uitkijken in het centrum van Rome: behoorlijk druk hier! En de benen zijn ook weer los geschud (van de kasseien die overal in het centrum liggen). Nu relaxen en morgen om 12 uur gaat het los, dan is de start van de eerste etappe vanuit Rome. We finishen in het buitenverblijf van de Paus...

Vrijdag start in Rome de Giro d'Italia voor vrouwen: de Girodonne! Het is nu duidelijk de zwaarste (tiendaagse) etappekoers voor vrouwen nu de Tour de l'Aude dit jaar niet meer georganiseerd wordt. Als ik de hoogteprofielen zo op de website bekijk, dan is deze Giro nog zwaarder dan die van vorig jaar. Er zijn eigenlijk maar twee vlakke etappes. Vorig jaar reden we de Stelvio op, dit jaar mogen we o.a. de Mortirolo beklimmen.

Deze Giro wil ik gebruiken om te kijken hoe het gaat met mijn herstel en bij terugkomst heb ik weer een afspraak in Veldhoven. Opereren lijkt noodzakelijk, dus daar houd ik rekening mee. Hopelijk gaat het beter met het herstel van mijn benen in vergelijking met twee weken terug in de etappekoers in Baskenland, maar ik zal duidelijk wat meer met de rem erop moeten rijden. Voor mij is dat best lastig, aangezien ik het liefst er altijd vanaf het begin gewoon in wil vliegen. Het doel is om deze Giro goed door te komen en als het goed gaat om een keer een dag uit te kiezen om te vlammen. En uiteraard waar mogelijk mijn bijdrage te kunnen leveren aan het team.

Het NK werd dit jaar verreden in Ootmarsum. In de eerste ronde nam Skil-Koga het initiatief en trok door op de keitjes in het centrum van Ootmarsum. Wij zaten met ons team goed attent van voren en waren met ons hele team van voren vertegenwoordigd in een kleine groep die ontstond. Het was onze opzet om de wedstrijd hard te maken en zo namen wij het initiatief in handen en kregen een voorsprong van een minuut. Later kwam AA drink met drie rensters (Blaak, Brand en van den Brand) aansluiten en viel het vervolgens stil, zodat de groep erachter ook weer terug kon komen.

Irene van den Broek trok vervolgens ten aanval en kreeg Marieke van Wanroij en Petra Dijkman met haar mee en daarmee waren de drie grote ploegen van voren vertegenwoordigd. Er werden wel pogingen gedaan om te springen naar deze kopgroep, maar niemand wist de aansluiting te maken. Op twee ronden voor het eind reed Irene weg van haar medevluchters en dat was voor ons het moment om met ons team te gaan rijden. De voorsprong van 1,5 minuut liep snel terug en een halve ronde voor het einde wist Marianne de sprong te maken en kreeg Chantal Blaak met haar mee. In het centrum van Ootmarsum trok ze door en reed ze weg bij haar concurrenten om 7 kilometer later met ruim 30 seconden voorsprong alleen over de finish te komen! Van den Broek en Blaak maakten het podium compleet.

Zelf kijk ik terug op een mooi NK, waarbij we als ploeg goed gereden hebben en waar ik zelf ook steeds attent mee heb gekoerst. Ik had nog even pech toen ik twee ronden voor het eind per ongeluk klem werd gereden tegen de stoeprand aan en zo gelanceerd werd. Gelukkig kon ik terugkomen zonder ernstige schade zo nog meehelpen om het gat dicht te rijden naar de koploopster. Het minder goede nieuws van afgelopen donderdag met betrekking tot de vernauwing in mijn liesslagader (Zie ook: "Zaterdag: NK wielrennen Ootmarsum") kon ik tijdens de wedstrijd gelukkig goed naast me neer leggen.
's Avond zijn we het resultaat gaan vieren in Hengelo, ook dat was even leuk om de gedachten te verzetten. Woensdag vertrekken we al weer naar Italië, waar vrijdag in Rome de Giro d'Italia van start zal gaan. Na de Giro heb ik weer een afspraak bij de specialist Goof Schep en zal ik bekijken en overleggen hoe ik mijn seizoen verder zal willen en kunnen invullen.

Zaterdag wordt het NK wielrennen op de weg gehouden in Ootmarsum. Het is een bekend parcours, want in 2008 werd het NK ook gehouden in Ootmarsum. Het was toen mijn tweede NK. Het glooiende en bochtige parcours bleek toen behoorlijk selectief te zijn, mede door de regen en wind van die dag. Ik heb niet de ideale voorbereiding gehad en gisteren een vervelend bericht gekregen bij de nacontrole in Veldhoven, waarbij ik een echo onderzoek en fietstest heb gehad. Het lijkt er op waar ik al bang voor was, dat nu de liesslagader in mijn linkerbeen vernauwd is. Het goede nieuws is wel dat mijn geopereerde been er wel heel goed uit zag. Eerst maar even dit laten bezinken en later bedenken hoe ik nu verder ga. Voor nu in elk geval helemaal de focus op het NK! Aangezien dit een eendagskoers is, heb ik er alle vertrouwen in dat ik gewoon een goed NK ga rijden!
Dit jaar is het aan ons de eer om vroeg te starten, 's middags rijden de beloften (mannen). Om 9 uur wordt het startschot gelost op de Kuiperberg. We rijden 10 ronden en in totaal 135 kilometer. Samen met Janneke, Loes, Marianne, Marieke en Noortje hebben we een mooi team van Nederland Bloeit aan de start staan!

De wedstrijd is zaterdag te volgen via deze live ticker.
Een samenvatting van de vrouwen wordt gemaakt door RTV Oost en uitgezonden op zaterdagmiddag, voorafgaand aan het live verslag van de wedstrijd van de beloften. Zie de website van rtvoost.

Terwijl het NK tijdrijden in Veendam zojuist begonnen is heb ik mij tot mijn spijt af moeten melden. Een van mijn doelen dit jaar was om mijn tijdrit te verbeteren en daarom stond het NK tijdrijden dan ook met hoofdletters in mijn agenda. Helaas loopt niet alles altijd zoals je het zou willen. Zoals ik via twitter al liet weten ben ik verre van fit teruggekomen uit Spanje en heb afgelopen week dan ook niet kunnen trainen. Er lopen momenteel wel wat onderzoeken. Het is in elk geval niet zo dat ik oververmoeid ben. Hopelijk is het niets ernstigs, maar daar ga ik vooralsnog natuurlijk niet vanuit. Ik heb nog wel hoop dat ik zaterdag in Ootmarsum kan starten. Dat zal ik uiteraard nog laten weten via mijn website!

De etappekoers in Spanje verliep niet zoals ik had gehoopt. In de etappe die ik vorig jaar nog wist te winnen, moest ik nu zelfs afstappen, omdat ik totaal geen power meer in de benen had. Tijdens de tweede etappe ging het nog wel redelijk goed. Marianne wist op de top van de laatste beklimming alleen weg te rijden en won de etappe en verstevigde haar positie in het algemeen klassement. In de sprint om de tweede plek werd ik vijfde. De dag erna stond er een klimtijdrit op het programma die gewonnen werd op Emma Pooley die drie seconden sneller was dan Marianne. De tijdrit van dit jaar was minder steil dan vorig jaar (maximaal stijgingspercentage van 5%). Bij mij ging het niet lekker. Het was zitten.., staan... en dan toch maar weer snel gaan zitten omdat de benen al snel volliepen. Ik eindigde op de 20e plek. 's Middags moesten we de gele trui van Marianne verdedigen, maar al snel bleek bij mij dat ik totaal niet hersteld was van de tijdrit en de inspanningen van de dagen ervoor. Ik moest al snel lossen op de klim, doordat ik totaal geen power meer in mijn benen had. Zondag stond ik al niet fit meer op en na 20 minuten moest ik wel afstappen, omdat ik totaal geen kracht meer in mijn benen had zitten. Afstappen is wel het laatste dat je wil, maar als je zo slecht bent, dan heb je er ook wel vrede mee in de auto te gaan zitten. Vanuit de ploegleidersauto heb ik vervolgens kunnen zien hoe ons Noortje, Sarah, Patricia en Loes geweldig op kop reden, om het eindklassement van Marianne veilig te stellen. Marianne won ook nog de laatste etappe en het eindklassement!

De eerste etappe van de Bira zit er al weer op. Met maar 75 kilometer te gaan, werd er gelijk vanaf het begin gekoerst. Er zat één klim in, op 25 kilometer van de finish. Na de afdaling kwam er een groep bij elkaar van 42 rensters en werd er veel aangevallen, waar wij met ons team ook goed aan meededen. Het was een mooie finale, maar niemand kreeg uiteindelijk de kans om weg te rijden. Marianne won net als vorig jaar de sprint van deze etappe, voor Teutenberg (HTC) en Armitstead (Garmin).

Vooral bergop kan ik merken dat ik momenteel wat minder ben. Het doel van deze etappekoers is dus om deze te gebruiken om weer beter terug te komen. In Durango-Durango moest ik voor de top van de laatste klim lossen en kwam daar in een achtervolgende groep als tiende over de streep. Marianne was met Pooley, Arndt en Johansson vooruit en won de wedstrijd.

Vandaag mocht ik weer van start in de leiderstrui van de wereldbeker. Eigenlijk ging iedereen vanuit dat het parcours hier ongeveer hetzelfde zou zijn als vorig jaar: vrijwel vlak. Ook het hoogteprofiel gaf niet de indruk dat het anders zou zijn. Bij de verkenning gisteren bleek dat er echter nu vijf lastige plaatselijke rondes in het parcours was opgenomen van 6 kilometer. In elke ronde zaten twee klimmen, waarvan 1 richting finish. Weinig tijd voor herstel dus en waar er eerst mogelijk werd gedacht aan een massasprint, was het wel duidelijk dat dit vandaag anders zou verlopen. Ik vond het wel een mooie aanpassing van het parcours, het maakt de wedstrijd selectiever en dat maakt de wedstrijden vaak wel mooi.

De aanloop van 90 kilometer verliep rustig op een kleine valpartij van Marianne na. Er kwamen wel wat aanvallen, maar de kanshebbers hielden zich rustig tot de finale op de plaatselijke rondes. Daar aangekomen was het een afvalrace, doordat er elke keer vooral op de steile klim behoorlijk werd doorgetrokken. Halverwege de een na laatste steile klim lag ik echter opeens op de grond (bij het gaan staan was de ketting spontaan van het kleine blad geschoten bleek toen ik weer op stond). Marianne zat achter mij en viel daardoor over mij heen. Marianne en ik konden na een fietswissel van Marianne samen in de achtervolging, want vooraan werd ondertussen doorgetrokken. Voor de laatste steile klim wisten we weer aan te sluiten. Ik moest op deze klim lossen, maar Marianne was daar wel in staat om voorin te blijven en reed daar weg met acht rensters. Zij verkeert momenteel in een super vorm en wist de wedstrijd ondanks de achtervolging gewoon nog te winnen! Voor mij eindigde de wedstrijd in de groep daarachter op een 13e plaats. Marianne gaat nu aan de leiding in de wereldbekerstand en neemt de trui van mij over. Morgen verplaatsen we naar  Baskenland. Dinsdag staat de wedstrijd Durango-Durango op het programma en donderdag begint de etappekoers Bira daar.

Op hemelvaartsdag reden 8 ploeggenoten van mij in Gooik (België). Marianne won daar de wedstrijd daar met 5 minuten voorsprong! In overleg met de ploegleiding had ik er voor gekozen om het DK tijdrijden in Baambrugge te rijden. Omdat we niet zo vaak tijdritten kunnen rijden, was dit een mooie gelegenheid om te trainen voor het NK tijdrijden. Bovendien was het leuk dat dit jaar ook o.a. Ellen van Dijk en Irene van de Broek aan de start stonden.

Helaas had ik een probleem met mijn fiets net voor de start, zodat ik genoodzaakt was om op mijn wegfiets te rijden. Gelukkig had ik deze nog bij me in de auto. Het was vooral jammer van de gemiste kans om een keer nog goed op mijn tijdritfiets te kunnen trainen.
Ellen won de tijdrit over 19 kilometer met ruim 2 minuten voorsprong op mij en reed gemiddeld bijna 45 kilometer per uur. Irene van de Broek werd op 56 seconden 2e en ik werd 3e.

Na het DK in Baambrugge ben ik doorgereden naar Lekkerkerk om daar deel te nemen aan het criterium. Het doel was vooral om wat snelheid op te doen, met het oog op de wereldbeker van zondag. Iris Slappendel reed na een aantal rondes weg en ik reageerde, maar kreeg het gat niet alleen dicht. Chantal Blaak en ik probeerden daarna samen de aansluiting te maken, maar Iris reed een goed tempo in haar thuiskoers en won de wedstrijd door knap solo vooruit te blijven. Ik reed een paar ronden voor het eind nog  bij Chantal weg en werd zo 2e.
Na het criterium ben ik doorgereden naar België, want de dag erna hadden we nog een gezamenlijke training voor de ploegentijdrit gepland staan. In de etappekoers Thüringen zit dit jaar een ploegentijdrit, maar ook in Zweden is een van de wereldbekerwedstrijden een ploegentijdrit. En tijdens het WK volgend jaar in Valkenburg staat er voor het eerst een ploegentijdrit op het programma. De training op vrijdag ging goed en na een aantal kilometers begon het lekker te draaien. 's Avonds vlogen we van Charleroi naar Valladolid.

De 7 dorpenomloop van Wijk en Aalburg was dit jaar gepromoveerd van nationale wedstrijd naar een internationale wedstrijd met UCI 1.2 status. Er stond dan ook een mooi internationaal deelnemersveld aan de start in deze thuiskoers van Marianne. Het is wel duidelijk dat men trots is om Marianne in hun gemeente te hebben wonen, want langs de kant stonden veel fans om haar aan te moedigen!

Wij wilden met onze ploeg gebruik maken van de stevige wind en zo de wedstrijd hard maken. Al in de eerste ronde zetten we het op de kant, zodat er een groep van 30 rensters overbleef. Vervolgens bleven we actief met ons team om deze groep verder uit te dunnen met het opzetten van nieuwe waaiers. Uiteindelijk resulteerde dit in een kopgroep van dertien met van ons team buiten mijzelf Marianne en Loes erbij. Marianne demarreerde zo'n 25 kilomter voor de finish als eerste en kreeg Kirsten Wild (AAdrink) en Katie Colclough (HTC) mee. Het leek er lang op dat zij gingen sprinten om de winst, maar deze groep viel stil en op 900 meter van de streep kwam de groep weer samen en was het snel schakelen om de sprint voor Marianne aan te trekken. Ik ging als eerste de bocht door met Marianne in mijn wiel en verwachtte eigenlijk dat de rest er overheen zou komen, maar er kwam niemand meer overheen. Marianne won zo voor de vierde keer haar thuiskoers en het was mooi om met twee van Nederland Bloeit het podium op te mogen!

Deze week rijd ik donderdag nog het districtskampioenschap tijdrijden in Baambrugge. Dat is een mooie voorbereiding op het NK tijdrijden eind juni in Veendam. Daarna vertrekken we met de ploeg naar Spanje. A.s. zondag is daar de wereldbeker in Valladolid. Aansluitend rijden we een etappekoers in Spaans Baskenland.

Video

De documentaire van 23 mei is hier terug te kijken.

Tijdens de Waalse Pijl ben ik drie dagen gevolgd door een filmploeg van TV Gelderland die een documentaire maken over vijf gelderse sporttalenten. Dinsdag voor de Waalse Pijl werd ik opgehaald door de filmploeg en zo gingen we met een auto vol met film- en fietsspullen op weg naar Huy. Marcel Rözer kende ik al via Topsport Gelderland. Hij heeft mij geinterviewd voor de documentaire. Hij schrijft o.a. columns voor Topsport Gelderland en deze maand kom ik in zijn maandelijkse column voor, lees hier zijn column. Een maand eerder was ik bij Topsport Gelderland talent van de maand: "Annemiek van Vleuten: Beter laat dan nooit", ook geschreven door Marcel Rözer.

Ze hebben niet alleen voor, tijdens en na de Waalse Pijl gefilmd, maar zijn ook een dag later bij mij thuis in Wageningen geweest. Ik mocht vooral niet opruimen. ;-) Ik ben benieuwd naar het resultaat! De documentaire wordt in twee keer uitgezonden, op maandag 23 en 30 mei op TV Gelderland van 18.20 uur en daarna elk uur herhaald. Zie hier de aankondiging op de site van TV Gelderland. Het gedeelte waar in ik te zien wordt uitgezonden op maandag 23 mei.

Op maandag 18 april zat ik in de "hoofdpartij" van het TV programma "Sparren" van TV Gelderland met Carry en Evert ten Napel. Dit programma is hier terug te kijken.

Video

Donderdag waren we te gast in Dresden bij Windkanal Klotsche voor een windtunneltest van onze Stevens tijdritfietsen. Vorig jaar hadden we met de selectie op de baan aerodynamica-testen gedaan met behulp van het SRMwattage systeem (zie blogitem aerodynamicatest van juni vorig jaar). Deze dag was er de mogelijkheid om de houding qua aerodynamica verder te optimaliseren. Binnenkort krijgen we de uitslagen, maar van een aantal houdingen merkte ik in de windtunnel al wel welke voor minder luchtweerstand zorgt. Zo kon ik zelf bij het uitproberen van de houding van mijn hoofd een duidelijk verschil horen en voelen terwijl de wind om me heen blaasde. We hebben een aantal details uitgetest. Het team van Veld6 producties BV (die ook de promofilm van de ploeg hebben gemaakt) heeft video opnames gemaakt voor Stevens bikes van de test. Binnenkort zal deze online video te zien zijn.

Na acht dagen China ben ik vandaag weer teruggekomen uit China. Het was een bijzondere ervaring om daar eens geweest te zijn. De wedstrijden waren niet erg selectief, maar dat had ik wel verwacht aangezien vorig jaar de wedstrijden allemaal eindigden in een massasprint. Zondag tijdens de wereldbeker stond er niet zoveel wind als tijdens de drie dagen van de etappekoers. Eenmaal op de grote brug werd er door Garmin en HTC nog wel geprobeerd om gebruik te maken van de wind en zo met een groep weg te rijden, maar de wind stond vooral tegen en mee op de brug. De overige stukken van het parcours waren te beschut om iets te kunnen doen. De wedstrijd werd daardoor niet hard gemaakt. Het werd al vrij snel duidelijk dat de wedstrijd beslist zou worden in een massasprint met een compleet (en nog fris) peloton. De trein van HTC hield het tempo hoog in de laatste kilometers voor Ina Yoko Teutenberg. Sarah zat daarachter met mij in het wiel en positioneerde mij goed in de sprint. Door de ervaring tijdens de etappekoers had ik misschien  gehoopt op het podium, maar meer dan de vierde plek zat er vandaag niet in. Emma Johannson blijft derde in de WB stand, maar zij werd 14e en daardoor liep ik uit op haar in het wereldbekerklassement. De stand van de top tien is hieronder te zien.

Na de wereldbekerwedstrijd was er nog tijd voor ontspanning, aangezien wij maandagavond pas terug zouden vliegen. Zondagavond hebben we met een aantal ploegen er een leuke avond van gemaakt in de karaokebar van het hotel. Maandag hebben we met ons team onder begeleiding van onze chinese begeleidster (Isabel) Shanghai bezocht. Ook dat was indrukwekkend, met 23 miljoen mensen op een oppervlakte zo groot als de provincie Utrecht! En nergens afval op straat te zien. Smog was er dan wel weer... In een week merk je toch veel van de culturele verschillen die er zijn in vergelijking met Nederland, terwijl Chongming Island en Shanghai toch ook wel weer een vrij westerse indruk maakten. Ik vond het bijvoorbeeld opvallend hoe trouw iedereen zijn opgelegde taak uitvoert en hoe strak alles georganiseerd is. Eenmaal thuis is het wel weer heel fijn om gewoon weer beschikking te hebben tot het 'veilige' nederlandse eten. Voorlopig even geen tonijn, eiwitshakes en rijst meer voor mij. ;-).

Voor de stand van de wereldbeker zie de site van womenscyling.net.

De eerste etappe werd verreden in de stromende regen. In plaats van het benauwde warme weer van de eerste dag reden we deze etappe in de stromende regen en was er opeens ook een stevige wind op komen zetten. Tijdens de etappe was het overal beschut en daardoor speelde de wind geen rol deze etappe en eindigde het in een massasprint. Janneke, Emilie en Sarah hielpen mij om me goed te positioneren in de vrij hectische massasprint. Armitstead van Garmin verraste door vrij vroeg aan te gaan en won de etappe, Teutenberg werd tweede en ik derde.

De laatste bocht van de aankomst lag op 700 meter en daarna was het recht naar de finish met de wind van achteren, een zeer snelle aankomst dus. Zondag met de wereldbekerwedstrijd is de aankomst hetzelfde. Tijdens deze etappekoers krijg ik mooi de gelegenheid om sprintervaring op te doen: een masterclass van Jeroen en Sarah deze week! :-)

Tijdens de tweede etappe van 118 kilometer was het droog, maar er stond wederom veel wind. Het was dus wederom alert zijn voor stukken waar het op de kant zou kunnen gaan. Deze etappe ging eerst een stuk over een dijk langs de zee en vervolgens reden we langs een meer. Er stonden super veel mensen langs de kant, eigenlijk overal waar we kwamen was er publiek. Erg leuk om te zien. Dertig kilometer voor het einde nam HTC het initiatief door het op de kant te zetten. Een groep van zestien reed weg met daarbij zes rensters van HTC en van ons team Sarah en ik. Sarah hielp me super goed en in de sprint kwam alleen Teutenberg over mij heen, zodat ik tweede werd voor Becker (HTC).

De derde en laatste etappe was een soort criterium van 11 ronden van 7 kilometer.  Teutenberg liet in de laatste bocht een gat vallen voor haar ploeggenote, zodat Hosking van HTC de etappe won. Zelf kwam ik ingesloten te zitten en verloor zo het wiel van Sarah en werd uiteindelijk 10e. Het algemeen klassement werd gewonnen door Teutenberg, ik mocht als tweede het podium op en Bacaille van Cipolinni werd derde. Deze drie dagen koersen waren een mooie voorbereiding op de wereldbeker van zondag. Deze wedstrijd is langer: 136 kilometer. In het parcours is de 16 kilometer lange brug opgenomen die Chongming Island verbindt met Shanghai. Op deze brug kan de wind een rol spelen en daarbij schijnt het ook best wel omhoog te gaan. Leuk dus dat deze brug in het parcours zit!

Inmiddels zijn we 24 uur op Chongming Island. Het vliegtuig was niet vol geboekt, dus in de vlucht van Amsterdam naar Hong Kong heb ik lekker languit kunnen liggen en een paar uur geslapen. Na de landing op Shanghai werden we met bloemen verwelkomd door Li Cheng (of: Isabel, haar engelse naam) en per bus naar het hotel gebracht. Elke ploeg heeft vanuit de organisatie een tweedejaars student Engels toegewezen gekregen om te helpen en als tolk te dienen. De hele organisatie van de wedstrijd zit wel goed is mijn indruk tot nu toe. Ze hebben ook zeker hun best gedaan qua publiciteit, want door de hele stad hangen posters, vlaggen en digitale borden die de race aankondigen.

Gisteren had ik wel wat last van de jetlag en voelde ik me gewoon niet echt lekker, maar vandaag lijkt het wel weer te gaan. Gisteren om 20 uur plaatselijke tijd kon ik mijn ogen niet meer openhouden en viel ik als een blok in slaap en werd ik elf uur later pas wakker. En dat terwijl het hier niet bepaald stil is rond het hotel. Er is veel verkeer en je hoort de hele tijd getoeter. Blijkbaar trekken ze zich niets aan van de borden 'verboden claxon te gebruiken' die overal staan, ook bij ons hotel... (zie foto).

Vanochtend hebben we twee uurtjes losgefietst. De foto’s geven een beeld van wat we vanochtend zoal hebben gezien onderweg. In het verkeer is het behoorlijk uitkijken voor alle auto's, scooters en fietstaxi's. De scooters rijden hier op elektriciteit en zijn daardoor geluidloos, maar gelukkig hoor je ze door het getoeter wel weer aankomen. :-) Misschien dat de scooters op elektriciteit rijden, omdat ze hier op Chongming Island erg bezig zijn met het milieu en het beperken van CO2 uitstoot.

Het hotel is prima en het is wel leuk om eens wat anders te eten dan je normaal doet. Het buffet bevat vooral chinese gerechten, maar ik heb nog niets ontdekt wat je in Nederland bij de chinees kan bestellen. ;-) Gerechten met vlees laat ik hier staan, omdat het mogelijk vervuild kan zijn met 'clenbuterol', het middel waar o.a. Contador in de Tour de France van vorig jaar positief op testte. Er is recent onderzoek gedaan onder 28 personen die China bezocht hadden. In 22 van deze gevallen konden lage concentraties clenbuterol in de urine worden aangetoond. De meest waarschijnlijke verklaring voor deze bevindingen is het misbruik van clenbuterol als groeibevorderaar in de Chinese veeteelt. Zie ook de webiste van de dopingautoriteit.
Wat verder nog opvalt is dat twitter en Facebook geblokkeerd zijn. Ik weet niet of dit overal zo is, maar in elk geval in dit hotel. Vandaar dus dat er even geen updates van mij komen via twitter tot ik weer thuis ben, maar alleen via de website.

Morgen begint de etappekoers met een eerste etappe van 73 kilometer. Ik vind het niet zo erg dat het een korte etappe is, aangezien het al behoorlijk wennen is aan het tijdsverschil, de warmte en benauwdheid. De etappekoers is vooral een mooie voorbereiding op de wereldbekerwedstrijd van zondag. De finish is morgen rond 12 uur plaatselijke tijd (6 uur Nederlandse tijd).

Vrijdagavond was er in het donker een soort ploegenvoorstelling bedacht in de vorm van een ploegentijdrit. Het regende af en toe en we besloten om niet te veel risico te nemen. Uiteindelijk reden we nog best hard en zo werd dit een goede lactaattraining... die ons uiteindelijk de vierde plek opleverde.

Zaterdag was het start en finish in Garnich. Ik was hier in 2008 al eerder geweest met Vrienden van het Platteland. De parcours was nu wel wat veranderd en lastiger geworden. Het parcours bestond uit een grote ronde van ruim 50 kilometer en daarna zes plaatselijke rondes van elk 10 kilometer met daarin twee klimmetjes van ongeveer 1,5 kilometer elk. De koers brak pas echt los op de plaatselijke rondes, HTC trok door op de klim en zo reed er een kopgroep van negen weg, met van Nederland Bloeit Marianne en ik erbij. Twee ronden voor het eind trok Arndt ten aanval en kreeg Marianne mee en Johansson. Ik kon bergop niet mee met hen en zo bleef ik achter met Stevens (HTC), Cooke, Guderzo (beide Cipollini), en het jonge franse talent Ferrand Prevot. Marianne versloeg Arndt en Johansson in de sprint. Stevens en ik probeerden nog de oversteek te maken, maar dat was tevergeefs, zodat het sprinten werd voor plek vier en deze sprint die licht omhoog liep, wist ik te winnen. 

De volgende dag stond de GP Nicolas Frantz op het programma met wederom dezelfde ronde van 50 kilometer en daarna weer plaatselijke rondes, maar deze keer rond Mamer en weer met een klim erin van 1,5 kilometer, net wat steiler dan van de dag ervoor. Weer ontstond er een kopgroep waar Marianne en ik weer bij zaten. Marianne reed op de klim weg en Johansson en Ferrand Prevot konden met haar mee. Ik moest deze groep laten gaan, maar HTC ging rijden en zo wist ik samen met Arndt en Cantele de oversteek te maken. Marianne laat wederom zien in supervorm te verkeren en rijdt in de laatste ronde bergop weg en niemand van de groep kan volgen. In de sprint voor plek twee worden Emma en ik verrast door Arndt die op 400 meter van de streep er vandoor gaat en zo eindigt deze dag in dezelfde top 5 als de dag ervoor!

Deze week is het voorbereiden voor de trip naar China. Zondag 8 mei gaan we weg. De wedstrijd is volledig vlak en gaat over brede wegen. Afgelopen jaar werd het elke keer (in de driedaagse etappekoers en in de wereldbeker) een massasprint. Deze week dus nog even op snelheid trainen, tas inpakken en dan eens zien hoe het in China is! Ik ben benieuwd hoe het daar zal zijn, een nieuwe ervaring wordt het in elk geval!

Video

Radio Gelderland interview na de finish Waalse Pijl 20 april 2011

Interview Radio Gelderland net na de finish
Video op 200 meter van de finishlijn op de Muur van Huy.

De Waalse Pijl is de vierde wereldbekerwedstrijd van het seizoen. De Waalse Pijl is met de Muur van Huy een wedstrijd die je moet liggen. Vooraf wist ik dat ik hier niet tot een van de topfavorieten behoorde voor de overwinning, daarvoor is de Muur meer het terrein voor de echte specialisten. Maar niettemin stond ik vol frisse moed aan de start met in mijn achterhoofd dat ik.weer een jaar verder ben en ook dit jaar weer progressie heb gemaakt.

HTC begon al snel in de wedstrijd met aanvallen en Stevens wist halverwege de wedstrijd alleen weg te rijden. Bij de eerste passage van de Muur zat zij nog vooruit en daardoor werd er op de Muur nog niet echt doorgetrokken, maar ook in een submaximaal tempo, blijft het een klim die je zeker wel in je benen voelt. Stevens werd teruggepakt en op de Côte d'Ereffe werd vervolgens nog goed doorgetrokken, zodat we met een uitgedunde groep aan de Muur begonnen. Marianne reed gelijk in de beklimming naar voren naar haar concurrenten. Ik zelf koos mijn eigen tempo op de Muur, om mezelf niet te snel 'op te blazen' en zo bovenaan stil te vallen. Marianne wist vooraan Johansson en Arndt ruim voor te blijven en won voor de vierde keer! Zij is daarmee nu ook de nieuwe leidster in het wereldbekerklassement. Ikzelf wist in de laatste 300 meter nog een aantal rensters voorbij te rijden en eindigde zo op een mooie zesde plaats. Alles gegeven...en heel tevreden met deze uitslag.

We sluiten met de ploeg een hele goede voorjaarsperiode af, met drie wereldbekeroverwinningen in de ploeg. De volgende wereldbekerwedstrijd is in mei, op Chong Ming Island (China). Nu eerst even een weekend rust!

Video

Interview Annemiek, Marianne en Jeroen Blijlevens voor NOS Langs de Lijn 20 april 2011

Dinsdag voorafgaand aan de Waalse Pijl ben ik geinterviewd door Studio Sport: " Van Vleuten fietst uit schaduw Vos". Dit interview is hier terug te kijken. Daarnaast is er ook een item gemaakt voor Langs de Lijn "Van Vleuten is echt doorgebroken" waar Marianne en Jeroen ook aan het woord komen.

Samenvatting Ronde van Drenthe door RTV Drenthe
Samenvatting NOS Ronde van Drenthe

Na vorig jaar kan ik wel zeggen dat ik een speciale band heb gekregen met de wedstrijden in Drenthe. De drie wedstrijden in Drenthe waren voor onze ploeg en mij persoonlijk super verlopen. Dit jaar kon ik helaas niet de Novilon Ronde van Drenthe rijden die ik vorig jaar had gewonnen, doordat deze wedstrijd een dag voor de wereldbeker gepland stond. Daardoor reed ik dit jaar alleen de 8 van Dwingeloo op donderdag en de Wereldbekerwedstrijd op zaterdag.

Wij stonden donderdag aan de start met dezelfde rensters die de wereldbeker zouden rijden. Andere ploegen hadden er voor gekozen om hun rensters extra rust te geven na de Energiewachttour en de 8 van Dwingeloo niet te rijden. Bij ons was met het oog op de wereldbekerwedstrijd ook de tactiek om zo zuinig mogelijk te rijden en waarschijnlijk was dat ook de reden dat er weinig werd weinig aangevallen en de wedstrijd een rustig verloop kende. Jammer uiteraard voor de wedstrijd, maar wel gunstig voor ons. Toen duidelijk werd dat het een massasprint zou worden, zetten we weer een treintje op voor Marianne. Mijn plek is daarin achter Loes en voor Sarah, die Marianne als laatste brengt naar de finish. Aan mij is het dan om in de laatste kilometer het tempo hoog te houden en zo te zorgen dat er geen anderen kunnen passeren. In Dwingeloo ging het wederom goed en Marianne maakte het super af door de wedstrijd te winnen.

In de wereldbeker mocht ik vertrekken in de leiderstrui van de wereldbeker. Er kwam een vroege aanval van een Amerikaanse renster en Janneke van onze ploeg sprong met haar mee en zij bleven 50 kilometer vooruit. Ikzelf reed lek halverwege de tweede keistrook en kreeg gelukkig vrij snel een wiel van de neutrale motor, maar belandde daardoor wel in een achtervolgende groep. Ik had geluk dat er na deze tweede strook niet vol werd doorgetrokken van voren, want daardoor zag ik gelukkig weer kans om terug te komen. Na 70 kilometer wedstrijd hadden we de keistroken gehad en hoefden we alleen nog maar twee keer de VAM berg over. Er werd daarna meer aangevallen, maar mede doordat er weinig wind stond, was het lastig om weg te rijden. Ik reed ondertussen al enige tijd rond met een slag in mijn wiel, maar kon twee kilometer voor de laatste keer VAM berg nog nét van wiel wisselen en via de graskant...naar voren komen voordat we de laatse keer de VAM berg op moesten. Iedereen wil daar van voren zitten, want daar wordt vaak aangevallen. Deze keer door Emma Johansson, die naast Marianne ook Wild en Bras meekreeg, maar zij werden al snel weer teruggepakt en zo leek het er op dat het een massasprint zou gaan worden. Loes reed me nog een keer mooi naar voren en trok daarna de sprint aan voor Marianne die wederom aantoonde over snelle benen te beschikken! Het was voor haar de eerste keer dat ze de Ronde van Drenthe wist te winnen! Ikzelf kwam helaas wat ingesloten te zitten, maar ik wist toch nog te sprinten naar de zesde plaats.
Het loopt lekker in onze ploeg en dat is leuk en goed voor de sfeer.

Woensdag is de Waalse Pijl, die net als Vlaanderen tegelijkertijd met de mannen wordt verreden. Wij mogen twee keer de Muur van Huy (max 17%) oprijden. De tweede keer is het finish. Ik mag hier weer van start gaan in de leiderstrui van de wereldbeker. De Waalse Pijl is een lastige wedstrijd door de enorm steile muur van Huy. Het is een specifieke wedstrijd die je moet liggen. Vorig jaar werd ik 12e in deze wedstrijd, dit jaar eens kijken hoe of ik ook progressie heb geboekt op het steile klimwerk.

Videoverslag RTL 7 Etappe 1, 2 en 3

Ploegsucces in de eerste etappe: Sellingen-Sellingen
We stonden met een sterk team aan de start in de Energiewachttour. Vooraf hoopten we op vier mooie etappes in het Noorden met wind, zodat dit een mooie selectieve wedstrijd zou kunnen worden. Al op de eerste dag stond er genoeg wind om het op de kant te zetten. We zaten met Nederland Bloeit er goed bij met vier rensters (Loes, Marianne, Sarah en ik). Op het eind kwam alles weer bij elkaar, maar aangezien alle sprinters in de kopgroep zaten, maakte dat weinig verschil. De organisatie in de sprint ging bij ons goed, Loes hield tempo, ik zat daar achter en Sarah was de laatste om de sprint voor Marianne aan te trekken richting finish. Marianne maakte het super af en pakte de gele trui. Een mooie start van deze etappekoers voor ons team! Het geeft mij echt een kick als de samenwerking in het team zo goed loopt.

Trui verdedigen in de tweede etappe Midwolda-Midwolda
De tweede etappe was wat korter (81 kilometer). Wederom stond er voldoende wind. Ons doel was om de trui te behouden deze etappe. Er kwam een serieuze aanval van Alona Andruk van het team Pasta Zara. en zij reed vrij lang vooruit. In de laatste ronde moesten wij dit gat dichten om de gele trui veilig te stellen en drie kilometer voor de finish was het peloton weer bij elkaar. Helaas was de organisatie bij ons vandaag minder goed. Met de wind op kop het laatste stuk naar de finish toe, was het ook moeilijk om een goede trein voor Marianne te formeren. Ina Yoko Teutenberg won de etappe en nam de gele trui van Marianne over door de bonificatieseconden die ze onderweg en op de streep had gepakt.

Waaierrijden en aanvallen in de derde etappe Aduard-Aduard
De derde etappe was voor ons een bekende wedstrijd van 124 kilometer met start en finish in Aduard. Deze wedstrijd werd eerder verreden onder de naam "Omloop door Middag Humsterland". Om de trui terug te krijgen, moesten we vandaag wel in de aanval gaan. Er stond wederom wind en al vroeg in de wedstrijd zagen we kansen om het peleton op de kant te zetten. Uiteindelijk reden we weg met een groep van 11 rensters, waar wij met vier rensters (Loes, Marianne, Sarah en ik) vertegenwoordigd waren. Daarnaast waren Visser en Teutenberg (HTC) mee, Wild en van de Ree (AA drink), Johansson (Hitec), oud ploeggenoot Liesbet de Vocht (België) en Zabelinskaya (Pasta Zara). De voorsprong liep al snel op en de samenwerking was prima in de kopgroep. In de finale probeerden we te profiteren van de overtal situatie door te gaan aanvallen. De finale was hard en daar eigenlijk heel mooi. Er werd veel aangevallen en uiteindelijk wist Loes weg te rijden met Zabelinskaya en Visser. Adrie Visser wist de sprint van deze groep van drie te winnen en nam het geel over van haar ploeggenoot Teutenberg. Helaas konden we vandaag niet van de overtalsituatie profiteren. Uiteindelijk niets gewonnen deze dag, maar ook niet verloren, met Loes die de tweede plek van Marianne overnam in het algemeen klassement. Zij staat nu op tien seconden van Adrie Visser.

Niet van start in de vierde etappe
Mijn gezondheid liet al een paar dagen te wensen over en dan merk je dat je veel minder fris bent en meer moeite hebt om wat extra's te kunnen geven in de wedstrijden. Met het oog op de volgende wereldbeker in Drenthe volgende week leek het daarom verstandig om de laatste dag niet meer van start te gaan om zo wat extra rust te kunnen nemen en mijn lichaam weer te laten herstellen. Komende dagen even uitzoeken wat er aan de hand is en dan hopelijk weer helemaal fit aan de start in Drenthe!

Video Video Video

Na de derde plek in de wereldbeker Binda, keek ik er naar uit om in Vlaanderen te mogen rijden. Samen met Emma, Janneke, Loes, Marianne, Sarah en ploegleider Jeroen Blijlevens hadden we een mooi team voor deze wedstrijd aan de start staan.

Emma Pooley (de winnares van de eerste wereldbeker Trofeo Binda) was al vroeg in de wedstijd actief met aanvallen en op de Eikenberg ging ze wederom in de aanval. Ik wilde zeker niet hetzelfde scenario krijgen als vorige week en probeerde daarom gelijk het gat te dichten, waarbij ik later hulp kreeg van Judith Arndt (HTC). Nadat Emma Johansson ook was aangesloten kwam de groep weer bij elkaar. Vervolgens ging ploeggenoot Sarah in de aanval en zij kreeg, samen met de later aangesloten Ludivine Henrion (Lotto) de ruimte. Voor Marianne en mij in de achtervolgende groep was dit ideaal, omdat wij ons zo vrij rustig konden houden. De voorsprong liep op tot maximaal drie minuten en er kwam geen serieuze achtervolging opgang. Sarah lostte Henrion op de Muur, zodat ze alleen vooruit kwam te zitten en met alleen nog de Bosberg te gaan, leek de zege voor onze ploeg binnen.

Na de Bosberg werd er echter opeens vrij goed samengewerkt door de achtervolgende groep en werd het gat snel kleiner. Op twee kilometer van de meet werd Sarah teruggepakt en op dat moment demarreerde de russisch kampioene Antoshina (Gauss) waar ik als enige van de groep op reageerde. We kregen de ruimte, doordat er in de kopgroep naar elkaar werdgekeken. Ik ging aan en zag dat ik al snel een gat heb geslagen. Op het moment dat ik mijn handen de lucht insteek besef ik dat ik zojuist de winnares van de Ronde van Vlaanderen ben geworden!!! 
Marianne maakte het succes voor het team helemaal compleet door te sprinten naar de derde plaats. Mooi dat we na de lange aanvalspoging van Sarah het konden afmaken met als resultaat dit podium. Het is mijn eerste wereldbekerzege en super om een van de mooiste wedstrijden van het jaar mogen te winnen!

Door deze winst en de derde plek in de eerste wereldbekerwedstrijd ben ik nu leidster in het wereldbekerklassement. Dat betekent dat ik bij de volgende wereldbekerwedstrijd, de Ronde van Drenthe in de leiderstrui van start mag gaan.

Uitslag

Artikelen op internet:

Beter laat dan nooit Topsport Gelderland
Van Vleuten meldt zich bij wereldtop TC Tubantia
Annemiek van Vleuten wint Ronde van Vlaanderen Hoog en Laag
Van-Vleuten-meldt-zich-bij-top-na-zege-in-Vlaanderen Algemeen Dagblad
Van-Vleuten-wint-Ronde-van-Vlaanderen De Gelderlander

Video

Afgelopen zondag 27 maart werd het wereldbekerseizoen geopend met de 'Trofeo Binda' in het Italiaanse Cittiglio. Voor mij was het de vierde keer dat ik aan het vertrek stond van deze wedstrijd. De wedstrijd gaat bergop: in het parcours zijn vijf klimmen opgenomen van zes (1x) en drie (4x) kilometer lang. Aangezien mijn ploeg er voor gekozen had om deze wedstrijd niet te rijden, stond ik zondag in het oranje aan de start samen met ploeggenoten Loes Gunnewijk en Noortje Tabak en daarnaast Regina Bruins en Roxane Knetemann (SKIL Koga) en Andrea Bosman (SRAM Eemland). Marianne Vos was afwezig, doordat zij de avond voor de wereldbeker wereldkampioen op de baan was geworden op onderdeel scratch in Apeldoorn! Zij was de winnares van de Trofeo Binda de afgelopen twee jaar.

De dag voor de wedstrijd was het nog stralend weer geweest, maar bij de start begon het te regenen. Natuurlijk jammer voor het publiek maar niet zo erg voor onze ploeg, bovendien viel het mee met de kou. Al vroeg in de wedstrijd was onze ploeg erg verzwakt, doordat Loes, Regina, Roxane en Andrea bij valpartijen betrokken waren geraakt. Alleen Loes wist later in de wedstrijd na een lange achtervolging weer aan te sluiten.
Ondertussen ging Garmin Cervélo aanvallen vanaf de eerste klim. Mijn taak was het om vooral Emma Pooley in de gaten te houden. Zij is bergop een van de sterksten en bovendien kan ze ook enorm goed tijdrijden als wereldkampioen tijdrijden van het afgelopen jaar. Bergop kon ik mee met haar aanvallen, maar toen ze daarna na de afdaling probeerde weg te rijden lieten twee ploeggenoten van Garmin Cervélo het gat vallen en kon ik niet direct reageren. Arndt (HTC) zette de aanval nog in en ik sprong met haar mee, maar dat was eigenlijk al te laat. Het werd maar weer eens duidelijk dat je Pooley geen meter moet gunnen, want haar voorsprong liep snel op en aangezien daarna geen enkele ploeg actie ondernam werd het al snel duidelijk dat zij vooruit zou blijven.
Vervolgens werd het een afvalrace in de achtervolgende groep en een strijd voor plek twee, waarbij Emma Johannson en Evelyn Stevens een aantal keer op de klim een aanval deden om weg te komen. Ik kon wel steeds mee en probeerde vervolgens net voor de top door te trekken en zo in de afdaling weg te rijden. Helaas kwam de groep steeds weer in de afdaling terug.
Zo werd het uiteindelijk in de uitgedunde groep met 21 rensters een sprint voor plek twee. Loes trok de sprint super voor me aan en ging als eerste de laatste bocht door met mij in haar wiel. Alleen Emma Johansson wist me nog voorbij te steken in de sprint.

Ik was tevreden na afloop over hoe ik de wedstrijd had gereden en helemaal dat het uiteindelijk toch nog was beloond met een derde plaats! Op naar de volgende wereldbekerwedstrijd: a.s. zondag Ronde van Vlaanderen!
(De uitslagen van deze en alle andere gereden wedstrijden zijn op de nieuwe website te vinden onder 'Agenda'.)

Bekijk hier de video van de wereldbekerwedstrijd Trofeo Binda.

Een tijdje geleden ben ik geinterviewd door het "lifestyle magazine VeluweLeven". Zie hier het resultaat.

Net voor de start van het wereldbekerseizoen was ik twee weken met de selectie op trainingskamp geweest in Castagneto Carducci bij "Zi Martino" in Toscane. We hebben daar super goed kunnen trainen en vooral 'kwaliteitstrainingen' gedaan. We hoeven nu niet meer 'uren te maken' op de fiets: het duurvermogen hoeft nu alleen nog maar onderhouden te worden.
Een van de bekende trainingen tijdens dit trainingskamp is bergop naar het dorpje "Sassa", dit is een klim van ongeveer 5 kilometer, waar we bovenaan lactaattesten doen. Het doel is dan in een wat hogere hartslagzone te rijden, maar net niet zo hoog dat je heel veel lactaat aan gaat maken. Je moet een 'steady state' bereiken van de lactaat aanmaak en afbraak. De lactaattesten dienen dan als feedback of je niet te intensief of misschien juist te rustig aan het rijden bent.  Daarnaast hebben we ook een paar keer 'lactaattrainingen' gedaan, waarbij het wél de bedoeling is om juist lactaat aan te maken, om de lactaattolerantie van je lichaam te verhogen. Na afloop van een set van drie keer 30 seconden maximaal sprints testen we dan weer het lactaat. Dit moet dan veel hoger liggen dan bij de 'Sassatrainingen'.

Op zondag 20 maart reden we tijdens het trainingskamp ook de 'Etrusca' wedstrijd in Toscane. Het is prettig om tijdens een trainingskamp ook nog even de gelegenheid te hebben om wat wedstrijdritme en -snelheid op te doen. Ik was die dag goed in orde en op de eerste klim kon ik goed meekomen. Helaas was ik even niet scherp toen Garmin-Cervélo het na de eerste klim op de kant zette en zo wegreden met een groep van 12. De sprint van het peloton wist ik nog wel te winnen en zo eindigde ik deze dag als 13e.

Lees hier het interview uit de Gelderlander.

Video

Bekijk hier het filmpje van de ploegenpresentatie.

Welkom op mijn nieuwe website! In samenwerking met robvaneckdesign is deze website tot stand gekomen. Vorig jaar ben ik begonnen met het bijhouden van mijn wielerbelevenissen via een website. Het was erg leuk om te merken dat steeds meer mensen mij gingen volgen via de website. Ik wil bij deze graag Ton van der Sanden hartelijk danken voor zijn inzet en hulp bij het totstandkomen van de website van afgelopen jaar. Daarnaast wil ik ook graag Carlo Gertsen van fietsenwinkel Mastbergen bedanken voor de sponsoring van de hosting van de website van afgelopen jaar en ook weer voor het komende jaar! Hij stimuleerde mij vorig jaar om een website te gaan bijhouden.

De nieuwe website kent een aantal nieuwe mogelijkheden, onder andere een media-archief en een gedeelte met mijn laatste 'Tweets'. Het is vaak pas mogelijk om bij terugkomst van een (etappe)wedstrijd of trainingskamp een update te plaatsen op mijn website via mijn laptop. Via Twitter kan ik echter ook al onderweg een kort berichtje plaatsen hoe de wedstrijd verlopen is en zo hoop ik mijn website nog actueler te houden.

Tip voor als de website niet goed weergegeven wordt mail rob@robvaneckdesign.nl

Het weer was zoals de weersvoorspelling al aankondigde: continu regen en een graad of 7! Ik ben meestal niet de eerste die het koud heeft, maar de eerste 60 kilometer waren zonder 'verwarmende' klimmen of kasseistroken, zodat het moeilijk was om het warm te houden.

Schakelen, remmen en eten was lastig. Ik was dan ook blij toen de eerste echte klim van de dag (de Kruisberg) er aan kwam. Helaas kreeg ik daar pech (mijn pad was afgebroken) en moest ik halverwege de klim van fiets wisselen. Doordat alles aan stukken lag op de Kruisberg, duurde het wel even voordat ik een andere fiets kreeg. En aangezien we zonder oortjes rijden, is het gewoon afwachten totdat je ploegleider je ziet staan aan de kant van de weg.

Ondertussen barstte de wedstrijd van voren los en reed er een kopgroep weg op de Côte de Trieu met van ons Loes erbij. Daarachter lag alles in groepen uiteen. Ook Sarah van onze ploeg had geen gelukkige dag door een vervelende valpartij, waarbij ze haar schouder ernstig bezeerde. Voor mij werd de wedstrijd vanaf de Kruisberg een lange achtervolging. Door van groep naar groep rijden wist ik uiteindelijk terug te komen tot het peloton. Een groepje reed op een kasseistrook daaruit weg en Janneke en ik wisten daarbij aan te sluiten. De wedstrijd werd net als vorig jaar gewonnen door de Zweedse Emma Johansson die de sprint wist te winnen van de kopgroep van vijf, Loes werd vierde, ik werd zesde en Janneke zevende.

Volledige uitslag.

Volgende keer hopelijk minder pech, maar ik ben tevreden over hoe ik ervoor sta momenteel. Na de wedstrijd vlogen we gelijk door vanaf Charleroi naar Spanje: van de regen naar de zon! Vandaag staat de eerste echte training op het programma.

Ook dit seizoen ga ik weer proberen om iedereen die geïnteresseerd is op de hoogte te houden van mijn wielerbelevenissen. Ondertussen wordt er hard gewerkt aan een geheel nieuwe website door robvaneckdesign. Ik ben sinds kort ook te volgen via Twitter: http://twitter.com/AvVleuten. Op de nieuwe website zal dit geïntegreerd worden, zodat ik mijn website nog wat makkelijker up to date kan houden.

Morgen staat Omloop het Nieuwsblad op het programma. Als de weersvoorspellingen kloppen, gaan we wel regen over ons heenkrijgen. Dat is natuurlijk jammer voor de toeschouwers, maar het past wel bij deze voorjaarsklassieker. Regen tijdens een wedstrijd vind ik niet zo erg, dus ik heb er wel zin in! Daarna vliegen we gelijk door naar Spanje, voor het trainingskamp met de ploeg. Trainen in lekker weer, heeft dan wel weer mijn voorkeur... dus ook daar kijk ik naar uit!

Volgende week zaterdag is al weer de start van mijn wegseizoen met Omloop het Nieuwsblad. Een mooie warmingup voor de klassiekers die daarna gaan komen. Na het Nieuwsblad vliegen we gelijk door naar Comaruga in Spanje voor het trainingskamp met de ploeg. Op 8 maart komen we terug en woensdag 9 maart zal onze ploeg gepresenteerd worden in Den Bosch vanaf half 3. Nadere informatie volgt nog!

De trainingsvierdaagse in Oisterwijk met de ploeg was goed. Lekker getraind, nader kennisgemaakt, een workshop van een professionele pokeraar gehad, foto's en filmpjes gemaakt voor de ploegpresentatie en uiteraard met z'n allen een prettig verblijf gehad in het hotel 'De Rosep'. De verkenning van Vlaanderen was ook zeker nuttig. De ronde is zwaarder en langer (en daarmee naar mijn mening nóg mooier!) geworden!

Toen ik vandaag op Schiphol uit het vliegtuig stapte met mijn winterjas weer aan en de wind me tegemoet waaide had ik gelijk al weer heimwee terug naar Mallorca... Het weer was goed en werd eigenlijk elke dag beter en zonniger.
Ik heb mooi kunnen trainen met Odwin Bink (www.odwin.net) en zijn gasten. Met hen heb ik onder andere een paar keer mooie lange tochten gemaakt door de bergen van Mallorca. De uren vlogen zo snel voorbij. De eerste paar dagen heb ik ook nog een aantal keer meegetraind met de nationale baanselectie, die de eerste paar dagen tegelijkertijd met mij op Mallorca verbleven.

Met het duurvermogen zit het nu wel goed, de komende weken ga ik gebruiken om wat korter en intensiever te trainen.
A.s. donderdag moet de tas al weer ingepakt staan voor onze trainingsvierdaagse met de ploeg in Oisterwijk. We hebben dan o.a. een fotoshoot voor de presentatiegids van het komende jaar en we gaan natuurlijk gezamenlijk trainen. Zo staat bijvoorbeeld de verkenning van de Ronde van Vlaanderen komend weekend op het programma.

Terwijl mijn ploeggenoten van 2 tot en met 4 februari hun seizoen starten met de Ladies Tour van Qatar, verblijf ik van 28 januari tot en met 7 februari op Mallorca om nog een aantal dagen in (hopelijk) lekker zonnig weer te kunnen trainen. De ervaring van vorig jaar om te rijden in Qatar vond ik super, maar aangezien ik dit jaar wat meer wil focussen op een beperkter aantal wedstrijden, viel de driedaagse in Qatar voor mij af. De wedstrijd valt bovendien voor ons vroeg in het seizoen. Omloop het Nieuwsblad op 26 februari zal mijn eerste wedstrijd zijn. Daarna gaan we nog met de ploeg op trainingskamp naar Spanje om de vorm aan te scherpen voordat het wedstrijdseizoen echt goed gaat beginnen met de eerste wereldbekerwedstrijd: Trofeo Binda in Italië (27 maart).

Robert Slippens heeft begin januari bekend gemaakt wie hij het WK baan in Apeldoorn wil gaan rijden (ook eind maart, tegelijkertijd met WB Binda). Ik zit daar niet bij (zie ook het Wielermagazine van januari) en voor mij is er daarmee duidelijkheid gekomen hoe ik me de komende tijd moet gaan voorbereiden. Het neemt niet weg dat ik (in overleg met de bondscoach) waar mogelijk graag op de baan mee blijf trainen.

Voorlopig eerst maar weer een paar dagen lekker trainen op Mallorca!

Deze avond in Gran Canaria werd ik verrast met een leuk telefoontje: wethouder Stella Efdé maakte via deze weg bekend dat ik sportvrouw van Wageningen 2010 ben geworden! Het is leuk om te merken hoe sport leeft in Wageningen en hoeveel mensen mijn sportieve prestaties volgen. Het is de tweede keer dat ik uitverkozen ben tot sportvrouw van Wageningen. De eerste keer was in 2007 toen ik net begonnen was met fietsen. Het is erg leuk om nu voor de tweede keer uitverkozen te zijn, nu op basis van andere prestaties dan een paar jaar geleden.

We blijven hier nog op Gran Canaria tot en met zaterdag 22 januari. De eerste twee blokken van 3 dagen trainen zitten er al weer op. Het letterlijke hoogtepunt tot nu toe was wel de training van 6 uur, waarbij we in totaal 3300 hoogtemeters hadden. Het is echt genieten hier om zo te kunnen trainen in de zon in korte broek en shirt. Door de vele bergen hier, vliegt de trainingstijd voorbij!
Zie ook: Artikel Hoog en Laag

Maandag 17 januari wordt tijdens het sportcafé van Wageningen bekend gemaakt wie de sportvrouw, sportman en sportploeg zijn van het jaar 2010. Ik ben een van de genomineerden voor sportvrouw van het jaar. Helaas kan ik zelf niet aanwezig zijn 17 januari, aangezien ik maandag 10 januari vertrek naar Gran Canaria voor een trainingskamp van twee weken met de topsportselectie! Zie ook mijn (voorlopige)programma voor 2011 onder 'Agenda & Resultaten'.

Mijn eerste achtervolging op de baan zit erop! Na een wat minder snelle start, ging mijn tweede ronde in 17,6 en dat was wat sneller dan ik had gepland... Ik vreesde dat ik daardoor de laatste ronden een groot verval zou krijgen, maar dat viel gelukkig mee. Ik eindigde met een ronde van 18,9. Mijn eindtijd was 3.47.4 en dat was goed voor de vijfde plaats in de kwalificatie. Mijn rit was spannend, al kreeg ik dat zelf niet zo mee tijdens mijn race. Ik moest tegen Amy Pieters rijden en zij was uiteindelijk 0,2 seconden sneller dan ik en mocht zo de kleine finale rijden tegen Vera Koedooder om plek 3. Ellen van Dijk won de strijd om het goud van Kirsten Wild in een tijd van 3.41.85. Ruim 5 seconden sneller dan mijn tijd!

Na alle duurtrainingen van de afgelopen twee maanden, had ik de afgelopen week om te trainen voor de individuele achtervolging op de baan. Woensdag 29 december staat de individuele achtervolging (3km) op het programma. De kwalificaties zijn tussen 15.10 en 15.50 uur (de tijd waarop ik moet rijden is nog niet precies bekend). Het is op zich wel goed om in mijn opbouw te ervaren wat het nut is van de intensieve intervaltrainingen die ik normaal gesproken in mijn seizoen doe. Het wordt in elk geval een PR, aangezien ik nog nooit een individuele achtervolging heb gereden. Het NK is dus een mooie gelegenheid om een tijd neer te zetten als 0-meting, zodat ik over een maand nog eens kan kijken of ik vooruit ga.

We hebben goed onze duurtrainingen kunnen doen in Zuid Afrika. Met de berichten op de BVN tv over alle sneeuw in Nederland, was het extra genieten van het fietsen in de Zuid Afrikaanse zon (en wind, want die stond er ook volop!).
Donderdag 16 december zijn we teruggekomen en ook die timing was perfect, want een dag later ontstonden er allerlei vertragingen op Schiphol. De overgang naar de kou en de sneeuw viel me dit jaar ontzettend mee. In het weekend zat ik al weer lekker op de mountainbike voor een mooie tocht door de vers gevallen sneeuw.

Zondag was het al weer tijd om de tas weer in te pakken voor onze eerste teambijeenkomst, in Nijverdal. Deze eerste meeting stond vooral in het teken van kennismaken met onze nieuwe buitenlandse ploeggenoten (Patricia Schwager en Emilie Aubrie (beiden Zwitserland), Sarah Düster (Duitsland) en Emma Trott (Engeland). We hebben ons prima vermaakt met o.a. langlaufen (voor mij de eerste keer op de lange latten!), een mentale trainingsdag, toelichtingen van diverse sponsoren en een workshop pokeren. De nieuwe kleding hebben we ook gepast. Ik denk dat het er mooi uit gaat zien in het peloton komend jaar!

Femque Schook maakte in samenwerking met Cor Vos voor WielerRevue een glamourspecial met 9 wielrensters.
Marianne en ik hebben hieraan ook meegewerkt. We werden gestyled door visagiste Sally Jane Visser, de kleding mocht iedereen zelf bepalen. Wij zijn gefotografeerd in de stijl van ongeveer 60 jaar terug! Zie de Wielerrevue (Eindejaarspecial 2010) voor het resultaat.

Vorige week reed ik nog bij vier graden onder nul een toertocht in Apeldoorn... En nu zit ik midden in de zomer in Zuid Afrika! Het was wel mooi om nog weer even te ervaren hoe het is om met thermojack, handschoenen, overschoenen en bevroren tenen rond te rijden. Dat heeft ook altijd wel wat, zeker als je weet dat je daarna naar Zuid Afrika kan gaan om daar je duurtrainingen te doen. We zitten in Paarl met tien meiden van de nationale selectie. De eerste kracht- en duurtrainingen zitten er al weer op. Morgen hebben we een rustdag en dan gaan we weer beginnen aan een volgend blokje van drie trainingsdagen. Vijf december komt Sinterklaas hier ook nog even langs.

De zaterdag voor mijn vertrek heb ik nog mee gedaan aan de cross in Hilversum. Deze keer ging het wel heel erg slecht: mijn remmen werkten vrijwel niet... en in combinatie met mijn beperkte crosstechniek J maakte het dat deze cross niet echt een succes werd, maar niettemin wel weer met veel plezier meegereden.

Afgelopen maandag was de verkiezing van wielrenner en wielrenster van het jaar, waar ik samen met Kirsten Wild en Marianne Vos voor genomineerd was. Marianne werd heel terecht verkozen tot wielrenster van het jaar. Met haar winst in de wereldbeker en haar wereldtitel veldrijden en tweede plaats op het WK werd zij heel terecht verkozen tot wielrenster van het jaar.

Ik ben nu al weer drie weken bezig met mijn trainingsopbouw. Dit houdt in dat ik steeds wat meer uren op de fiets zit, maar ook in de krachttraining in de fitnesszaal zit een bepaalde opbouw. Een van de oefeningen die we doen is de 'squat', zie bovenstaande foto! Elke dinsdag doen we gezamenlijk de krachttraining op Papendal en daarnaast doe ik ook een keer per week mijn krachttraining in het universitair sportcentrum De Bongerd in Wageningen. Het is leuk voor de afwisseling om deze trainingsvorm te doen.

Inmiddels heb ik ook een aantal trainingen op de baan er op zitten. Het is voor mij (zoals verwacht) wel behoorlijk wennen aan de hoge omwentelingen per minuut die je moet maken op de baan. Met de rondjes van 18,5 seconde van afgelopen week maak je bij het verzet dat wij momenteel gebruiken 119 omwentelingen per minuut en rijd je bijna 50 km/uur. Op de weg ben ik al blij als ik 100 omwentelingen maak!

Mijn debuut in een wedstrijd op de baan zal zijn het Nederlands Kampioenschap op de baan dat gehouden gaat worden van 27 tot en met 30 december in het Omnisportcentrum in Apeldoorn. Ik ga daar meedoen aan de individuele achtervolging om eens te kijken welk niveau ik dan haal. Misschien dat ik ook nog de 500 meter ga rijden. Dat is vooral om te kijken hoe het gaat met het vertrek vanuit stilstand. Wel jammer is wel dat het NK baan samenvalt met de kasteelcross in Vorden. Daar zou ik graag aan meedoen zoals ik eerder schreef op deze site, maar er is een grote kans dat het niet te combineren valt met het NK op de baan. Het programma van het NK is echter nog niet bekend.

Afgelopen zaterdag (6 november) heb ik meegedaan aan de nationale cross in Rhenen op landgoed Kwintelooijen. Modder, modder en nog eens modder en ook nog eens slecht weer. Het crossen doe ik puur voor de lol, want mijn crosstechniek laat aan alle kanten veel te wensen over. ;-)  Als ik hier echt goed in wil worden zou ik er speciaal voor moeten gaan trainen, maar ik wil me nu alleen focussen op de baan en de weg. Misschien later nog eens, want ik vind het wel super leuk om te doen!

Na één ronde kon ik door alle modder al niet meer schakelen naar het kleine blad en begon de ketting lekker door te slaan en kwam ik vrijwel nergens meer fietsend boven. Maar desondanks alles wel genoten om hier lekker mee te rijden en nog wel zo dichtbij huis. Helemaal in de lijn van mijn onervaren rijden werd ik ook nog gediskwalificeerd, omdat ik per ongeluk de wisselzone binnenreed. Vanaf nu weet ik dat dat dus niet mag, zonder af te stappen.

Donderdag 28 oktober hadden we een bijeenkomst van de selectie op Papendal. Het was een soort 'kick off' van de voorbereiding op het nieuwe seizoen met o.a. een discussie over de selectiecriteria voor het WK en de olympische spelen en een toelichting op de krachttraining die we dit jaar weer gaan doen met de selectie. Het zette me gelijk al weer aan het denken welke doelen ik ga stellen voor 2011, welke wedstrijden ik wil gaan rijden en hoe ik de baan en de weg wil gaan combineren...
 
Nog geen twee weken terug uit Australië (zie foto hieronder..) en dus al weer helemaal terug in het fietsen. Tijdens de vakantie heb ik de fiets geen moment gemist, maar eenmaal terug heb ik weer veel zin om aan het nieuwe seizoen te gaan beginnen.

De krachttraining begon deze week ook al weer op Papendal en ik heb ook al weer mijn eerste duurtraining erop zitten (in de regen ;-)). Mijn lichaam moet er wel weer even aan wennen: ik voel het nu nog dat ik weer begonnen ben met de krachttraining... Na de krachttraining zijn we met de wegrensters die net als ik ook op de baan willen gaan rijden naar Apeldoorn gegaan, voor een eerste gezamenlijke training op de baan. (Zie ook het bericht op Wielerland hierover.) Het was voor mij ook gelijk de eerste keer op mijn nieuwe Koga Kimera baanfiets, die ik mag gebruiken van de selectie. De concurrentie is groot voor de drie beschikbare plekken voor de achtervolgingsploeg voor Londen 2012. Ik heb nog geen baanervaring, dus voor mij is het afwachten hoe ik me ga ontwikkelen op de baan. Ik wil het dit jaar in elk geval serieus gaan proberen! Het rijden op de baan is zeker goed voor mijn ontwikkeling als wegrenster, dus ongeacht of ik ook echt op de baan wereldbeker(s) mag gaan rijden is het de investering zeker waard. De trainingen van de baanselectie zijn in Apeldoorn, dus dat is gelukkig redelijk dichtbij voor mij. Ik ga geen uitgebreid baanprogramma rijden, maar ik zal me vrijwel alleen richten op de ploegenachtervolging.

Naast de trainingen op de baan ga ik natuurlijk ook veel duutrainingen doen om de duurbasis te leggen voor komend seizoen. Op 30 november gaan we weer met de selectie naar Zuid Afrika voor een basis-duurtrainingskamp. Daar heb ik al veel zin in! Verder zal ik heel af en toe voor de lol een crosswedstrijdje rijden, maar dat zal voornamelijk zijn als het in de buurt is. Vandaar dat ik zaterdag 6 november al aan de start sta bij een cross in mijn achtertuin, in Rhenen. En net als vorig jaar wil ik ook weer in Vorden meedoen.

Video

Een training met Marianne en mij is vanaf nu te koop in de winkel! :-) Je kan hier een voorproefje zien op youtube. De filmbeelden zijn afgelopen juli opgenomen. Zie ook de website van Tacx.

Samen met Marianne Vos en Kirsten Wild ben ik genomineerd voor wielrenster van het jaar. De verkiezing zal plaats vinden 29 november in Den Bosch. Een leuk bericht tijdens mijn vakantie!

We zijn na het WK de Great Ocean Road afgereden en hebben daarna het vliegtuig gepakt naar Brisbane en zijn vanaf daar richting het Noorden gegaan. Op de eerste plaats omdat het daar lekkerder weer is. We hebben o.a. drie dagen back-to-basic gekampeerd op Fraser Island en ik vond dat geweldig om te doen met z'n allen. Inmiddels zijn we aangekomen in Airlie Beach, waar het 27 graden is en het vertrekpunt van onze drie daagse zeil&duiktrip naar de Great Barrier Reef en Whitsunday Islands. Na deze tocht gaan we nog een paar dagen naar Melbourne. Het is wel even wennen om alles hier lopend te doen, met onze fietsbenen. :) De Aussies zijn ontzettend aardig en behulpzaam. "No worries" is dan ook gelijk ons vakantiethema geworden.
Nog een weekje genieten hier!

Marianne wordt ontzettend knap tweede op het WK, maar wat had ik graag in die finale mijn bijdrage willen leveren... Ik had me tot twee ronden voor het einde heel goed kunnen sparen, door goed teamwerk van de anderen. Vanaf halverwege de wedstrijd werd er goed doorgetrokken op de klimmen, zodat het wel een slijtageslag werd. In de afdaling konden toch veel rensters steeds weer terugkomen. In de een na laatste ronde had ik het wel even super zwaar toen ik achter Pooley aanging op de klim. De lekke band in de laatste ronde was op z’n zachts gezegd balen, vooral als je hoort dat Marianne in de finale alleen komt te zitten en daardoor eerst nog een gat dicht moest rijden en daarom heel vroeg de sprint aan moest gaan. Op het moment van lekrijden wist ik dat ik nooit meer terug zou kunnen komen en kon ik alleen nog maar hopen dat Marianne het toch alleen zou kunnen afmaken.

’s Avonds was de teleurstelling bij iedereen wel weer wat gezakt en was het tijd om het WK (en daarmee ook gelijk het seizoen) goed af te sluiten! Gezamenlijk zijn we met het team uit eten gegaan en daarna zijn we met de andere selecties gaan stappen in Geelong. Met de medaille van Marianne kwamen we natuurlijk (snel) overal binnen

Het WK is wel echt een bijzondere wedstrijd, met zoveel meer ambiance, publiek en publiciteit en dit jaar ook nog eens in een bijzonder land, zo ver weg van huis. Super dat ik dat allemaal mee mocht maken dit jaar. Ik heb ervan genoten!

Ik kijk terug op een ongelooflijk, fantastisch seizoen en al zal het moeilijk zijn…maar ik ga ervoor om volgend jaar weer zo’n super seizoen te rijden! Maar nu eerst… vakantie!!!

De laatste trainingen van het seizoen zitten er nu echt bijna op. Aan het eind van het seizoen rijd je in Nederland normaal gesproken over een herfstig wegdek bezaaid met bladeren en takken. Hier krijg ik bijna het idee dat volgende week de Ronde van Vlaanderen op het programma staat, want het is hier trainen in echt voorjaarsweer! Er staat een koude wind en we zijn nog geen dag zonder regenjackje vertrokken. Het weer schijnt op de dag van de wegrace beter te zijn, maar mocht het toch dit weer blijven, dan is dat zeker niet in het nadeel van ons Nederlandse team.

De tijdrit voor de beloften en vrouwen zit er al weer op. Het tijdritparcours was gedeeltelijk hetzelfde als het wegparcours met ook een lastige klim erin. Deze tijdrit was vooral weggelegd voor tijdrijders die ook goed kunnen klimmen. Emma Pooley won bij de vrouwen en bevestigt daarmee dat zij ook een van de favorieten is voor de wegwedstrijd.

Dinsdag heb ik hier nog een intensieve training gedaan. Ik heb me uitgeleefd op de eerste klim in het parcours. Het was weer eens wat anders om nu tegelijkertijd met mannen als Freire, Boasson Haagen en Hushovd zo’n training te doen in plaats van alleen over de dijk mijn bloktraining af te werken...
Niemand snapt overigens hoe ze ooit hebben kunnen zeggen dat hier een sprinter zou kunnen gaan winnen. Je kan het parcours pas inschatten als je er zelf op hebt gereden. Cavendish heeft zijn ambities inmiddels al bijgesteld en om de steilte van de klim maar even aan te geven: er zijn genoeg mannen die met een 25 willen gaan rijden.

Echt last van een jetlag heb ik gelukkig niet gekregen. Je merkt wel dat het tijdstip van naar bed gaan en wakker worden hier nog wel wat apart aanvoelt. Als hier om acht uur de wekker gaat, is het in Nederland 12 uur ’s nachts! We hebben gelukkig nog even om helemaal aan te passen. Dat wordt dus voornamelijk lekker rusten tot zaterdag! De tijd doorbrengen met wat internetten zit er helaas niet echt in. Aangezien alle Noorse, Canadese, Amerikaanse en Nederlandse selecties tegelijkertijd op het internet zitten, valt het internet steeds weg en is internetten en e-mailen een vrij frustrerende bezigheid hier.. Maar gelukkig is het hier gezellig met de Nederlandse selectie en kom ik de tijd hier prima door met wat trainen, eten, rusten en wat lezen.
Tot later!

De reis ging snel! De overstap in Singapore van drie uur was ook wel prima om even de benen te strekken en om met frisse moed weer aan deel twee van de reis te beginnen. Volgens mij valt de jetlag ook wel mee. Ik voel me eigenlijk wel prima.

Elke ochtend staan we hier om 8 uur op en dan gaan we vervolgens een half uur achter onze speciale lamp zitten die de gevolgen van de jetlag zou moeten verminderen. Een ontbijtje in zonlicht zou het zelfde effect hebben, maar helaas hebben we hier nog niet zo veel zon gezien…

Gisteren hebben we wel lekker wat losgefietst in de zon, maar vandaag hadden we regen tijdens de training op het WK parcours. De klim is nog wat lastiger dan ik had verwacht. Hij duurt vrij lang en de steile stukken zijn ook écht… steil. De tweede klim volgt ook nog eens vrij snel op de eerste klim. Conclusie: een uitdagend parcours!  Er zijn hier de afgelopen tijd overstromingen geweest. De brug in het parcours staat nog onder water, ze zijn nog druk bezig om die wedstrijdklaar te maken.

We zitten 22 kilometer van het parcours vandaan, in een hotel samen met de Noorse, Canadese en Amerikaanse selecties. Er is hier in Torquay weinig te doen, zelfs even koffie drinken zit er niet in, maar gelukkig heb ik een paar goede boeken bij me.

Tijdens het fietsen viel me wel op dat je overal voor gewaarschuwd wordt middels de gele verkeersborden. Pas op voor wielrenners, kangaroos, eenden, etc. Overigens schijnt het dat wielrenners vooral op moeten passen voor…vogels hier! Ze komen af op de glimmende helmen en vallen regelmatig wielrenners aan. Vooral zilveren helmen schijnen lekker te glimmen, dus dat is goed nieuws… De wielrenners hier rijden daarom met helmen met stekels rond. Wij proberen ze maar te ontwijken denk ik.

Bijna alle voorbereidingen zijn getroffen om vrijdag te vertrekken naar Torquay een plaats ten zuiden van Melbourne waar we zullen verblijven. Ik heb vandaag en gisteren nog even lekker getraind in Nederland. Alles is deze week 'vroeg': vroeg naar bed, vroeg opstaan en vroeg trainen om alvast wat aan te passen aan het tijdsverschil. Alles volgens het (anti) 'jetlag protocol'!

De tas van Toscane is weer uitgepakt en de Nederland Bloeit kleding in mijn tas heeft plaats gemaakt voor oranje KNWU kleding. Daarnaast zitten er ook al vakantiespullen in mijn tas, want het is de bedoeling om na het WK drie weken vakantie te gaan vieren down under. Samen met Loes, Marianne, Noortje, Liesbet en haar vriend ga ik Australië onveilig maken, zonder fiets! Het is goed om na zo'n lang seizoen een maand je fiets niet aan te raken om je lichaam goed te laten herstellen van een koersseizoen. Bovendien is het ook wel lekker om in je hoofd weer fris te worden en na een maand zonder fiets, weer echt zin te hebben om te gaan trainen! Waar we precies allemaal heengaan, zien we wel als we daar zijn. Nu eerst nog volledig de focus op het WK!

De officiële site van het WK is hier te vinden. We rijden achter keer de ronde van 15,8 kilometer in en rond de plaats Geelong dat ten zuiden ligt van Melbourne. Het profiel van de ronde is hieronder te zien. Er zitten twee klimmetjes in, waarbij de eerste een stijgingspercentage heeft van 22% maximaal en een hoogteverschil van 100 meter. Ik verwacht dat deze klimmen zeker wel gaan tellen, omdat we deze twee klimmen dus acht maal tegen gaan komen. Op papier lijkt het mij een mooi en zwaar parcours. De klimmen zullen het zwaar maken, maar zijn niet te lang. We staan met Nederland met een heel sterk team aan de start en hebben ook nog eens een overwicht in het aantal deelnemers. Samen met Italië (met wereldkampioen Guderzo) mag Nederland acht deelnemers opstellen. Dit wordt bepaald door de landenranking (zie voor allerlei rankingen de webpagina van cqranking).
Het wordt mijn eerste WK en ik heb er enorm veel zin in. Tegelijkertijd lijkt het me ook wel heel spannend. Mijn doel is duidelijk: meedoen tot diep in de finale!
 
De start is op zaterdag 2 oktober om 13 uur plaatselijke tijd. Vanaf 4.55 uur zendt de NOS de wedstrijd live uit (finish zal rond kwart over 8 Nederlandse tijd zijn, verwacht ik). Het tijdsverschil met Melbourne is 8 uur (later) in vergelijking met Nederland. Eurosport zendt vanaf half 9 een uitgebreid verslag van de wedstrijd uit (niet live) met commentaar van mijn ploegleider, Jeroen Blijlevens.

Video

Toscane zit er weer op! De 2,2 kilometer tijdrit van vrijdagavond in het donker en op een nat wegdek was (weer) een belevenis... Ik heb geen risico's genomen en dat leverde een negende plek op. Kirsten Wild won de tijdrit voor Marianne.

De etappe van zaterdag ging goed. Op tien kilometer van de finish lag er nog een behoorlijke klim op ons te wachten. Een groepje van vijf klimmers reed hier weg en ik zat net in de groep erachter. Marianne wist in de afdaling mooi terug te komen en won de etappe! Ikzelf was na mijn val wat voorzichtiger geworden en heb geen risico's genomen in de afdaling, die nat was van de stortbui die we in de laatste kilometers over ons heen hadden gekregen. Ik kwam zo als zevende binnen, net achter de eerste groep. (Zie ook videofragment). Columbia controleerde vrijwel alle dagen het peloton, zodat het niet mogelijk was om weg te komen. Ook de laatste dag (zondag) werd er gecontroleerd en eindigde in een massasprint. Bronzini won en Marianne werd tweede in deze hectische sprint, die midden door het centrum ging van Florence. Het eindklassement werd gewonnen door Judith Arndt van Columbia. Ikzelf eindigde als zevende deze etappekoers. Ik ben blij dat ik toch deze koers uit heb kunnen rijden en dat de gevolgen van de val meevallen. Ik zit nog wel onder de schaafplekken, maar verder voel ik me wel weer ok! Ik heb toch twee dagen intensief kunnen trainen toen het bergop ging en ik ben tevreden hoe dat ging.

Maandag vliegen we naar huis, om vervolgens vrijdag weer naar Australië te vliegen. Vanaf komende week in Nederland is het de bedoeling om alvast een 'jetlag protocol' te volgen om zo te gevolgen van de 'jetlag' te beperken. Dit houdt o.a. in eerder naar bed gaan en vroeger op staan, een zonnebril opzetten 's avonds..., kamer verduisteren... etc. De gevolgen van de jetlag liggen niet alleen op het gebied van niet goed kunnen slapen, maar ook je hormoonhuishouding (met name de aanmaak van melatonine, dit is namelijk gerelateerd aan het dag-nachtritme) wordt verstoord en het is bekend dat dit een negatieve invloed heeft op de sportprestaties. Gelukkig worden we hierin goed begeleid en krijgen we daarom ook melatonine in tabletvorm als we in Australië zijn.
Later meer! Nu snel naar bed, volgens het protocol

Video

Inmiddels zitter er al weer drie etappes op. Het doel van onze ploeg is om hier voornamelijk lekker te trainen (in de zon) en voor te bereiden op het WK.
De ploegentijdrit van dinsdag leverde ons een derde plek op, achter HTC Columbia die de ploegentijdrit wonnen en Cervélo.

Woensdag werd het een massasprint en met het oog op het WK hoefden/mochten we hier geen risico's te nemen. Zo koersen is wel even wennen na een jaar waarin we vaak hebben gereden voor het klassement, maar niettemin nu wel even lekker! De sprint werd gewonnen door de Italiaanse Bronzini, nipt voor Teutenberg.

Donderdag stond de meest lastige etappe van deze week op het programma: een rit van 138 kilometer waarbij we aan het eind twee keer een 10 kilometer klim naar het dorpje "Volterra" op moesten rijden. De finish lag bergop in dit dorpje. Ik wilde deze dag gebruiken om nog even intensief te trainen en wilde dan ook proberen om op de klim zolang mogelijk aan te haken. Helaas had ik deze dag pech. Halverwege de koers toen ik wat te eten wilde pakken, reed ik door een gat, vloog over mijn stuur heen en kwam hard ten val. Gelukkig heeft mijn helm de klap goed opgevangen en behalve een paar flinke schaafplekken ben ik gelukkig nog wel heel gebleven en ik kon dan ook wel weer aansluiten. Op de tweede keer dat we Volterra opreden, gaf Emma Johansson gas, samen met Arndt, Antoshina, Pucinskaite, Boyarskaya en Guderzo sprong ik mee, maar moest daarna weer uit deze groep lossen, zodat ik de laatste drie kilometer alleen aflegde. Zie ook het filmpje van de finish op wielerland.

Nu is het vrijdag en hebben we vanavond alleen een 2,2 kilometer tijdrit op het programma staan. Ik ben behoorlijk geschaafd en stijf dus het zal even afwachten zijn hoe het gaat vanavond en de komende dagen. Ik vind het in elk geval niet erg dat we vandaag geen etappe hebben.

Morgen vertrek ik naar Toscane voor de Giro della Toscana. Het is al weer de één na laatste wedstrijd van het seizoen! Dit jaar is super snel gegaan voor mijn gevoel en ik voel me nog steeds goed en fris en heb nog steeds veel zin om te koersen.

Toscane is de laatste voorbereiding voor het WK weg. Het is een mooie koers, vrij selectief met ook wat klimwerk erin. De derde etappe is het meest zwaar: dan rijden we twee keer 'Volterra' op. De laatste dag is ook mooi om mee te maken, dan finishen we op het P.zza della Repubblica midden in Florence! 

Ik heb nog wel steeds een beetje last van mijn maag en darmen, maar het gaat gelukkig al wel veel beter, dus ik heb er wel vertrouwen in dat ik in Toscane er weer tegenaan kan!

Tijdens de Profile Ladies Tour ben ik geinterviewd door Sebastiaan Timmerman van de NOS Radio 1. Het interview is donderdagavond te horen geweest op Radio 1. Klik hier om het interview terug te luisteren. Het duurt ongeveer vijf minuten.

We houden wel van een spannend secondenspel in onze ploeg J, want ook vandaag was het weer zenuwslopend! Marianne moest deze laatste dag 3 seconden goed maken op Kirsten Wild. Daartoe had ze kansen in de twee bonificatiesprints onderweg waar twee maal 3, 2 en 1 seconde verdiend konden worden en op de streep nog eens 10, 6 en 4 seconden. Het zou dus een lastig tactisch rekenspel worden vandaag! De taak van ons als ploeg was om in elk geval geen groep weg te laten rijden, aangezien Marianne die bonificatieseconden nodig had op de streep om het verschil van drie seconden goed te maken.

Na anderhalf uur wedstrijd reed er een groep van vijf weg waar Suzanne goed bij zat. Ik zat in een groep daar achter en moest volle bak rijden om de aansluiting te vinden bij deze groep, waarin ik op dat moment de best geklasseerde renster was. Dit was natuurlijk reden voor Cervélo om te gaan rijden. Uiteindelijk kwam alles voor de tweede bonificatiesprint weer bij elkaar. Marianne wist ook deze bonificatiesprint te winnen en stond dus nog maar 1 seconde achter op Kirsten Wild. De seconden op de finishlijn zouden dus de doorslag moeten geven en ondertussen moesten we ervoor zorgen dat er geen groep weg zou rijden, aangezien dan de bonificatieseconden weg zouden zijn. Het controleren ging goed en Marianne maakte het geweldig af door de sprint van Kirsten te winnen en daarmee voor de tweede keer eindwinnares werd van de Profile Ladies Tour.
Ikzelf verloor deze dag nog een paar seconden, zodat ik zakte van de vijfde naar de zevende plaats in het eindklassement.

De laatste twee dagen voelde ik me gelukkig al wel weer wat beter. De tijdrit van zaterdag ging dan ook eigenlijk best wel goed. Het parcours was bochtig en wel wat technisch. Mijn ploegleider van vorig jaar (Arthur van Dongen) reed achter me aan in de auto en gaf goede aanwijzigingen. Ik reed uiteindlijk de zevende tijd in 17.29. Ellen van Dijk won de tijdrit in 17.04, een paar tiende van een seconde sneller dan Marianne, die tweede werd en Kirsten Wild 1 seconden voor bleef.

Deze week wordt het voor mij goed uitrusten en zorgen dat ik snel weer helemaal fit ben! Volgende week maandag vertrek ik al weer naar Toscane. De laatste etappewedstrijd van het seizoen al weer en daarmee ook de laatste voorbereidingswedstrijd voor het WK.

Inmiddels zitten er al weer vier etappes op en hebben we nog maar drie etappes te gaan. Helaas voel ik mij vanaf de eerste etappe al niet helemaal fit. Ik heb waarschijnlijk weer last van de maagdarmparasiet, waar ik in het begin van het seizoen ook last van heb gehad. Ik ben vanochtend voor de etappe van vandaag naar de sportarts geweest voor onderzoek en advies m.b.t. doorgaan of afstappen. Het WK is belangrijker dan hier uitrijden.

In de koers mis ik de power die ik normaal heb. Ik probeer in de wedstrijd te doen wat ik kan, maar ik merk dat ik veel meer moeite heb dan normaal om mee te koersen. Marianne won de etappe in Gieten en staat het kortste in het klassement van ons team en maakt nog alle kans om het eindklassement te winnen. Het zal wel een spannend secondenspel blijven tot het einde. Ik sta vijftiende op 50 seconden.

Op dinsdag 31 augustus begint de Profile Ladies Tour. Meer informatie over deze etappekoers door Nederland is te vinden op hun website. Zelf denk ik dat een sprinter die ook een goede tijdrit kan rijden een goede kans maakt op de eindoverwinning. Het parcours lijkt op papier niet heel selectief. Er staat een heel groot deelnemersveld aan het vertrek van wel 170 rensters! Zo'n groot peloton maakt het koersen, vooral op parcoursen met smalle wegen wat moeilijker en verradelijk! Het zal belangrijk zijn om steeds voorin te zitten. De afstanden van de etappes zijn aan de korte kant (zie onder). Zelf hoop ik dat er veel wind staat volgende week, zodat het een selectieve wedstrijd gaat worden! De laatste dag is dit jaar niet in Limburg, maar in Twente. Ik hoop dat de Motieweg en Nijverdalsebergweg ook zullen gaan zorgen voor een interesante laatste dag en daarmee een mooie finale!

Programma Profile Ladies Tour:
31 augustus Nuenen-Gerwen 112km
1 september Leende-Leende 107 km
2 september Gieten-Gieten 107 km
3 september Diepenheim-Diepenheim 97km
4 september Rijssen-Rijseen 80 km (ochtendetappe)
4 september Rijssen Individuele tijdrit 's middags
5 sepember Hellendoorn-Hellendoorn

Dinsdag 24 augustus heeft bondscoach Johan Lammerts officieel bekend gemaakt wie er naar het WK in Melbourne mogen. De eerste drie Nederlandse rensters van de Wereldbekerranglijst (mits bij de top 10) waren automatisch geplaatst. Marianne Vos (1e), Kirsten Wild van Cervélo (3e) en ikzelf (6e) waren daarom al zeker van een startplek. De overige vier plaatsen zijn toegewezen aan Adrie Visser (Columbia), Regina Bruins (Cervélo), Loes Gunnewijk (Nederland Bloeit) en Chantal Blaak (Leontien.nl). Mijn ploeggenootje Noortje Tabak is Europees Kampioene geworden dit jaar en heeft daardoor een extra startplek op naam verdiend en maakt daarmee de selectie van acht compleet. Nederland Bloeit heeft met vier rensters een mooie afvaardiging aan het vertrek staan in Melbourne!

De tijdrit wordt op de woensdag voor de wegwedstrijd verreden en daar mogen voor Nederland twee rensters aan het vertrek staan. Dit zijn de nummers 1 en 2 van het NK tijdrijden: Marianne Vos en Regina Bruins.

Voor mij was dit de eerste keer dat ik de wedstrijd in Plouay reed. De wedstrijd in Plouay gaat over het parcours dat in 2000 als WK parcours werd gebruikt. De ronde die we zes keer af moesten leggen was 19 kilometer lang en geen meter vlak. In het rondje zaten drie korte klimmetjes en ik had er wel vertrouwen in dat dit een rondje moest zijn dat me ligt, bovendien voelde ik me goed en prima uitgerust van de Route de France.

Het hoofddoel van deze wedstrijd was dat Marianne de eindoverwinning in de wereldbeker zou pakken. Ik mocht me net als zij sparen, om zo fris aan de finale te kunnen beginnen. Helaas liep het totaal anders, doordat Loes, Liesbet en Janneke zich niet goed voelden en al heel snel af moesten stappen. Daardoor kon ik vanaf het begin van de wedstrijd al vol aan de bak, vooral door Columbia die om de beurt bleven demarreren. Je realiseert je dan weer even hoe sterk je bent als team als je dit samen kan doen!

Arndt viel vervolgens aan op een klim op het moment dat ik net was weggeweest. Marianne kon gelukkig mee en reed weg samen met Emma Johansson en Emma Pooley. Een mooie kopgroep en zij bleven de hele wedstrijd vooruit. Emma Pooley reed weg uit deze groep en Marianne werd tweede en pakte daarmee ook de eindoverwinning de wereldbeker! Ikzelf reed de wedstrijd uit in het peloton. In de vierde ronde lek in de afdaling en bleef gelukkig nog wel overeind, maar raakte daardoor achterop en kwam terecht in een groep geloste rensters. In de tussentijd reden er vooraan nog een aantal rensters weg uit het peloton. Ik wist vervolgens nog wel alleen de sprong te maken terug naar het peloton. In de pelotonsprint was het een chaos, ik werd drie keer 'gekwakt', bleef net overeind en ik vond het daarna wel prima. Jammer dat het deze dag niet zo meezat, maar ik ben in elk geval blij dat ik me goed voelde, al kon ik vandaag dat even wat minder laten zien.

Nu op naar de Profile Ladies Tour! Om nog wat snelheid op te doen, rijd ik a.s. vrijdag 27 augustus ook nog een criterium: de profronde van Almelo.

Video

Vanaf het begin van de etappe (die begon met een vijf kilometer lange klim) werd er aangevallen. Het was duidelijk dat mijn concurrenten voor het eindklassement er alles aan wilden doen om deze etappe nog een aanval te doen op de oranje trui. Judith Arndt en Zabelinskaya wisten weg te rijden in de chaos van aanvallen en daar had ik natuurlijk gelijk bij moeten zitten. Het gat naar hen was maar klein, maar ik kreeg het niet dicht, vooral ook omdat ze daarvoor natuurlijk volle bak aan het rijden waren.

Dankzij super werk van mijn ploeg reden we het gat na een lange achtervolging uiteindelijk dicht. Het bleef tot het eind toe spannend, aangezien er tot het eind aangevallen werd en door de kleine verschillen mocht er absoluut niemand wegrijden en daarbij mocht Arndt ook geen bonificatieseconden pakken. Een heel spannend slotstuk met een super afloop na een hele mooie week koersen met onze ploeg. Naast het eindklassement wonnen we als ploeg ook nog het ploegenklassement! Nu uitrusten en op naar de laatste wereldbekerwedstrijd volgende week zaterdag in Plouay: gaan we weer terug naar Bretagne!

In deze etappe werd vanaf het begin veel aangevallen, maar ploeggenoten Noortje, Janneke, Loes en Marianne hielden het perfect onder controle, zodat ik me rustig kon houden. Op de laatste en meest lastige klim van deze dag maakte Columbia tempo en daar reed Arndt weg met Zabelinskaya en Pucinskaite. We moesten deze drie klimmers laten gaan, maar het gat tussen ons was op de top slechts 15 seconden. Als 'vanouds' zetten Marianne, Loes en ik de achtervolging in. Ongeveer vijf kilometer voor de finish haalden we de drie koplopers bij. Loes trok de sprint voor Marianne en mij aan en we werden respectievelijk 1 en 2! Een hele belangrijke uitslag, aangezien er op de streep 10, 6 en 4 bonificatieseconden te verdienen waren voor de nummers 1, 2 en 3 van de etappe. Daardoor liep ik nog weer twee seconden uit op Judith Arndt die 3e werd deze etappe.

Vandaag stond er een tijdrit te wachten van 24 kilometer over een glooiend parcours. Ik reed een goede tijdrit voor mijn gevoel. Ik het begin heb ik me bewust wat ingehouden op de klimmetjes, om niet te snel met vol gelopen benen te komen zitten. De opbouw van de tijdrit was dan ook prima. Ik werd in de laatste kilometer extra aangemoedigd om alles er uit te gooien en dat heb ik gelukkig gedaan, want mijn tijdrit was precies genoeg om aan de leiding te blijven! Judith Arndt (Columbia) won de tijdrit met 38 seconden voorsprong op mij en daarmee blijf ik aan de leiding met 1 seconde voorsprong op haar. Natuurlijk gaan we met het team er alles aan doen om de leiding in het klassement de komende twee dagen te behouden. In eerste instantie was het niet mijn doel om hier voor het klassement te rijden, maar nu het zo dichtbij is ga ik er natuurlijk wel helemaal voor! De etappe van morgen is het meest lastig van allemaal. We rijden dan in de Vogezen en het hoogteprofiel laat wel wat klimmetjes zien morgen (van 200 naar ruim 600 meter hoogte), maar aangezien deze klimmen niet kilometers lang zijn (zoals bijvoorbeeld in de Giro), ben ik er niet bang voor J!

Vanaf het begin werd er gekoerst deze etappe. Het regende behoorlijk en daarbij stond er ook meer wind dan de dagen ervoor. Er reed al vroeg een groep weg van 14 met alle klassementsrenners erbij Loes en mij, alleen Marianne zat in de groep erachter. Cervélo en HTC gingen daardoor rijden. In de finale zaten we steeds goed bij de aanvallen zodat niemand wegkwam. Loes trok de sprint aan voor mij en ik wist het mooi af te maken! (zie foto). Ik sta met de tijdrit te gaan nu 21sec voor op Düster, de nummer 2 van het klassement.

Zie voor meer foto's ook de site van de organisatie en womenscycling.net!

Vandaag een vrij vlakke etappe van 129 kilometer. Al na 40 kilometer reed een Canadese Anne Samplonius weg uit het peloton en kreeg een voorsprong van ruim 4 minuten uiteindelijk. We probeerden het na 70 kilometer op de kant te zetten, maar doordat er te weinig wind stond, was dit helaas niet succesvol, maar het gat werd al wel kleiner. Daarna hebben ploeggenoten Janneke, Noortje en Agnieta lang op kop gereden om het gat naar de Canadese niet te groot te laten worden. Topwerk! In de finale werd het gat net op tijd gedicht, mede door ploeggenote Loes die in de laatste kilometers naar haar toe reed. Het plan was dat ik daarna de sprint aan zou trekken voor Marianne. In de laatste bocht pikten we de Canadese op, ik ben vol gaan sprinten, Marianne kwam er perfect overheen en won met 20 meter voorsprong op Teutenberg die mij ook nog voorbij kwam. Ik werd wederom derde en heb hierdoor weer 4 bonifcatieseconden gepakt. Marianne staat tweede achter mij in het klassement op 9 seconden (zij pakte door de winst 10 bonificatieseconden) en Düster op 11 seconden derde.

Er werd vandaag weinig aangevallen en daardoor verliep de etappe vrij rustig. We probeerden in de laatste kilometers Marianne te laten ontsnappen, maar helaas was het klimmetje daarvoor wat te kort en werd ze teruggepakt. Ik was eigenlijk nog niet hersteld van die inspanning toen het bord 1 km kwam en zat 500 meter voor de finish niet echt goed. Iedereen zat rechts en opeens was er links voor mij ruimte. Als ik afwacht tot Teutenberg of andere sprinters gaan ben ik altijd te laat, doordat zij veel explosiever zijn en daardoor ging ik zelf aan op 350 meter voor de finish. Helaas kwamen Teutenberg en Bronzini net voor de finish over me heen, maar ik werd nog wel derde en pakte daardoor 4 bonificatieseconden, zodat ik in de derde etappe in de (oranje) leiderstrui van start mag gaan! Het is overigens voor mij de eerste keer dat ik aan de leiding sta in het algemeen klassement.

Een goed begin vandaag met een tweede plek in de proloog over 5,9 kilometer. Ik ben 'volle bak' weggegaan, maar had het idee dat ik dat moest bekopen in de laatste kilometer waar het weer bergop ging. Ik wilde gaan staan, maar dat lukte niet meer en daardoor had ik het idee dat ik daar erg stil viel (viel mee, daar reed ik 30 km/uur zie onderstaande hartslagfile). Blijkbaar had ik in het begin genoeg tijd gewonnen! Sarah Düster van Cervélo won de proloog. Het verschil tussen ons was kleiner dan één seconde...: 7.58.160 om 7.58.820.

Uitslag Proloog

Van zondag 8 augustus tot en met zaterdag 14 augustus rijd ik in Frankrijk de Route de France. Dit is een etappewedstrijd waarbij we Frankrijk horizontaal doorrijden van Bretagne naar de Vogezen, zie ook de afbeelding hieronder. Deze etappekoers ga ik gebruiken in de opbouw naar het WK toe. Een goed klassement rijden heeft daardoor niet de prioriteit. De wedstrijd zal te volgen zijn via de website van de organisatie en via de website van mijn ploeg Nederland Bloeit. Waar mogelijk probeer ik ook tijdens de wedstrijd een keer een update te plaatsen.

Wegwedstrijd

Voor mij was dit de derde keer dat ik in Zweden reed. Na een korte rustperiode was ik benieuwd hoe ik vandaag zou rijden. Het parcours bestond uit een rondje van elf kilometer dat we twaalf keer af moesten leggen. In elke ronde zat een kort klimmetje en richting finale merk je dat dit wel gaat tellen. Ik voelde me ok, maar had zeker geen superdag. Halfweg koers gingen we aanvallen om de koers hard te maken. Marianne reed een aantal keer weg bovenop de klim. Op dat moment kon ik steeds nét mee, laat staan dat ik daar had kunnen wegrijden. In de laatste ronde reed Marianne daar alleen weg, niemand kon of wilde mee. Cervélo reageerde en reed het gat naar haar dicht. Helaas werd ze hierdoor 400 meter voor de finish teruggepakt. Helaas ging ik niet als een van de eersten door de laatste bocht. Net als vrijwel iedereen zat ik daardoor klem in de laatste bocht voor de finish. Met een beetje geluk kon ik daar nog wel uitkomen, maar daardoor kwam ik niet meer in een positie om te sprinten naar een podiumplek. Zo werd ik vierde, achter Kirsten Wild die won, Adrie Visser en Emma Johansson. In de wereldbekerstand blijft Marianne de leidster. In de laatste wedstrijd (Plouay, 21 augustus) valt de beslissing.

Ploegentijdrit

De hele dag kwam de regen al met bakken uit de lucht vallen en ook vrijdagavond op het moment dat wij moesten starten regende het goed door. De tijdrit was 42,5 km lang over een glooiend parcours (zie afbeelding hieronder, donker rode lijn). We raakten helaas al snel twee rensters kwijt, zodat we met vier verder moesten en niemand meer mochten verliezen, aangezien je ook met vier moest finishen. Ik had vooral in het begin moeite om weer in te pikken nadat ik van kop kwam, (zie ook de uitdraai van mijn hartslagfile hieronder, de bovenste rode lijn is mijn hartslag, de rode zone is het gedeelte boven mijn omslagpunt). Op het tweede meetpunt hadden we nog de zesde tijd, maar in de laatste 11 kilometer die behoorlijk bochtig waren en met een behoorlijke klim er in maakten we veel tijd goed, zodat we uiteindelijk derde werden en samen met Cervélo (1e) en Columbia (2e) het podium op mochten. Cervélo won de ploegentijdrit ruim: zij waren 2 minuut 25 seconden sneller dan ons.

Stiphout wilde ik gebruiken om nog een keer goed intensief te trainen voor Zweden en bovendien weer wat snelheid op te doen. Aangezien ik als enige van mijn team aan de start stond, lukte dat intensief rijden wel prima. Een paar ronden voor het einde reden er weer een paar rensters weg en ik kon in tweede instantie naar deze groep toerijden, zodat we met zeven vooruit zaten. Ik had daarvoor al wel zoveel gedaan, dat het beste er wel af was. In de groep werd afgewacht tot de sprint, waarbij Chantal Blaak en ik allebei werden verrast door een Australische baanrenster die opeens heel rap bleek te zijn. Ik wist Blaak net voor te blijven en werd tweede.

Zaterdag was er een criterium in Barendrecht. Met het oog op de wereldbekerwedstrijden in Zweden vond ik het wel goed om weer wat snelheid op te doen in een criterium. Van de bergachtige Giro en de daaropvolgende rustperiode zou het goed kunnen dat ik wat aan snelheid zou hebben verloren. Bovendien vind ik het ook gewoon leuk om af en toe een criterium te rijden, als het tenminste niet al te ver rijden is.

In de eerste ronde reed ik al weg en Chantal Blaak en Amy Pieters waren zo attent om bij me aan te sluiten. De samenwerking was goed en we dubbelden uiteindelijk het peloton. Ik koos voor de aanval en drie rondes voor het einde reed ik weg, zodat ik alleen over de streep kwam! Een leuke opsteker in mijn rustperiode. A.s. dinsdag zal ik ook rijden in Stiphout, voordat ik woensdag naar Zweden vertrek. Vrijdag is daar de ploegentijdrit en zondag de wegwedstrijd, beide wedstrijden tellen mee voor het wereldbekerklassement.

De Giro zit erop en inmiddels ben ik weer thuis. De etappe van vrijdag was inderdaad een zware etappe. Ik had slechte, vermoeide benen die dag en wist dat er niet meer in zou zitten dan te strijden om een niet betekenisvolle plek... Bovendien kon ik ook niets betekenen voor Marianne, aangezien het die dag vanaf de start bergop ging. In plaats van afzien in een zoveelste groep achter de kopgroep heb ik me laten terugzakken en deze etappe in 'de bus' uitgereden. Marianne verloor deze dag de roze trui aan Mara Abott van de USA, de latere winnares van het eindklassement.

Op zaterdag kon ik gelijk het gunstige effect merken van een dagje herstellen in 'de bus', want de benen waren beter dan de dag ervoor. Dat was wel zo prettig, want de dag van de Stelvio hadden we als ploeg ons ten doel gesteld om Marianne met een voorsprong aan de Stelvio te laten beginnen. Daarvoor moesten we dan wel eerst de eerste twee klimmen overleven om vervolgens in de afdaling en het daaropvolgende vlakke gedeelte volle bak te rijden. De afdaling was daarvoor eigenlijk niet lastig genoeg, toch maakten we het een aantal klimsters nog wel moeilijk: o.a. Emma Pooley begon op achterstand aan de Stelvio. Marianne had het deze dag zwaar en zakte naar de zevende plek in het algemeen klassement.

Tussen het afzien door, was het toch wel genieten van deze bijzondere etappe (zeker achterafJ), het uitzicht, de sneeuw en het uitzicht op de strijd boven mij van de klassementsrensters. Op de Stelvio staat in elke bocht een bord met daarop de hoogte en het aantal bochten dat nog volgt tot de top. Ik geloof dat we bijna veertig bochten hebben gehad voordat we boven waren!

De laatste dag was het wederom enorm warm. Ik heb elke dag minimaal acht bidonnen weggedronken, om te voorkomen dat je te veel vocht en mineralen verliest. We begonnen de laatste etappe met drie rondes op het autocircuit van Monza, vlakbij Milaan. Een leuke start. In deze etappe werd veel aangevallen en wij probeerden het ook aan aantal keer. Helaas kwamen we niet weg en werd het toch weer een massasprint. Iedereen in onze ploeg was moegestreden, zodat we geen rol meer van betekenis konden spelen in de sprint. Marianne eindigde in het algemeen klassement als zevende. Ik zelf werd 27e in het eindklassement.

Ik vond het een mooie belevenis deze Giro. Het wielrennen leeft in Italië en dat maakte de wedstrijd erg mooi. Het parcours was wel iets minder op mijn lijf geschreven: het werd óf steeds een massasprint óf het was te lang bergop. Ik vond het positief dat we als team elke keer een plan hadden als we iets konden betekenen en brachten dat vervolgens ook ten uitvoering. Voor mij was het aantrekken van de sprint erg leerzaam, aangezien ik tot deze Giro nog niet vaak een bijdrage had kunnen leveren in de voorbereiding van een massasprint.  De komende week heb ik rust en daarna ga ik weer rustig opbouwen voor deel twee van het seizoen. Mijn eerste wedstrijden zijn de twee wereldbekerwedstrijden in Zweden, eind juli.

Even tijd voor een update tussendoor! Waar het eerst Teutenberg was, is Marianne nu super goed bezig. Ze won etappe 5, 6 en werd vandaag in de 7e etappe ook nog eens tweede en rijdt morgen voor de derde dag in het roze! De 5e etappe was de eerste lastige rit waar we over een aantal korte klimmen moesten. De laatste drie km waren bergop: ideaal voor Marianne en zij won dan ook de rit. Ik werd 16e. Voordat de slotklim begon was ik nog weggesprongen, in de hoop dat ze zouden twijfelen, maar op de klim viel ik al snel stil. De dag erop met Marianne in het roze reden we natuurlijk om de leiderstrui te verdedigen. Voor mij was het doel om zolang mogelijk in de finale Marianne bij te staan. Ook deze dag was het weer klimmen, maar deze keer max 5 km. Ik zelf had het wel moeilijk waar het bergop ging. Er reden er twee weg in de afdaling en Marianne sprong naar hen toe op een stijl klimmetje vier km voor het einde en won wederom de etappe! Ik finishte in het groepje daarachter als elfde.

Vandaag (donderdag) stond voor het eerst een rit op het programma met langer klimwerk: 13 en 8 kilometer. De laatste klim die we opreden van 8 km zit ook in de finale van Lombardije (de Ghisello). De eerste klim kwam al na 15 km en daar moest ik vrijwel gelijk een stuk of vijftien rensters laten gaan. Ik had gehoopt de eerste klim te overleven, zodat Marianne niet alleen zou komen te zitten, maar helaas... Het viel voorin niet stil, zodat we ook in de afdaling niet terugkonden komen. Marianne liet vandaag zien ook bergop mee te kunnen in de langere beklimmingen en finishte als tweede en behoudt het roze. Ik finishte in een derde groepje daarachter als zestiende en was blij dat ik er was...! Morgen staat de meest pittige rit op het programma met een klim van 300 naar 2300 meter! (en dan zijn we nog geen eens de Stelvio op geweest! Die volgt een dag later.) We gaan het zien, maar ik heb voor etappe 8 en 9 geen verwachtingen dat ik iets kan betekenen. Het zal weer uitrijden worden in een aardig groepje en hopen dat Marianne het daarvoor zo goed blijft doen!

Onderweg worden we trouwens ontzettend veel aangemoedigd! Er staan overal super veel mensen aan de kant. En het aantal camera's dat op Marianne afkomt na de finish is ook wel indrukwekkend. J Ik heb het idee dat de Italianen wel voor Nederland zijn (op het gebied van vrouwenwielerennen en voetbal), want we horen over 'Olanda'! We hebben met alle Nederlanders in het hotel de halve finale gekeken en Nederland naar de finale zien gaan. Zondagavond zijn we hier ook nog, dus dan gaan we zeker ergens de finale kijken!

Inmiddels hebben we vier etappes erop zitten. Tevreden kijk ik terug op de tijdrit van gister. Ik heb alles eruit gehaald wat er in zat. In 36 graden reden we de tijdrit! De achterstand op de nummer 1 (Teutenberg) was wel erg groot, bijna een minuut. De andere drie etappes liepen allemaal uit op een massasprint. We rijden als team steeds met een plan in de finale en dat geeft voldoening. Teutenberg is hier ontzettend sterk, maar we gaan er wel elke dag voor. Vandaag probeerden we het door mij weg te laten rijden en liet Lucinda achter mij vakkundig :-) het gat vallen. Helaas kwamen de sprinters er wel overheen en werd ik 5e, Marianne 8e.

Morgen wordt het in elk geval geen massasprint: het parcours is vanaf morgen bergachtig en aankomst morgen bergop. Verder is het hier super warm, Italië zit in een hittegolf... Het is dus drinken, drinken, drinken, zonnebrand smeren en uitkijken naar afkoeling (laat het maar regenen als je het mij vraagt!). Leuk is trouwens dat we hier elke avond de etappes op Rai Sport terug kunnen zien, deze worden direct na de tour uitzending uitgezonden. Het (vrouwen)wielrennen leeft hier!

Van 2 tot en met 11 juli rijd ik de Giro d'Italia voor vrouwen: de 'Giro Donne' met de nationale selectie. Van mijn ploeg rijd ik samen met Marianne Vos. Daarnaast gaan Chantal Blaak, Lucinda Brand (Leontien.nl), Sanne van Paassen, Roxane Knetemann (Merida), Marit Huisman (Batavus) en Anna van der Breggen (Noordwesthoek) mee.  

Via deze link in google maps kan je zien waar we in Italië gedurende 10 dagen rijden en verblijven. Zoals ik het nu bekijk zijn de etappes in het begin vrij vlak en zitten er vooral aan het einde pittige bergetappes bij met twee keer finish bergop... Ik heb liever nog een afdaling daarna! J Maar het is wel heel leuk dat we nu eens bekende bergen op mogen rijden in een ronde. Dat spreekt wat meer aan. We gaan in de achtste etappe o.a. de Paso Bernina beklimmen, (2328 m hoogte, in de buurt van Saint Moritz) en in de negende etappe rijden we de Stelvio op (2725 m hoogte). Ook deze etappekoers is nieuw voor mij.

Ik ga mijn best doen om af en toe een update online te zetten, maar ik weet niet hoe vaak ik in de gelegenheid zal zijn. De uitslagen zijn in elk geval te volgen via de site van de Giro d'Italia en via de site van mijn ploeg Nederland Bloeit of via Wielerland. 

Na de Giro ga ik even wat gas terugnemen om me voor te bereiden op het tweede deel van het seizoen. De Wereldbeker in Zweden eind juli zal mijn eerste wedstrijd weer zijn.

Etappeschema Giro d'Italia:

Vrijdag 2 juli 2010 (59 km)

Muggia (start 1e etappe, 13:00) - Trieste (finish 1e etappe)

Zaterdag 3 juli 2010 (130 km)

Sacile (start 2e etappe, 11:45) - Riese Pio X (finish 2e etappe)

Zondag 4 juli 2010 (tijdrit 16,9 km)

Caerano di San Marco (start 3e etappe, 11:45) - Biadene di Montebelluna (finish 3e etappe)

Maandag 5 juli 2010 (90 km)

Ficarolo (start 4e etappe, 11:45) -Lendinara (finish 4e etappe)

Dinsdag 6 juli 2010 (122 km)

Orta San Giulio (start 5e etappe, 11:45) - Pettenasco (finish 5e etappe)

Woensdag 7 juli 2010 (116 km)

Gallarate (start 6e etappe, 12:00) - Arcisate (finish 6e etappe)

Donderdag 8 juli 2010 (110 km)

Como (start 7e etappe, 11:45) - Albese con Cassano (finish 7e etappe)

Vrijdag 9 juli 2010 (93 km)

Chiavenna (start 8e etappe, 11:45) - Livigno (finish 8e etappe)

Zaterdag 10 juli 2010 (68 km)

Livigno (start 9e etappe, 11:45) - Stelvio (finish 9e etappe)

Zondag 11 juli 2010 (115 km)

Autodromo Monza (start 10e etappe, 12:45) - Monza (finish 10e etappe)

Als ploeg kunnen we terugkijken op een super succesvol NK, waarbij Marianne en Loes hand in hand over de finish kwamen en de eerste en tweede plek opeisten!

Voor mij persoonlijk was het NK een beetje een teleurstelling. Met name omdat ik me geen moment mee heb kunnen strijden in de wedstrijd. En dat is juist wat ik zo graag had willen doen! De beide Loes-en zaten in de kopgroep en Marianne wist daar knap bij aan te sluiten door op de kasseiklim weg te rijden. Ik kreeg weinig ruimte om weg te rijden en zat ik min of meer vast in de groep erachter. Het leek halverwege de wedstrijd op dat alles samen zou komen, toen Cervélo ging rijden en het gat nog maar 7 seconden was. Daarna liep de voorsprong echter snel op en maakten Marianne en Loes het geweldig af! Natuurlijk hebben we dit met z'n allen in stijl gevierd met een diner. Vooral nog een aantal personen uit de ploeg te water gelaten, (niet geheel vrijwillig J) en vervolgens hebben we in Valkenburg het feest verder gezet.

Uitslag NK weg

Bij deze wil ik graag nog even alle supporters bedanken die kijken waren! Helaas moest ik na afloop van de wedstrijd gelijk naar de dopingcontrole en daardoor heb ik bijna niemand kunnen spreken. Super om zoveel bekenden te zien en te horen tijdens de wedstrijd! De grote rode afvaardiging van TCW'79 was helemaal opvallend!

Ik kijk tevreden terug op mijn tijdrit gisteren in Oudenbosch. Ik was goed uitgerust, reed een strak tempo en heb zelf nergens tijd laten liggen. De tijdrit vloog voorbij! Het leverde me uiteindelijk een vierde plek op, 25 seconden achter de verrassende winnares: Marianne! Regina Bruins werd 2e op 13 seconden, Kirsten Wild 3e op 16 seconden. Het gat tussen mij en de nummers 2 en 3 was kleiner dan ik vooraf had verwacht. Als je een topprestatie neer wil zetten op een tijdrit moet alles meezitten. Dat was gisteren bij mij helaas niet zo. Mijn fiets schakelde niet naar de 13 en niet naar de 12. Vooral in de laatste kilometers waar we wind mee hadden, miste ik die versnelling wel om nog even alles te kunnen geven. Ook had ik in de laatste kilometer een 'afloper' zodat ik met een lek voorwiel over de finish kwam. Waar ik in elk geval wél tijdwinst mee geboekt heb, is de diepere zit, die ik op basis van de aerodynamica testen van vorige week heb aangenomen. Dat beviel me prima! Het was een beetje een gok om dit zo op een NK, zonder training uit te proberen, maar het pakte dus goed uit! Daar kan ik in de komende tijdritten nog meer mij voordeel mee doen. Door mijn volle wedstrijdprogramma heb ik niet de tijd gehad om specfiek op de tijdritfiets te trainen. Iets wat ik voorgaande jaren wel had gedaan. Ook daar valt ook nog winst te behalen!

Uitslag

Nu rusten...en op naar Limburg voor het NK op de weg a.s. zaterdag. Ik kijk er naar uit en heb er veel zin in! We staan met een sterk team aan de start en hopelijk kunnen we hiervan profiteren!

Video

De proloog donderdagavond ging goed. Voor mijn gevoel haalde ik in elk geval alles eruit wat er op dat moment in zat, dus dan kan je alleen maar tevreden zijn! Het leverde me een vierde plaats op, op 13 seconden van Kirsten Wild die het parcours met een gemiddelde snelheid van 47 km/uur aflegde.

Vrijdag: Middelburg-Vlissingen 113,9 km met nog steeds veel wind. Cervélo was actief om het steeds op de kant te zetten. Wij zaten met ons team wel steeds goed attent daar bij en probeerden het later in de wedstrijd ook zelf. Het peloton dunde uit door deze inspanningen tot een groep van twintig. Wij probeerden Suzanne de Goede in een goede positie te brengen voor de eindsprint (zij won vorig jaar deze etappe in Vlissingen), maar we waren niet goed opgewassen tegen de trein van Cervélo. Kirsten Wild sprintte hierdoor naar de dagzege.

Zaterdag: Westkapelle-Westkapelle 134,9 km met wederom veel wind! Op de Oosterscheldekering stond behoorlijk wat wind en daar kregen we ook nog eens een lekkere stortbui over ons heen. Op de Zeelandbrug stond de wind ook weer op de kant en werd het peloton nog verder uitgedund. Uiteindelijk bleven we met een groep van zestien rensters over en daarmee gingen we de finale in. Op de dijk voor Westkapelle werd het een aantal keer uit elkaar gereden. Mijn ploeggenote Janneke Kanis reed de hele tijd al heel attent en het was zeer verdiend dat zij uiteindelijk ook wist te onsnappen vijf kilometer voor de finish en de winst pakte. Ik zelf won de sprint van de groep daarachter om plek drie en werd daarmee ook derde in het eindklassement.

Het was een mooie laatste voorbereiding voor het NK van a.s. woensdag (tijdrijden) en zaterdag (wegwedstrijd). Het doel was om weer wat snelheid op te doen, na al het klimwerk van de l'aude en Baskenland. Ik denk dat dat wel gelukt is. De proloog was een mooi meetpunt om te zien hoe ik er voor sta voor het NK tijdrijden. We gaan het zien a.s. woensdag!

Videoverslag laatste etappe Omroep Zeeland
Uitslagen

Zondagnacht zijn we teruggekomen met het vliegtuig uit Spanje. Net voor Spanje kreeg ik bericht van de Dopingauthoriteit dat ik vanaf nu mijn 'whereabouts' moet gaan bijhouden, omdat ik nu een A status heb verdiend van NOC-NSF en daardoor ook 'out of competion' controles kan krijgen. Het bijhouden van de whereabouts betekent dat ik per dag minimaal mijn verblijfplaats en een 'one hour time slot' moet opgeven via internet. Het 'one hour time slot' houdt in dat je elke dag een adres moet opgeven waar je gedurende dat uur zeker aanwezig bent. Als de dopingcontroleur op dat uur langs komt om te controleren moet je aanwezig zijn, anders heb je een gemiste controle.

Deze maandagochtend om 6 uur werd er gebeld aan de deur. En niet eens mijn eigen voordeur, maar bij ploeggenote Marianne kreeg ik bezoek van een controleur van de dopingauthoriteit. Het was wat vroeg aangezien ik pas om 2 uur sliep..., maar natuurlijk is het goed dat ze komen controleren, dus prima!

Na een week koersen in Spanje was er deze maandag ook tijd voor ontspanning: eerst samen met Marianne voetbal gekeken in het Philips stadion en aansluitend het 'Groots met een zacht G' concert van Guus Meeuwis bijgewoond! Na alle regen in Spanje, kon die 'bierregen' er ook nog wel bij! J 

Dinsdag hebben we met een aantal selectieleden aerodynamica testen op de tijdritfiets gedaan op de baan in Buttgen (Duitsland). Daarvoor was een SRM systeem gemonteerd op de tijdritfiets, waarmee het vermogen dat je levert gemeten kan worden. We hebben verschillende houdingen uitgeprobeerd op de baan op verschillende snelheden en vervolgens werd gekeken of de aanpassing winst in Wattage opleverde. Bij mij was er veel winst te halen, o.a. door dieper te gaan zitten en de armsteunen dichter bij elkaar te zetten. De meeste aerodynamische houding is niet automatisch de meest effectieve houding. Daarom werd na de test op de baan ook een test gedaan waarbij je zuurstofopname werd gemeten in die houding bij 250 Watt. Zie foto's!

Donderdag start ik in de Ster Zeeuwsche eilanden. Deze wedstijd begint met een proloog van 7 kilometer en vervolgens twee etappes. Hopelijk staat er wat wind, want dat maakt deze wedstrijden mooi. Het doel is om in de Ster weer de kracht die ik heb opgedaan in de Bira met bergop rijden om te zetten in snelheid. De Ster is mijn laatste wedstrijd voor het NK tijdrijden (woensdag) en NK weg (zaterdag) van volgende week. De komende week dus even gas terug en om volgende week weer te kunnen vlammen!

Slotetappe: zondag Orduña-Orduña 126 km
De laatste etappe van de Bira kende ik nog van vorig jaar: een pittige etappe met drie beklimmingen van de tweede categorie, alledrie ongeveer vijf kilometer lang. Aangezien we met drie rensters bij de top tien in het klassement stonden, gingen we vandaag met z'n allen voor de alles of niets poging en zouden we proberen om de wedstrijd zwaar te maken door de aanval te kiezen. Na de eerste beklimming werd de wedstrijd opengebroken en er volgden verschillende aanvallen. Toen Loes Gunnewijk ging en de klassementsrenners voorin zaten, zag ik mijn kans toen zij werd teruggepakt om vol door te trekken op een kort stukje dat omhoog liep. Zo reed ik alleen weg na 75 kilometer koers. Andrea Bosman en Claudia Häusler kwamen net voor de top van de tweede beklimming bij me aansluiten, zodat we met nog 40 kilometer wedstrijd te gaan met z'n drieen vooruit reden. De voorsprong liep snel uit tot ruim vier minuten, zodat Häusler virtueel in het geel reed en ik op de tweede plaats in het algemeen klassement uit zou kunnen komen. De top van de laatste beklimming lag tien kilometer voor de finish. Eenmaal daar aangekomen zagen we echter totaal niets, door de enorm dikke mist die daar hing. Ik wist dat in de afdaling mijn kans lag om weg te rijden van het tweetal en daarom ging ik op kop de afdaling in. Een paar bochten verder werd het zicht gelukkig beter, maar toen was ik al uit het zicht van Häusler en Bosman verdwenen. Met nog een aantal kilometer te gaan wist ik dat ik deze etappe ging winnen! Met 45 seconden voorsprong kwam ik alleen over de finish en werd daarmee ook tweede in het eindklassement op 1 minuut 20 van de winnares van het geel: Claudia Häusler. Een super afsluiting van een mooie week koersen in Spanje.

Uitslag slotetappe
Eindkassement

Zaterdag 12 juni Iurreta-Zuia 78,5 km (middagetappe)
In de middagetappe zat een klim van de tweede categorie. De klassementsrenners hielden zich rustig, zodat we in een relatief rustig tempo deze klim opreden. Na de beklimming volgden veel demarrages, maar niemand kwam echt weg tot een laatst kort venijnig klimmetje op het einde waar goed door werd getrokken en zo een groep van acht rensters wegreed. Marianne won de sprint van deze groep. Ik finishte in de groep er achter als tiende, op zeven seconden en zakte daardoor naar de zesde plaats in het klassement.

Zaterdag 12 juni Elorrio - Elgeta 5,9 km (klimtijdrit ochtend)
De klimtijdrit ging lekker! Misschien dat ik wat te voorzichtig ben weggegaan in het begin en daar wat tijd heb laten liggen, maar ik was verder heel tevreden. Aan het einde kon ik in elk geval nog goed doortrekken.
Ik werd zesde. Cooke won de tijdrit, Marianne werd 3e.
Vanmiddag een pittige middagetappe!
Uitslag

Vrijdag 11 juni Lekeitio-Lekeitio 112,4 km
Het parcours vandaag bevatte vier klimmen van de derde categorie en twee klimmen van de tweede categorie. Ook vandaag weer regen in Baskenland en dat gaat de komende dagen nog wel zo blijven als ik de weersvoorspelling zo bekijk.
Op de tweede beklimming van de berg van de tweede categorie ging Haüsler van Cervélo. Arndt van Columbia ging er achteraan en die twee bleven met z'n n vooruit. Daarachter reed ik met Loes en Marianne (in een groep van in totaal 10 rensters) om het gat zo klein mogelijk te houden. Uiteindelijk moesten we 1.47 min toegeven op het tweetal.
Uitslag

Donderdag 10 juni Iurreta-Irurreta 88,4 km
De eerste etappe was vrij vlak en stond vooral in het teken van regen, gladheid over een apart uitgezocht parcours over brede wegen en fietspaden. Er werd genoeg aangevallen, maar niemand kwam echt weg, zodat het uitliep op een massasprint die gewonnen werd door Marianne!
Uitslag

Vandaag de 1.2 eendagswedstrijd in Baskenland: Durango-Durango. Ik had goede benen! Op de top van de tweede klim (10 km voor de finish) kwamen we met tien rensters boven. Het begon toen net wat te regenen. In de afdaling reed ik samen met Marianne weg. Emma Johansson en Judith Arndt sloten iets later aan. Helaas reageerden Johansson en Arndt steeds op mijn aanvallen, zodat het uitliep op een sprint. Marianne won deze ruim! Ikzelf werd net derde en zo konden we samen het podium op. Ik had van te voren niet verwacht dat ik in deze wedstrijd met dit parcours op het podium zou kunnen rijden. Vorig jaar moest ik al snel lossen in deze wedstrijd. Ontzettend mooi natuurlijk dat het dit jaar zo veel beter gaat.

Woensdag hebben we een dagje rust en dan begint donderdag de Bira. Het begon vandaag aan het einde van de wedstrijd al te regenen. Ik hoop niet dat deze regenwolken lang boven Baskenland blijven hangen...!
Volledige uitslag

Video

Na twee uur koersen werd de wedstrijd open gebroken. Zo'n 20 kilometer voor de streep reed ik weg met Judith Arndt (HTC Columbia) en Charlotte Becker (Cervélo). Aangezien Marianne in de groep achter mij zat, hoefde ik niet vol mee te rijden. De voorsprong liep snel op naar ruim een minuut. In de eindsprint moest ik helaas Becker en Arndt voor me laten, zodat ik derde werd. Natuurlijk even balen, aangezien je dichtbij een overwinning bent..., maar natuurlijk ben ik wel heel blij met deze podiumplek in een wereldbeker. Marianne won de sprint van het peloton en blijft daardoor leider in het wereldbekerklassement. Ik sta momenteel op de vijfde plaats in deze wereldbekerstand.  

Videoverslag Wereldbeker Valladolid [nieuw]  
Nieuwsbericht NOS
Volledige uitslag

Morgen vliegen we naar Valladolid (Spanje), waar de wereldbekerwedstrijd van a.s. zondag gehouden wordt. De wedstrijd is nieuw op de kalender, dus het parcours is voor ons allemaal onbekend terrein. Het hoogteprofiel laat geen grote hoogteverschillen zien, maar er zijn natuurlijk genoeg andere factoren die de wedstrijd zwaar kunnen maken. We gaan het zien!

De Parel van de Veluwe was wel even lekker om weer wat snelheid en wedstrijdritme op te doen. We namen als ploeg na 70 kilometer het initiatief door hard door te trekken op een smal en bochtig stuk nabij Elburg. We reden daardoor weg en zaten uiteindelijk met 5 rensters in een kopgroep van 10! Marianne demarreerde toen het stilviel en deze eerste demarrage was gelijk raak. Ze reden met drie weg en Marianne won de wedstrijd door alleen aan te komen. Onze groep teruggepakt door het peloton. De sprint voor plek 4 in deze groep werd gewonnen door Kirsten Wild. Ikzelf werd 7e.

Inmiddels ben ik weer thuis, moe...maar voldaan! In de 'koninginnerit' van vrijdag had ik erg diep moeten gaan en daar waren mijn benen zaterdag en zondag nog niet van hersteld, zodat ik zondag wel blij was dat het afgelopen was. Ik kijk heel tevreden terug op mijn eerste Tour de l'Aude: ik heb actief gekoerst, een aantal keer meegezeten in de kopgroep en daardoor ook de vijfde plaats behaald in het eindklassement. In de klimetappes hebben we als ploeg de schade samen beperkt weten te houden in de klimetappes, door steeds bij elkaar te blijven en samen te werken in en na de afdaling. De samenwerking in ons team was dan ook super en dat is ook de toeschouwers, politieagenten, organisatie etc. opgevallen, gezien de vele positieve reacties die we als team kregen!

De komende week neem ik even goed gas terug. Ik rijd a.s. weekend daarom ook geen wedstrijden. Volgende week rijd ik wel in de Parel van de Veluwe met start en finish in Harderwijk. Daarna vertrekken we naar Spanje, voor de wereldbekerwedstrijd Valladolid, eendaagse 1.2 wedstrijd Durango-Durango en de daarop volgende 2.1 etappewedstrijd: de Bira.

Zondag 23 mei

Voor mij was het zorgen om deze etappe te overleven, want mijn benen wilden gewoon weg niet meer na alle inspanningen van de afgelopen dagen. Alles bleef bij elkaar, zodat het een massasprint werd. Ik was nog wel in staat om samen met Loes de sprint aan te trekken voor Marianne. Helaas was Teutenberg net wat sneller. Zij won  en Marianne werd tweede. Ik behield de vijfde plek in het algemeen klassement.

Zaterdag 22 mei

De etappe begon met een vrij technische afdaling, zodat wij onze kans zagen om gelijk vanuit vertrek in de aanval te gaan. Hierdoor ontstond een kopgroep van ongeveer twintig rensters met van ons Loes, Liesbet en ikzelf erbij. Helaas zat Marianne er niet bij, omdat zij gevallen was in de afdaling. Op de klim van 8,5 km nam Emma Johansson het tempo over en één voor één werden de rensters gelost, totdat de kopgroep gereduceerd was tot 4: Emma op kop met daarachter drie maal Nederland Bloeit! J Helaas ging Columbia achter ons rijden voor Teutenberg en twee kilometer voor de streep werd het gat dicht gereden. Marianne zat echter klaar in het peleton en...zij wist de sprint te winnen voor Teutenberg! Morgen de laatste etappe in Carcassone. De L'Aude wordt afgesloten met een banquette morgenavond. In het klassement is niets veranderd, ik sta nog steeds 5e.

Uitslag

Vrijdag 21 mei

Het hoogteprofiel van deze dag zag er minimaal uitdagend uit, met een berg van de tweede categorie, twee bergen van de eerste categorie en een van de 'hors categorie'. We startten vanaf 200 m hoogte en uiteindelijk klommen we naar 1200 m hoogte op de 19 kilometer lange beklimming van de buiten categorie. Ik had het op de eerste beklimming gelijk al zwaar. Mijn benen waren nog niet hersteld van de inspanningen van de afgelopen twee dagen. Op de eerste top hadden we ruim anderhalve minuut achterstand, maar dit konden we wederom met mooi ploegwerk weer dichtrijden/dalen en gingen daarna gelijk over in aanvallen. Liesbet reed daar weg met Häusler van Cervelo. Daarna begon al snel de derde beklimming van de hors categorie. Pooley en de andere klimmers gingen wederom in de aanval en wij reden in de groep hier achteraan. Marianne hield op kop het tempo mooi hoog. Ik hing steeds aan het elastiek, maar kwam op hangen en wurgen toch nog met Loes,  Marianne en negen anderen boven. De afdaling van deze beklimming was niet lastig genoeg om het dicht te rijden. Pooley won de wedstrijd en verstevigde haar eerste positie in het klassement. Loes, Marianne en ik probeerden het gat zo klein mogelijk te houden tot de streep. Marianne won de sprint in onze groep en werd achtste. Ik zelf was ontzettend blij om de streep te zien... Uiteindelijk moesten we 4.52 minuut toegeven. Ik zakte daardoor naar de vijfde plaats in het klassement. Nog twee etappes te gaan! Morgen nog een etappe met een beklimming van 8,5 kilometer. Zondag Carcassonne-Carcassonne, een vrijwel vlakke etappe.

Uitslag

Donderdag 20 mei

Deze dag een etappe met twee beklimmingen. Er stond wederom weer veel wind, zodat het een lastige etappe werd. We probeerden wederom als ploeg de wedstrijd hard te maken. Na 30 kilometer reed ik weg, Ina-Yoko Teutenberg sloot bij me aan met Regina Bruins (Cervelo) en Martisova (Gauss). Onze maximale voorsprong was 2,5 minuut. Voor mij was het zaak om zo veel mogelijk tijd te pakken in deze ontsnapping. De samenwerking met Teutenberg en Bruins was goed en uiteindelijk pakten we 1,5 minuut voorsprong en daarmee steeg ik naar de tweede plaats in het klassement. Sprintster Teutenberg won de etappe, Martisova werd tweede en ikzelf derde.

Uitslag

Woensdag 19 mei

De etappe in Amelie les Bains zal ik niet snel vergeten. Na eerst gelost te zijn met de hele ploeg op de eerste klim, kwamen we in de afdaling met z'n vieren weer terug bij de kopgroep met daarbij o.a. Stevens, Johansson, Pooley en nog vier andere Cervelo's. Na verschillende demarrages reed ik weg en kreeg gezelschap van Teutenberg. Op de volgende klim kwamen twee klimmers aansluiten: Mattis (USA) en Sharon Laws van Cervelo en...ploegmaatje Liesbet! Mattis en Laws reden gelijk van ons weg en wij konden allebei niet mee. Teutenberg hield het voor gezien en Liesbet en ik reden in ons eigen tempo omhoog. Op de top hadden we een achterstand van 1 minuut, zodat we weer samen volle bak de afdaling in gingen. We reden Laws en Mattis een voor een voorbij en onderaan de afdaling hadden we een voorsprong van 25 seconden op de Amerikaanse! Aangezien wij met z'n tweeen natuurlijk perfect samenwerkten, roken we de gezamenlijke overwinning met nog maar 10 kilometer te gaan. Echter was er blijkbaar onduidelijkheid over de juiste route na de afdaling... Wij reden achter de motorrijder aan en zagen ook gewoon gele pijlen staan. Jeroen riep ons terug toen hij hoorde dat de Amerikaanse Mattis een andere weg in was geslagen. Nadat we omgekeerd waren en een stuk terug hadden gereden, kwam Jeroen toch tot de conclusie dat wij wel goed zaten, aangezien de weg die wij reden ook afgezet was door politieagenten. We zwoegden nog ons over de laatste klim heen en kwamen hand in hand over streep als de nummers 1 en 2! Althans..dat dachten wij... Het was heel bizar dat iemand die je achter je laat en je niet meer voorbij ziet komen, toch wint. Protest bij de jury haalde niets uit. Achteraf bleek dat wij niet als enige de ' foute' route hadden gereden, maar het hele peleton deze route had gereden, behalve dus de Amerikaanse. Erg balen, helemaal natuurlijk door het mislopen van de tijdwinst voor het algemeen klassement...

Uitslag

Dinsdag 18 mei

De etappe in Osséja beloofde veel klimwerk te worden met 3 beklimmingen van de 'hors categorie'. De eerste klim begon na 8 km en eindigde 21 kilometer later op 1850 meter hoogte. Er lag nog sneeuw aan de kant van de weg! Vooral de laatste twee kilometers waren pittig met een gemiddeld stijgingspercentage van 10%. Ik kon nog vrij lang mee, maar moest drie kilometer voor de top toch echt lossen. Een kopgroep van vijf reed daar weg met Pooley, Laws, Stevens, Abott en Johansson. Zij bleven weg, daarachter kwam weer veel bij elkaar, zodat we de tweede en derde beklimming met een vrij grote groep (30) omhoog reden. Na de laatste beklimming hebben we volle bak gereden om het gat zo klein mogelijk te houden. Uiteindelijk moesten we 3.15 toegeven op de nieuwe leidster in het klassement: Emma Pooley van Cérvelo.

Uitslag

Maandag 17 mei

Vandaag nog een 'relatief' vlakke etappe, maar het werd toch een slagveld door de stevige wind (windkracht 6) die er stond. Het ging ongeveer vanaf de start op de kant! Voor mij stond deze etappe vooral in het teken van veel pech: na 20km toen het op de kant ging, reed iemand in mijn voorwiel en moest ik wachten op een nieuw wiel. Dat was ook het moment dat er van voren veel werd aangevallen en de kopgroep van drie wegreed. Na een lange achtervolging kwam ik weer terug op de eerste klim. Niet veel later (bij de zoveelste windvlaag) reed er iemand in mijn derajeur. Ik moest van fiets wisselen, maar deze was niet op mij afgesteld. Het gevolg was dat ik de rest van de etappe met veel pijn in mijn rug moest zien door te komen. Daarbij ging het de laatste 40 km's alleen maar op de kant, omdat Cervélo het gat zo klein mogelijk wilde houden. Marianne, Loes, Liesbet en ik finishen in een groep van 20 net achter de kopgroep van drie. Hopelijk heb ik de pech voor deze week nu wel gehad!

Uitslag

Zondag 16 mei 

De ploegentijdrit van zondag werd eveneens verreden met veel wind! In deze ploegentijdrit waren de ploegen met veel goede klimmers wat in het voordeel, want het was bijna geen meter vlak en ik geloof niet dat ik ook maar een moment in mijn ritme ben gekomen. Ik voelde me verder wel goed en ik hoop dat dat nog even zo blijft. We werden derde op een kleine minuut van Cervélo die de ploegentijdrit won.

Uitslag

Zaterdag 15 mei

In de etappe van zaterdag reed een groep weg met van ons Loes Gunnewijk erbij. Voordat de groep wegreed was het wat hectisch, door de stevige wind die er stond. We deden een poging om het op de kant te zetten samen met Columbia, maar helaas wisten we niet goed genoeg de rest te verrassen. De groep van elf bleef weg en de dagwinst was voor Cervélo. Loes Gunnewijk werd zesde.

Uitslag

Vrijdag 14 mei

De Tour de l'Aude is vandaag begonnen! Regina Bruins (Cervélo) won met een gemiddelde snelheid van 49 km/uur. Ik werd vijfde, 8 seconden achter de winnares. Ik heb nergens wat tijd laten liggen volgens mij, dus ik ben tevreden. Marianne werd derde en zo konden we samen naar het podium. Morgen rijd ik in de rode trui (sprinttrui...). De etappe van morgen bevat wel wat klimmetjes, maar in vergelijking met de komende etappes valt het morgen nog wel mee qua klimwerk.

Uitslag

Woensdag vertrek ik naar Zuid-Frankrijk voor de tiendaagse etappekoers de "Tour de l'Aude". Deze wedstrijd is samen met de Giro d'Italia de belangrijkste etappekoers voor vrouwen. De langste koers die ik tot nu toe heb gereden was de Holland Ladies Tour van zes dagen, dus ik ben benieuwd hoe ik deze tien dagen door ga komen. De l'Aude is daarnaast zwaar door een aantal pittige bergetappes. Het eindklassement is dan ook weggelegd voor de rensters die echt goed het langere klimwerk aan kunnen. De l'Aude begint met een proloog van 4 kilometer, daarnaast is er ook een ploegentijdrit in het etappeschema opgenomen. We staan aan de start met 6 rensters: Marianne, Liesbet, Noortje en Loes&Loes. Hopelijk kunnen we ons als team goed laten zien! Zelf wil ik graag deze ronde gebruiken om sterker te worden en daarnaast hoop ik natuurlijk op een mooie daguitslag!

De resultaten zullen weer van dag tot dag te volgen zijn via de site van de ploeg. De volledige uitslagen zijn vaak snel te vinden via wielerland.nl. Misschien dat ik zelf ook tijd heb om een keer mijn site te updaten. In elk geval komt er een terugblik als ik weer terug ben! 

Video

[Klik hier voor de tv-samenvatting van de gehele ronde (35 minuten!)]
(scroll voor de interessante stukken door naar 6, 11, 18, 23.30 en 31.30 min)

[Klik hier voor videobeelden van de laatste dag]

Donderdag 29 april tot en met zondag 2 mei heb ik de vierdaagse  etappekoers Gracia-Orlova in het oosten van Tsjechië gereden. Vorig jaar kwam ik nog teleurgesteld terug van deze wedstrijd. Ik werd elke dag slechter en herstelde totaal niet. Dat was ook de reden dat ik vervolgens de Tour de l'Aude toch niet mocht rijden. Dit jaar ging het gelukkig totaal anders en deze keer was het een goede voorbereiding op de tiendaagse 2.1 rittenkoers "de l'Aude" die 14 mei van start gaat!

Een terugblik: De eerste dag werd er rustig gereden en het was vooral wachten tot de finish: een aankomst bergop met op het laatste stuk kasseitjes en vrij steil. Marianne had hier vorig jaar ook al gewonnen en wist ook dit jaar net voor Nicole Cooke deze etappe te winnen. Ik kon net de Russische Boubnenkova voorblijven op de streep.

De tweede etappe van Gracia-Orlova is de meest zware met drie beklimmingen erin van meer dan 5 kilometer. De 'koninginnerit' op 30 april! We komen met vier boven op de eerste beklimming, na 45 kilometer koers. Marianne duikt de afdaling in en ik probeer haar te volgen. Als ik achterom kijk, zie ik dat Cooke nergens meer te bekennen is! We rijden vol met z'n tweeën door. Het is dan alleen nog wel een heel eind tot de finish: nog 80 kilometer te gaan. De voorsprong loopt al snel op. Ik had gedacht dat met een ploeggenoot weg zitten wel 'relaxed' zou zijn, maar niets is minder waar...J We rijden vólle bak door tot de finish. De beloning voor dit afzien is er wel naar: we finishen met rum 12 minuten voorsprong op de groep achter ons, met daarin o.a. Cooke die derde wordt.

De derde dag staat er de tijdrit op het programma én een avondetappe. Onze voorsprong kan niet meer in gevaar komen en daarmee is de tijdrit eigenlijk alleen spannend tussen Marianne en mij. Het verschil tussen ons bedraagt 9 seconden. Mijn benen voelen vermoeid aan en mijn hartslag wil niet goed omhoog met de etappe van gisteren nog in de benen. Halverwege de tijdrit, bij het insturen van het keerpunt op de weg schrik ik me rot, omdat mijn stuur van mijn tijdrtifiets naar rechts en naar beneden zakt. Gelukkig zitten er verder geen echte bochten in het parcours en kan ik mijn weg wel vervolgen. Marianne en ik rijden vrijwel de zelfde tijd: respectievelijk 26.14.23 en 26.14.15. (Vorig jaar reed ik een tijd van 27:07.) De Britse Emma Trott is 15 seconden sneller en wint de tijdrit.

Tijdens de avondetappe van dag 3 proberen we Agnieta, Noortje en Loes uit te spelen. Marianne en ik krijgen de opdracht om ons rustig te houden. Loes zit weg in de kopgroep maar wordt helaas teruggepakt. De finish wordt een massasprint en het lijkt er even op dat Loes gaat winnen, maar op het moment dat Cooke haar voorbij wil steken is Marianne er ook nog en zij wint! Loes wordt mooi 3e.Voor de derde keer 's avonds aan de champagne!

Het klassement is op dag vier beslist, maar we willen graag in stijl afsluiten J. Cooke rijdt in de tweede ronde weg op de finishklim en Marianne, ikzelf en de nummer vier van het klassement Anthoshina (Rusland) kunnen mee. In de laatste ronde proberen we hen van ons af te schudden door vol door te trekken op de laatste klim. Cooke is echter taai en komt terug. Drie kilometer voor het eind probeer ik het nog eens en Cooke krijgt het gat niet dicht. Marianne laat Cooke achter en terwijl ik behoorlijk stil val, komt Marianne 300 meter voor de finish weer terug bij mij. Marianne wacht en hand in hand komen we over de finish! Een super mooie afsluiting van vier dagen koersen in Tsjechië!

Komend weekend heb ik rust en rijd ik geen wedstrijden. Woensdag 12 mei vertrekken we naar het zuiden van Frankrijk, waar vrijdag de 14e de Tour de l'Aude van start gaat met de proloog.

Het parcours van de GP Roeselare was dit jaar opgewaardeerd naar een 1.1 wedstrijd en bovendien wat lastiger gemaakt met een lus in de 'Heuvelzone' met twee maal de Monteberg en de Kemmelberg (max. 22% met kasseien) erin. Op de Kemmelberg werd het beide keren behoorlijk uit elkaar gereden, maar in/na de afdaling wisten toch weer groepen rensters aan te sluiten. Na de heuvelzone reed een groep van drie rensters (HTC, Tibco, Cervélo) weg, met niemand van ons erbij. Vijf kilometer voor de finish probeerde ik nog naar het drietal toe te springen, maar werd toch teruggepakt evenals de drie koploopsters, zodat het met nog 3 kilometer te gaan toch nog een massasprint werd in Roeselare. Kirsten Wild van Cervélo won de wedstrijd voor Chloe Hosking van HTC. Ik wist nog net weer op tijd naar voren te rijden en sprintte naar de derde plek!

Volledige uitslag

De Waalse Pijl had ik nog nooit gereden, dus de Muur oprijden in een wedstrijd was voor mij een nieuwe ervaring. In deze editie mochten we er zelfs twee keer tegenop rijden. Na 80 km wedstrijd en met de finish op 110 km. In de eerste 80 km gebeurde weinig. De zes 'Côtes' die erin zaten werden rustig opgereden. Op de eerste keer 'Muur'  werd echter wel goed doorgetrokken en daar viel het volledig uit elkaar. Ik had moeite om te volgen en kon bovenaan net weer de aansluiting vinden. Regina Bruins van Cervelo reed op dat moment alleen weg. Pas op de voorlaatste klim van ruim 2 kilometer werd zij teruggepakt. Grace Verbeke (winnares van de Ronde van Vlaanderen) ging daar aan, ik ging mee in het wiel, maar moest daar later wel uit lossen.

Mijn bergop rijden is wel verbeterd, maar nog niet zo goed dat ik met de besten mee kan. Gelukkig viel het bovenop even stil, zodat ik met Marianne nog aan wist te sluiten en zo met een groep van ongeveer 15 naar de Muur reden. Cervelo zat daar met vier rensters bij en zij maakten daar goed gebruik van om om de beurt aan te vallen. Het was aan mij om daar steeds op te reageren. Hierdoor begon ik niet bepaald 'fris' meer aan de Muur. Zwoegend wist ik de tweede keer boven te komen en eindigde op de 12 plaats. (Noot voor de fietsliefhebbers: op het steilste stuk heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn 39x27, vooral de tweede keer J). Emma Pooley wist de wedstrijd op haar naam te schrijven. Helaas had Marianne vandaag geen super benen. Zij werd uiteindelijk 6e.

Mijn doel dit jaar was om meer mee te doen in de finales van grote wedstrijden. Na een aantal wereldbekers nu gereden te hebben, kan ik wel zeggen dat dat doel in elk geval is gehaald! Op deze Waalse Pijl kijk ik dan ook heel tevreden terug. Ik heb goed en attent mee kunnen rijden wanneer het moest. En hopelijk kan ik volgend jaar bergop nog weer wat progressie boeken...!

Volledige uitslag

Met 120 rensters aan de start in Luttenberg waren er in elk geval genoeg deelneemsters vandaag! Van 'nederland bloeit' stond ik met Marianne en Loes M aan de start. In de derde ronde deed zich een goed moment voor om weg te rijden en ik kon het niet nalaten om al zo vroeg in de aanval te gaan... Ik had al snel een gaatje en de voorsprong bleef maar steeds rond de 25-30 seconden. De wedstrijd eindigde helaas in een anticlimax. Met nog drie ronden te gaan werd de wedstrijd gestaakt omdat er een ongeluk was gebeurd. Een boer was met zijn voet in een landbouwmachine terechtgekomen en de trauma helicopter moest landen op het parcours. Een vervelend einde van deze wedstrijd. Voor mij was het in elk geval wel nog een goede (laatste) intensieve training voor de Waalse Pijl van a.s. woensdag!

Wind op de dijk maakt de Ronde van Gelderland selectief en mooi. Helaas was er vrijwel geen wind zaterdag en bleef alles bij elkaar. Cervélo controleerde de hele wedstrijd voor Kirsten Wild. Op de tweede keer Zijpenberg werd er wel nog een keer goed doorgetrokken door een Australische renster en daarna Emma Johansson. Ik zat goed voorin en kon goed volgen, maar besloot om niet mee te gaan met Emma zonder een renster van Cervélo erbij. In de plaatselijke rondes werd zij dan ook teruggepakt. Cervélo hield het tempo hoog, zodat onsnappen vrijwel onmogelijk werd en zo werd het een massasprint die Kirsten Wild wist te winnen. Liesbet de Vocht bracht me in de laatste bocht nog mooi naar voren, maar daarna was het voor mij nog te lang naar de finish toe (500m), zodat er niet meer in zat dan een zevende plaats. Goed gereden, dus tevreden.

Video

Een geweldige afsluiting van de drie wedstrijden in Drenthe. Na de derde plaats in de Acht van Dwingeloo en de tweede plaats in de WB-wedstrijd van Drenthe was er vandaag de winst in de Novilon Ronde van Drenthe. TV-reportage RTV Drenthe Radio-interview met Annemiek en Marianne na de finish (Radio Drenthe) Finishverslag (Radio Drenthe)

TV-reportage RTV Drenthe
Radio-interview met Annemiek en Marianne na de finish (Radio Drenthe)
Finishverslag (Radio Drenthe)

Video Video

Vandaag een super mooie dag voor onze ploeg Nederland Bloeit met een eerste en tweede plek! Voor mij de eerste podiumplek in een wereldbekerwedstrijd! Op de eerste kasseistrook werd het al uit elkaar gereden. Het peloton was na de laatste kasseistrook uitgedund tot een groep van ongeveer 35 rensters met van onze ploeg Marianne, Loes G. en mijzelf erbij. Er werd achter elkaar gedemarreerd en vlak voor de tweede beklimming van de VAM berg (op 88 kilometer) reed ik weg met Becker, Düster (beiden Cervélo), Cantele (HTC Columbia), Bronzini (Gauss), Blaak (Leontien.nl) en Lindberg (Red Sun).

Later wist Loes Gunnewijk met nog drie anderen (Slappendel van Cervélo, Visser van HTC Columbia en een Amerikaanse van Tibco) aan te sluiten. Cervélo en Columbia waren actief met aanvallen en Loes en ik sprongen om de beurt mee. Met sprintster Bronzini in de groep, wilden we graag wegrijden zonder haar erbij. Een keer heb ik het zelf geprobeerd: drie kilometer voor de finish ben ik één keer volle bak gegaan en had gelijk een gaatje, maar er werd daarna toch gereageerd. Anderhalve km voor het einde ging Loes volle bak en ze lieten haar rijden! Ik zat deze keer goedgeplaatst in het wiel van Bronzini, voor het geval Loes toch teruggepakt zou worden op de streep. Ik zie eerst Loes winnen en kom daarna vervolgens ruim voor Bronzini als tweede over de streep! Samenvatting (TV uitzending NOS) Finish (TV uitzending NOS) TV uitzending RTV Drenthe Uitslag

Samenvatting (TV uitzending NOS)
Finish (TV uitzending NOS)
TV uitzending RTV Drenthe

Uitslag

Video

Vandaag stond de eerste wedstrijd van in totaal drie wedstrijden in Drenthe op het programma: de 8 van Dwingeloo. Er zat een kort, smal weggetje met kasseitjes in het parcours en daar werd het al een aantal keer uit elkaar gereden. Ik voelde me prima en zat daardoor ook steeds goed voorin. De op één na laatste keer dat we over de strook heen moesten, reed ik weg met een groep van elf rensters met o.a. drie van Cervélo en twee van Columbia. Ik zelf heb alleen in het begin meegereden, omdat ik geen ploeggenoot mee had en bovendien in de groep zat met een aantal goede sprinters (Teutenberg, Bronzini). Tot mijn verbazing werd er niet aangevallen in de finale door Cervélo, die geen sprinter bij zich hadden. De aankomst in Dwingeloo was lang rechtuit met klinkers. Teutenberg van Columbia won de sprint ruim voor Emma Johansson (Red Sun). Ik wist daar achter net op de streep Bronzini voorbij te sprinten. Daarnaast werd ik ook nog uitgeroepen tot meest strijdlustige renster.

Uitslag
Beelden RTV Drenthe

Vrijdag een dagje rust en dan staat zaterdag de wereldbekerwedstrijd op het programma met finish in Hoogeveen. Doordat ploeggenote Liesbet de Vocht nog last heeft van haar val rijd ik ook nog de wedstrijd op zondag.

De operatie aan de vernauwing ten gevolge van gevormd littekenweefsel in mijn liesslagader is nu een half jaar geleden uitgevoerd en daarom werd het tijd voor de nacontrole in Veldhoven om te bekijken hoe de slagader er nu uitziet. Toch best een spannende dag vandaag, vooral met de vervelende uitslag van de vorige keer nog in mijn achterhoofd. (Voor meer informatie over de blessure zie ook mijn verhaal op de site van WV Ede).

De nacontrole bestaat uit dezelfde onderzoeken die gedaan worden om het vaatprobleem vast te stellen: een echo-onderzoek van beide liezen, een inspanningstest (maximaal) met pedaalkrachtmeting en bloedddrukmeting in beide enkels na afloop van de test en daarna nog een MRI/MRA onderzoek om de slagader in beeld te brengen.

De echo van mijn slagader zag er goed uit: de 'veneuze patch' (ingehecht stukje ader in mijn liesslagader) was vrijwel niet meer terug te zien op de echo. Er kan namelijk wel littekenweefsel ontstaan op de plek waar de 'patch' ingehecht is. De bloeddrukmeting in de enkels na afloop van de inspanningstest gaf aan dat ik nog steeds een verminderde doorstroming heb in mijn rechterbeen, maar wel minder erg t.o.v. vóór de operatie. Ik voelde tijdens deze test ook wel dat mijn rechterbeen nog steeds eerder verzuurt. Het MRI/MRA onderzoek bevestigde dit beeld en liet zien dat er nog wel een vernauwing te zien is in mijn rechterliesslager. Het goede nieuws is wel dat de ervaring leert dat de slagader door training wijder gaat worden en dat de bloedvoorziening van mijn rechterbeen gedurende het seizoen beter zou moeten worden. Verder zag de slagader van mijn linkerbeen er gelukkig prima uit, dus geruststellend nieuws vandaag!

Een dag na Vlaanderen stond er nog een wedstrijd in België op ons programma: Dottignies. Met Vlaanderen in de benen was ik benieuwd hoe het zou gaan. Vorig jaar had ik na een wedstrijd waar ik diep was gegaan, ruim twee dagen nodig om mijn been/benen daarvan te laten herstellen. Ik voelde me echter goed vandaag! Voor mij weer een geruststellende aanwijzing dat de operatie aan mijn liesslagader zeker geslaagd is.

Na 25 km koers, op de Kluisberg ging Emma Pooley ervan door en ik kon mee, samen met Johansson en Wild. Net voor de kasseistrook werden we teruggepakt, waarop Cervélo gelijk weer het initiatief nam en ging rijden waardoor achter mij alles wederom in stukken brak. Op de plaatselijke ronde (met nog 70 km koers te gaan) demarreerde Laws (Cervélo) en ik wist bij haar aan te sluiten. De voorsprong werd vrij snel groter en zo reden we 45 kilometer samen vooruit. Helaas werd er uiteindelijk toch achter ons gereden. Eenmaal teruggepakt begon gelijk de finale. Ondanks allerlei pogingen om weg te komen werd het een massasprint waarin Kirsten Wild (Cervélo) wist te winnen. Bij mij was het beste er wel af, maar wist toch nog naar een 8e plek te sprinten.

Uitslag

Ik kijk heel tevreden terug op dit Paasweekend dus..op naar de Ronde van Drenthe komend weekend!!!

Video

Een week later, een heel ander gevoel: vandaag goede benen! Net voor de Eikenberg (de derde helling) stak een toeschouwer zonder te kijken opeens over, waardoor Marianne en Liesbet vielen. Voor Liesbet betekende dit einde wedstrijd, Marianne kon de wedstrijd wel vervolgen. Dit vervelende voorval kostte natuurlijk wel de nodige energie.

Op de Molenberg (4e beklimming) reed Grace Verbeke (Lotto) weg en Adrie Visser (HTC) wist bij haar aan te sluiten. Vervolgens was het wachten tot De Muur. Loes Gunnewijk maakte perfect tempo en met mij en Marianne in het wiel draaiden we als eerste het eerste gedeelte van de Muur op. Voor het eerst kon ik mee, waar ik andere jaren dan al gelijk gelost was. Ik kwam met Wild, Bruins, Blaak, Cantele, Arndt en Marianne over de Muur. Johansson had een gaatje geslagen op de Muur en zat tussen ons en Verbeke in. Van de Muur tot de Bosberg heb ik het gat dicht gereden op Johansson. Zij werd samen met Visser teruggepakt op de Bosberg. Ik zelf moest na dit kopwerk daar lossen en kwam er net achter te rijden. De groep van Marianne kreeg vervolgens het gat niet dicht naar Verbeke, zodat daar gesprint werd voor plek 2. Marianne won deze sprint voor Kirsten Wild. Ik eindigde net achter deze groep, heel tevreden op de tiende plek!

Volledige uitslag
Reportage Sporza

De wedstrijd ging helaas minder goed, dan ik had gehoopt op basis van hoe het ging tijdens het trainingskamp. Op de lange klim in het parcours reed een groep van 15 rensters weg en ik kon helaas niet mee. Marianne Vos zat wel bij deze groep en Andrea Bosman (ook nationale selectie) wist met vier rensters een ronde later aan te sluiten bij de kopgroep. In het peloton werd niet meer gereden, zodat de wedstrijd na 50 kilometer eigenlijk gedaan was voor mij. In de kopgroep was de strijd ondertussen natuurlijk wel volop aan de gang. Marianne wist in de sprint Martine Bras voor te blijven en won de eerste wereldbekerwedstrijd van het seizoen. Voor meer informatie en uitslagen van de wedstrijd, klik hier

Inmiddels ben ik al weer een paar dagen in Toscane met de nationale selectie. We verblijven in een leuk, klein hotel in Castagneto Carducci (onder Pisa). Inmiddels hebben we er al wat trainingen erop zitten. Het weer is hier goed, zonnig en een goede temperatuur (16 graden). Een bekende training hier is de D3 training op de 'Sassa klim'. Een klim van 5 kilometer, die we drie keer oprijden in een hartslagzone net onder je omslagpunt. Bovenaan wordt er door middel van een prik in je vinger je lactaatwaarde bepaald, zodat je een extra controle hebt dat je de training op de juiste intensiteit uitvoert. Een mooie training die we dit trainingskamp nog twee keer gaan herhalen. We blijven hier nog tot vrijdag 25 maart en verplaatsen dan naar Cittiglio waar de eerste wereldbekerwedstrijd gaat plaatsvinden. Deze wereldbeker bevat genoeg klimwerk, dus het traningskamp hier is een mooie voorbereiding daarop.

Vandaag hebben we een rustdag, dus even tijd voor een update. Sinds gisteren begin ik me weer wat beter te voelen en daardoor heb ik gisteren weer voor het eerst een beetje lekker kunnen trainen, gelukkig! We hebben nu vijf dagen getraind, nog twee dagen trainen en dan gaan we al weer naar huis. Alleen de eerste dag hadden we regen, zodat we toen met z'n allen op de Tacx hebben getraind.. De overige dagen hebben we gelukkig in prima weer kunnen trainen. De opstelling voor de komende wedstrijden is inmiddels ook bekend geworden, zie de update van mijn programma onder Agenda & Resultaten.

Morgen vertrekken we met de ploeg naar Calafell (onder Barcelona, aan zee) voor een trainingskamp met de ploeg. Mijn maagdarmklachten zijn nog niet over, maar de verwachting is dat mijn darmen gewoon even tijd nodig hebben om langzaamaan te herstellen. Komende week dus elke dag even kijken hoe fit ik ben en daar de training op aanpassen. Ik heb in elk geval veel zin in het trainingskamp. Leuk om weg te zijn met de hele ploeg en elkaar beter te leren kennen. En hopelijk gaat dit ook nog eens samen met lekker weer en zon :-)!

Helaas ben ik nog steeds niet fit, maar sinds donderdag is wel de oorzaak van mijn maag-darmklachten duidelijk: ik heb last van een parasiet in mijn darmen die ik waarschijnlijk opgelopen heb in Zuid-Afrika. Mijn voedingsstoffen worden door deze infectie niet goed opgenomen en vandaar dat ik me ook vrij slap voelde, vooral bij intensieve inspanning zoals in Qatar. Gelukkig kan de parasiet wel goed behandeld worden met een anti-bioticakuur. Vrijdag heb ik een inspanningstest gehad en daar bleek al uit dat ik verre van fit ben momenteel. Vanochtend (27e)  werd ik met verhoging wakker, dus heb ik me helaas af moeten melden voor het Nieuwsblad van vandaag.

De Trofeo Etrusca wedstrijden (19 t/m 21 maart) in Italië zijn helaas afgelast. Heel erg jammer, want ik vond dit vorig jaar perfecte voorbereidingswedstrijden voor de eerste wereldbekerwedstrijd Trofeo Binda op 28 maart. Het trainingskamp met de nationale selectie gaat wel gewoon door.

Regelmatig train ik achter de motorscooter van Berrie Ruijling. Hij was aanwezig bij de ploegenvoorstelling en voor het clubblad van de toerclub heeft hij het volgende ingezonden stuk geschreven. Een leuk verslag van de ploegenpresentatie door de ogen van Berrie Ruijling:

Nederland Bloeit als nooit tevoren

Wel eens in de buurt van Landgoed Heerlijkheid Mariënwaaerdt geweest op weg naar Beesd, Geldermalsen, Leerdam  of een ander oord daar in die buurt? Nou ik niet hoor. Ik kom daar zelden. Mij te winderig en te vlak. Vanaf woensdag 10 maart weet ik waar De Heerlijkheid ligt en wat ik me daar bij voor moet stellen. Een agrarische omgeving in een uithoek van de Betuwe en  daardoor een prima decor voor de ploegenvoorstelling van Nederland Bloeit. Ik was daar op uitnodiging van Annemiek, samen met  collega-journalist Arnold Winkel, met dit verschil dat hij bij een echte krant werkt en ik slechts af en toe als onbezoldigd freelancer voor het clubblad van TCW.

Voor wie het nog niet weet; Nederland Bloeit is de organisatie die in het gat is gesprongen dat is ontstaan door het afhaken van DSB als sponsor. Nederland Bloeit wil daarmee het imago van de agrarische sector bij het grote publiek versterken. DSB had al aangekondigd te gaan stoppen voordat  het gedoe met die bank begon. Scheringa vond dat het dameswielrennen  te weinig publiciteit genereerde en koos voor andere sporten. Hij had ook weinig met dat wielrennen. Achteraf gezien maar gelukkig dat dit al zo vroeg bekend was, want daardoor kon er bijtijds gezocht worden naar een andere sponsor. Nederland Bloeit was al subsponsor en is na enig nadenken in het gat gesprongen. Weliswaar met een kleinere ploeg, elf in plaats van vijftien dames, maar wel een kwalitatief heel sterke, zo lijkt het en zo werd het ook gebracht. Geformeerd rond Marianne Vos. Daar moest ook nog een aansprekende ploegleider bij en dat werd Jeroen Blijlevens, Jerommeke voor diegenen die hem nog kennen uit zijn actieve periode als profwielrenner.

Het is iets over vieren als ik het terrein van De Heerlijkheid oprijd. De Tom Tom doet het hier niet, gevolg van het werk aan de A2. Met de routebeschrijving in de hand geraak ik via smalle weggetjes op het erf van De Heerlijkheid. Om helemaal in de agrarische sfeer te komen, mag ik in de blubber parkeren net als alle anderen. Wat dat betreft is er geen onderscheid. ‘Ik had beter met de tractor kunnen komen’, hoor ik een van mijn medebezoekers zeggen. Het is al druk als ik binnenkom. Met koffie in de hand zoek ik een plek en struikel over Arnold. Gezamenlijk laten we de voorstelling over ons heenkomen. Eerst is er de projectleider Mirk Oppenhuis de Jong die vertelt hoe belangrijk de agrosector voor ons land is en dat Nederland zich daar weer bewust van moet worden. De dames wielrenners gaan daarbij helpen. En dat ook nog in het jaar dat de Tour en de Giro in ons land van start gaan. Dat is een mooie aanleiding voor publieksgerichte activiteiten.

Daarna is het de beurt aan Peter Smeets, directeur van de stichting. Hij gaat in op de manier waarop  Nederland Bloeit hoofdsponsor is geworden, maar vooral op de kwaliteiten van het team. Die zijn er voldoende met vier meiden bij de beste vijftig en de nummer twee als ploeg. De ambitie moge ook duidelijk zijn: de nummer één worden. Het is een echt marketingverhaal  met duidelijke doelen en ambities.

Dan is het eindelijk zover: de voorstelling van de ploeg. In drie groepjes van drie en vier komen ze binnen en worden op het podium één voor één bevraagd door een ‘microfonist.’ Volgens mij zit er een duidelijke hiërarchie in de opkomst. Dat hoort bij het fietsen; waar wordt in deze maatschappij nog gesproken over ‘meesters en knechten?’ Misschien maakt dat het fietsen juist zo leuk, het in dienst van de ander rijden. Annemiek zit in het middelste groepje. Dat doet me deugd. In de sterkste ploeg van Nederland en dan in de middenmoot zitten. De microfonist is niet helemaal op de hoogte van wat ze nu doet; hij denkt dat ze nog studeert of werkt. Had zich beter kunnen voorbereiden. Tenslotte komt Marianne zelf door de klapdeuren binnen. De zaal wordt opgezweept voor een dondererend applaus. Nou dat doen we dan maar; we zijn hier niet voor niets. Het is moeilijk om haar niet sympathiek te vinden: de beste wielrenster van Nederland, in rood-wit- blauw tenue, frêle met een donker kopje en heel gewoon en benaderbaar. Dat blijkt wel na de voorstelling. Arnold wipt het podium op om haar over Annemiek te bevragen. Dat kan; hij is immers van de pers. Ik maak intussen op gepaste afstand mijn foto’s. Dichtbij is voor de professionele jongens met hun spiegelreflexcamera’s. Het is te zien dat de meiden er een trainingskamp op hebben zitten; ze ogen scherp met strakke kopjes en afgetrainde lijfjes. Dat gaan we in de loop van het jaar terug zien in de koers, is mijn idee. En dan is het officiële gedeelte voorbij.

Natuurlijk is er daarna gelegenheid om informeel met de dames te praten. Ik praat met Loes Gunnewijk en Liesbet de Vocht, de zus van ..zoals ze werd voorgesteld. (...)Tot slot bewonder  ik de fietsen op het podium waaronder de nieuwe tijdritfiets van Stevens. Niet iedereen vindt die mooi vanwege de prominente Duitse vlag, maar dat doet me niets, zo lang ze er maar niet mee zwaaien. Een mooie ultralichte fiets waar je harder mee kunt dan op mijn Bulls. 

En dan is het voorbij. De heer Smeets roept dat ‘we gaan sluiten.’ Bij de deur krijgen we nog een pakketje mee met leuke dingen als een pen en een bidon. Die nemen we graag mee. Je kunt ook een  grote poster krijgen, door Mariannne Vos eigenhandig gesigneerd. Ook die gaat mee, evenals de fiets van Annemiek en nog wat spul dat een profwielrenster op trainingskamp met zich meezeult. De fiets komt uit een vrachtwagen die in 33 uur van Spanje hier naar toe is gereden. Die mannen zullen blij zijn dat het is afgelopen. Annemiek ook, neem ik aan. Na twee weken eindelijk weer even zonder die tien andere meiden en in je eigen bed. Even een korte pauze voor de volgende koers of het volgende trainingskamp. Ik rijd de poort van De Heerlijkheid uit, midden in het bloeiende land van Nederland.   Berrie Ruijling

Met mijn ploeggenoten Marieke en Marianne en Irjan van het Trek-Brentjes mountainbike team ben ik naar Mallorca gegaan om te trainen. Normaal gesproken vind ik het geen probleem om in Nederland aan mijn trainingsuren te komen, maar dit jaar is het wel wat lastig! Ik was dan ook wel heel blij dat ik op Mallorca zat, terwijl de sneeuw in Nederland weer naar beneden kwam...!

Hoewel de weersvoorspellingen voor Mallorca ook niet super waren, hebben we toch lekker kunnen trainen. De regen bleef in de bergen hangen en we hebben daardoor eigenlijk altijd droog kunnen trainen. Het was alleen wel wat kouder dan normaal voor de tijd van het jaar. De laatste paar dagen werd het warmer en konden we toch nog een keer de bergen in! Op Mallorca zitten zoveel wielrenners dat je altijd wel een groep vindt om mee te trainen. Zo hebben we ook een paar keer getraind met teamgenoten van Irjan en nog een aantal andere mountainbikers. Was leuk!

Vanuit Mallorca zijn we daarna vrijwel gelijk door naar Oisterwijk gegaan, waar we een trainingsweekend hadden met de ploeg van 19 t/m 21 februari. Op de laatste dag hebben we Omloop het Nieuwsblad verkend. Ik hoop deze wedstrijd volgende week te rijden, maar momenteel zit ik nog steeds met problemen met mijn maag-darmstel. Er wordt nu onderzocht wat er aan de hand is. Komende week heb ik een rustweek ingepland om te herstellen van de afgelopen drie weken.

Qatar was een mooie belevenis, vooral voor degenen die er voor het eerst waren. We zaten in het Ritz Carlton hotel in Doha, de hoofdstad van Qatar. Kort samengevat was mijn indruk van Qatar: een Westers welvarend land, met veel grote nieuwe gebouwen in de hoofdstad, veel verschillende culturen, véél zand, weinig bomen/struiken, af en toe een kameel, gevaar voor je leven als je op een rotonde rijdt...en veel lange rechte wegen met veel wind!

De wind stond helaas niet zo gunstig voor de wedstrijd: we hadden vrijwel alleen maar tegenwind. De eerste dag had ik het moeilijk, o.a. doordat ik problemen had met mijn maag en darmen. Ik kon daardoor niet drinken of eten tijdens de wedstrijd en voelde me erg misselijk. Bij de tussensprints ging het hard en had ik moeite met het tempo, maar zat wel net mee toen het na de eerste tussensprint brak. De tweede dag werd de etappe ingekort, omdat er wel erg veel (tegen)wind stond. Deze etappe bestond uit één lange rechte weg zo ongeveer. Gelukkig voelde ik me deze dag al wel weer wat beter. De derde dag namen we als team een aantal keer het initiatief om het op de kant te zetten. Het brak, maar de latere eindwinnares Kirsten Wild zat er niet bij en alles kwam weer bij elkaar. Positief was dat we elkaar al aardig wisten te vinden in deze wedstrijd. Helaas eindigden uiteindelijk alledrie de etappes in een massasprint. Het eindklassement werd gewonnen door Kirsten Wild. Zij won de laatste etappe. Die dag kreeg ik de kans om zelf mijn weg te zoeken in de sprint en werd 8e.

Morgen vertrek ik naar Mallorca. De weersvoorspellingen zijn nog niet super. Hopelijk gaat dat nog wat veranderen! Het weer in Nederland is in elk geval niet beter.

Hier onder nog een aantal foto's van Qatar.

Inmiddels ben ik al weer drie dagen terug in het koude Nederland... De terugreis ging gelukkig voorspoediger dan de heenreis! Over een week staat de eerste wedstrijd van het seizoen op het programma: de Ladies Tour of Qatar. Deze driedaagse etappekoes ga ik rijden samen met mijn ploeggenoten Janneke Kanis, Liesbeth Bakker, Liesbet de Vocht, Loes Gunnewijk en Loes Markerink. Naast ons team staan ook de volgende ploegen aan de start: Cervélo (met titelverdedigster Kirsten Wild),  Red Sun en de Nederlandse selectie. Verder zijn uitgenodigd: Giant, Lotto, Safi Pasta Zara, Team Columbia, MTN en de nationale teams van Duitsland, Australië, de Verenigde Staten, Frankrijk, Italië en Zwitserland.

Ik heb vorig jaar deze wedstrijd niet gereden, dus ik ben benieuwd wat me te wachten staat! Qatar rijd ik vooral als voorbereiding op het nieuwe seizoen. Na Qatar volgt nog eind februari Omloop het Nieuwsblad en daarna is het weer even rustig qua wedstrijden. Pas eind maart gaat het seizoen voor ons echt beginnen. Zie ook onder 'Agenda en Resultaten' op deze site. Ik zal proberen deze agenda zo goed mogelijk up to date te houden.

De reis ging niet bepaald voorspoedig naar Gran Canaria! Door slechte weersomstandigheden in Madrid, hadden we veel vertraging. In plaats van maandag 18.30 uur, waren we pas dinsdag om 16 uur op de plaats van bestemming. Helaas zaten we toen nog wel zonder fietsen en ook mijn tas was niet meegekomen door alle choas. Gelukkig was uiteindelijk woensdag alles binnen, zodat we eindelijk konden gaan trainen! Bij aankomst was het gelijk al super mooi weer (zon en rond de 25 graden) en de omgeving is hier super, dus alle ellende van de reis was snel vergeten! Ik vind het een geweldig mooi eiland om te trainen, vooral in het binnenland is het heel rustig. We hebben tijdens de trainingen tot nu toe nog weinig vlakke stukken kunnen ontdekken en sommige klimmen zijn behoorlijk steil. Het accent ligt hier net als in  Zuid Afrika op duur- en krachttraining en vooral dat laatste gaat hier met alle beklimmingen helemaal goedkomen, zie de onderstaande foto!

Vanaf 11 januari kan ik de thermokleding en hand- en overschoenen hopelijk weer even uitlaten. Met de selectie gaan we 12 dagen trainen op Gran Canaria. Sinds onze terugkomst van het basisduurtrainingskamp sneeuwt het in Nederland. En dat was wel even een overgang om opeens weer te gaan trainen in de kou, als je aan de 25 graden van Zuid Afrika gewend bent geraakt! De afgelopen tijd heb ik daarom vooral op de baan en in het bos getraind. Gran Canaria wordt het tweede trainingskamp met de selectie. We gaan verder met kracht- en duurtrainingen. De weersvooruitzichten zijn tot nu toe vrij goed: zonnig en rond de 20 graden. Ik heb er de afgelopen week wel naar uitgekeken!